บทที่ 1196 วิ่งหนี

เจี่ยงเจิ้งไห่หายตัวไปอยู่ต่อหน้าเย่เทียนโดยตรง

แต่ความเร็วในการตอบสนองของเย่เทียนก็เร็วมากเช่นกัน เขายกแขนตัวเองขึ้นโดยตรง จากนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนถูกรถบรรทุกความเร็วสูงที่พุ่งเข้ามาชนกระแทกอย่างแรง และร่างกายของเขาก็พุ่งออกไปทันที

“อืม? ความแข็งแกร่งทางกายภาพนั้นดีมากจริงๆ!”

เจี่ยงเจิ้งไห่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ตอนที่เขาฆ่าสือเหรินในวินาทีเดียวเมื่อกี้นี้อีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งเท่ากับเย่เทียนเลย

แต่ยิ่งเย่เทียนแข็งแกร่งมากเท่าไร เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้นโดยธรรมชาติ

เย่เทียนสัมผัสเลือดที่มุมปากของเขา และเริ่มถอนตัวออกโดยไม่ลังเล

เขาระเบิดกำลังภายในจากการต่อสู้ในตอนเมื่อกี้นี้ก็จริง แต่มันก็ทำให้พลังงานจำนวนมากในร่างกายของเขาได้สูญเสียไป

ในทางตรงกันข้ามเจี่ยงเจิ้งไห่ที่เขาเผชิญหน้านั้นพลังงานกำลังเต็มเบี่ยมอยู่ และถ้าต่อสู้กันไปมันจะไม่เป็นการดีต่อเขาเลย ดังนั้นจึงไม่ยากที่จะเดาว่าจะเลือกอย่างไร

“อยากหนีงั้นเหรอ?”

เจี่ยงเจิ้งไห่ที่กำลังไล่ตามหลังตะคอกอย่างเย็นชา ถือเหรียญทองแดงอยู่ในมือ และสะบัดนิ้ว เหรียญทองแดงพุ่งตรงไปที่หลังของเย่เทียนด้วยเสียงคำราม

นิ้วเท้าของเย่เทียนแตะไปบนพื้นในทันใด แต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ยังช้าไปเล็กน้อย

“พัฟ!”

เหรียญทองแดงทะลุผ่านสะบักของเขาโดยตรง และความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ทำให้เย่เทียนหน้าซีดทันที

“รนหาที่ตายชัดๆ!”

เย่เทียนไม่เคยเสียเปรียบขนาดนี้มาก่อน เขาจึงหันกลับมาจ้องมองเจี่ยงเจิ้งไห่อย่างโกรธเคือง แต่ความเร็วร่างกายของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง

“ฮ่าฮ่า! เจี่ยงเจิ้งไห่ ปลาตัวน้อยเจ้ายังจัดการไม่ได้ ดูเหมือนว่าเจ้าคงไม่มีวาสนากับดอกบัวทองทะเลทรายแล้วละ!”

“ชู่เฟิง!”

เจี่ยงเจิ้งไห่หยุดไล่ตามเย่เทียน และมองไปที่เงาร่างที่อยู่ไม่ไกลด้วยท่าทางที่ระมัดระวัง

“ ตอนแรกฉันอยากจะสนุกกับเจ้าสักหน่อย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นแล้ว!”

“ชู่เฟิง เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ งั้นเหรอ?” เจี่ยงเจิ้งไห่หรี่ตาลง และตะคอกอย่างเย็นชา

“ฮ่าฮ่า ฉันรอเจ้าอยู่!” ชู่เฟิงโบกมืออย่างดูถูก จากนั้นก็กระโดดไปทางที่ไกลโดยตรง

ในเมืองโบราณแห่งนี้ยังมีผู้ยอดฝีมือหลายคนที่ไม่ทราบที่มา เพียงแต่ว่านี่ยังไม่ใช่ปัญหาที่เย่เทียนสามารถคิดได้ในขณะนี้

เขากำลังมองหาสถานที่รักษาอาการบาดเจ็บของเขาอยู่

แม้ว่าเขาจะระงับบาดแผลด้วยพลังชี่แท้ของเขา แต่มีศัตรูแข็งแกร่งล้อมรอบ เขาก็ต้องระมัดระวังมากขึ้น สิ่งที่ทำให้เขาอยากรู้มากขึ้นก็คือคนเหล่านี้มาจากไหนกันแน่? พลังของพวกเขาอยู่ไกลเกินกว่าที่นักบู๊ภายนอกจะสามารถเทียบได้

และท่าทางการลงมือของคนเหล่านี้ดูจริงจังมาก กลับทำให้เขานึกถึงสถานที่ในตำนานแห่งหนึ่ง

“หรือว่าจะมีโลกบู๊โบราณอยู่จริง?”

ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เย่เทียนก็เห็นลานบ้านแห่งหนึ่ง และเดินเข้าไปจากประตูโดยตรง

เพียงแต่ว่าเขาเพิ่งเดินเข้าไปในลานบ้าน และประตูที่เปิดของลานบ้านก็ปิดลงอย่างกะทันหัน ฉากดังกล่าวได้เพิ่มความรู้สึกเศร้าโศกและความน่ากลัวให้กับพื้นที่ที่เงียบสงบ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

ความรู้ของเย่เทียนที่มีต่อสถานที่แห่งนี้มันขาดแคลนเกินไป แต่โชคดีที่ยังไม่มีอะไรแปลกประหลาดเกิดขึ้นในลานบ้านแห่งนี้ในเวลานี้ ดังนั้นหลังจากตรวจสอบอย่างรอบคอบแล้ว เย่เทียนก็มาถึงจุดมุมหนึ่งและเริ่มรักษาบาดแผลของเขา

ในคราวนี้การปฏิบัติของคัมภีร์หวงชัดเจนมากยิ่งขึ้น และชี่ทิพย์ที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่ทั้งหมดเริ่มมาบรรจบกันที่ร่างกายของเขา

พลังชี่แท้ในร่างกายจะเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังการฝึกฝนแต่ละครั้ง และแสงสีทองอ่อนๆ ก็ทำให้เขาดูแสบตามากในห้องที่เงียบสงบ

แต่โชคดีสถานที่แห่งนี้น่าจะเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกลของในเมืองโบราณ และในช่วงเวลาที่เขารักษาตัวไม่มีใครตามมาเลย

เพียงแต่ว่าเย่เทียนก็ไม่ได้สังเกตว่า ในตอนที่เขาฝึกฝนกำลังภายใน ชี่ทิพย์จำนวนมากก็ได้รวมตัวกันอยู่ที่ลานบ้าน ไม่เพียงแต่เข้าสู่ร่างกายของเขา แต่ยังเข้าสู่รูปปั้นที่อยู่ตรงกลางห้องอีกด้วย

หลังจากฝึกฝนอย่างพึงพอใจ เย่เทียนก็หยุดฝึกด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ

“ว้าว!”

เย่เทียนพ่นลมหายใจยาวๆ ออกมา ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างโล่งอก ในเวลานี้ถ้าต้องเจอกันเจี่ยงเจิ้งไห่อีกครั้งก็จะมีพลังที่จะต่อสู้แน่นอน แม้ว่าสถานการณ์ที่นี่จะพิเศษเกินไป เขาก็สามารถทดลองท่ามังกรเก้าได้อย่างสมบูรณ์!

ในเวลานั้นเขาแข็งแกร่งเพียงใด แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังมีความคาดหวังอยู่บ้าง