บทที่ 1195 เข้าสู่เมืองโบราณ

“ฉันไม่ไป!” ฟู่เซิ่งหนานพยายามดิ้นรนและมองดูลูกบอลที่เกิดจากทรายนั่น

เฟิงเจิ้นเหอถอนหายใจ “อย่าโทษฉันนะ! คุณอยู่ที่นี่มันเดาแต่จะสร้างปัญหาให้กับเย่เทียนเท่านั้น!”

หลังจากพูดจบก็ใช้มีดทุบที่ด้านหลังศีรษะของฟู่เซิ่งหนาน และฟู่เซิ่งหนานก็เป็นลมไปโดยตรง

“ไป!”

ภายใต้คำสั่งของเฟิงเจิ้นเหอคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าที่จะรอช้า เหอซู่ฮวาเหลือบมองอุปกรณ์ของตัวเองอย่างไม่เต็มใจ แต่ต่อหน้าเฟิงเจิ้นเหอท้ายที่สุดเขาก็ไม่กล้าที่จะใช้อารมณ์ และวิ่งออกไปพร้อมกับผู้คน

สถานการณ์ในทางเดินดีกว่าในห้องโถงมาก แต่ก็มีทรายดูดตกลงมาอย่างเมามัน

แรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเกิดแผ่นดินไหวขนาดเจ็ดขึ้น

“อ๊ะแย่แล้ว! ถนนข้างหน้าถูกปิดกั้นแล้ว!”

คนเปิดทางของทีมพิเศษอุทาน

“ถอยไป! ให้ฉันทำเอง!”

เฟิงเจิ้นเหอมอบตัวฟู่เซิ่งหนานให้กับจ้าวเทียนฉีที่อยู่ข้างๆ เขา จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า พลังดูดซับแรงภายในบนฝ่ามือของเขา และโจมตีใส่ทรายสีเหลืองขึ้นมาโดยตรง

แม้ว่าทรายสีเหลืองจะเติมเต็มตำแหน่งก่อนหน้าของเขาอย่างรวดเร็วหลังจากการโจมตี แต่ความพยายามของเฟิงเจิ้นเหอก็ได้เห็นผลในที่สุด เมื่อแรงภายในของร่างกายของเขากำลังจะหมดลง ในที่สุดเขาก็มองเห็นท้องฟ้าข้างนอก

“รีบออกมาเร็วเข้า!”

ในขณะที่ทั้งกลุ่มคนเพิ่งเดินออกจากทางลับ ก็มีเสียงดังก้องอยู่ข้างหลังพวกเขา

“รีบวิ่งไปทางภูเขาเร็วเข้า!”

เฟิงเจิ้นเหอโบกมือ โดยไม่ไปสนใจความอ่อนล้าของร่างกาย เมื่อเผชิญกับวิกฤตการเอาชีวิตรอด คนอื่นๆ ก็ใช้กำลังทั้งหมด และกลิ้งและปีนขึ้นไปบนยอดเนินทรายดูด

ฉากที่น่าตกใจปรากฏขึ้น

หลุมที่อยู่ข้างหลังพวกเขาค่อยๆ จมลงทีละน้อย และกระแสวนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในตำแหน่งห้องโถง และทรายดูดนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าหากระแสวนอย่างบ้าคลั่ง

กระบวนการทั้งหมดกินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนที่ทรายดูดจะหยุดไหลอย่างสมบูรณ์

“ตอนนี้ควรจะทำอย่างไร? พี่เย่ยังอยู่ข้างในนั้นอยู่เลย!”

จ้าวเทียนฉีถามด้วยความกังวลใจ

“ไม่ต้องกังวล! เราจะช่วยคิดหาวิธีเอง!” เฟิงเจิ้นเหอหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา และใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที เสียงคำรามของเฮลิคอปเตอร์ก็ได้ดังขึ้นมา

หลังจากนั้นเต็นท์ที่ใช้ในทหารก็ถูกตั้งขึ้นอยู่ที่นี่หลายหลังทีเดียว ไม่มีใครจากไปเลย พวกเขาทั้งหมดต่างกำลังรอฟังข่าวจากเย่เทียนอยู่

เย่เทียนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจในตอนนี้

การพังทลายในห้องโถงทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของสือเหรินโดยธรรมชาติ

เมื่อเย่ทียนกำลังจะทะลวงแนวป้องกันของสือเหริน สือเหรินก็เริ่มใช้ความสามารถของตัวเองทำให้พื้นที่ทั้งหมดกลายเป็นทราย ดังนั้นไม่ว่าทรายจะแข็งแค่ไหนก็ไม่สามารถต้านทานได้ ทางเดินลับก็เริ่มพังทลาย

สือเหรินไม่ได้เกรงกลัวสิ่งนี้เลย ด้วยความสามารถของเขาจะรู้สึกเหมือนเป็ดอยู่ในน้ำในสภาพแวดล้อมเช่นนี้

แต่เย่เทียนกลับไม่ได้

แม้ว่าตอนอยู่ในแดนพลังผนึกจินตันเขาจะสามารถไม่พึ่งพาการหายใจได้ แต่เขาก็ไม่สามารถเผชิญกับการโจมตีของสือเหรินทุกแห่งได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาเพิ่งจะระเบิดและสังหารอาจารย์อมิตาภะและราชินีนกเหยี่ยวในวินาทีเดียวตอนเมื่อกี้นี้

พลังชี่แท้ในร่างกายของเขาก็เริ่มหมดลงเช่นกัน

นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่ดี

แววตาของเย่เทียนฉายแววความโหดเหี้ยม เขาหันกลับมามองไปที่พื้นที่บิดเบี้ยว เขากัดฟันและมุดเข้าไป

“อยากจะจากไปตอนนี้หรือ? มันสายไปแล้ว!”

สือเหรินตะคอกอย่างเย็นชา จากนั้นก็แหวกว่ายอยู่ในทรายเหมือนปลาที่อยู่ในน้ำ มาถึงที่ประตูของอวกาศอย่างราบรื่นสุดๆ และเดินตามหลังเย่เทียนเข้าไปและมุดตัวเข้าไปข้างใน

เย่เทียนไม่เพียงแต่พยายามจะหลบหนีความตาย แต่ยังเป็นเพราะว่ามีดอกบัวทองทะเลทรายในตำนานอยู่ที่นี่ด้วย

นี่ถึงเป็นสมบัติสำคัญที่สุดของเหลียงเยว่หรู และแน่นอนว่าเขาไม่สามารถยอมแพ้ได้

การบิดเบือนของพื้นที่ทำให้เขารู้สึกแน่นอกเล็กน้อย แต่สถานการณ์เช่นนี้ไม่ได้คงอยู่นานเกินไป และดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น และช่องว่างที่เต็มไปด้วยความเงียบก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าของเขา

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือสิ่งที่คล้ายกับแท่นบูชาที่อยู่ไกลออกไป ดอกบัวทองทะเลทรายกำลังเบ่งบานอย่างช้าๆ