บทที่ 1201 ได้เห็นแสงอาทิตย์อีกครั้ง

ในโลกบู๊โบราญมีเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของดอกไม้ ทิวทัศน์สวยงามมาก และมียอดเขาตั้งตรงนับไม่ถ้วน ป่าทึบที่หนาแน่น มีสัตว์ปีกสัตว์ป่าส่งเสียงร้องเสียงสั้นเสียงยาวตลอดเวลา ซึ่งค่อนข้างได้กลิ่นไอของธรรมชาติมาก

“บังอาจ!”

และในภูเขานี้มีวังซ่อนอยู่ภายใน ชายวัยกลางคนตะโกนเสียงดัง และลุกขึ้นจากฟูกทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“คนเฝ้าแดนถูกฆ่า ฉู่เฟิง เจี่ยงเจิ้งไห่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แล้วสวีนเฟิงล่ะ?”

“รายงานผู้อาวุโส สวีนเฟิงได้พยายามปกป้องคนเฝ้าแดน แต่ก็ยังถูกฝ่ายตรงข้ามฆ่า ได้ยินมาว่าเขาได้รับ เครื่องรางทิพย์ระดับสูง และบุคคลนี้มีแนวโน้มที่จะตกอยู่ใต้อำนาจของมารแล้ว!”

“ใต้อำนาจมาร? กล้ามายั่วยุโลกบู๊โบราญของฉัน ฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากมีชีวิตแล้วมั่ง!”

“เมื่อไหร่ก็ตามหากข้างนอกมีคนที่แข็งแกร่งอยู่พวกเขาจะเหยียบบ่าพวกเราเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย ฮึ่ม! ศักดิ์ศรีของโลกบู๊โบราญเป็นสิ่งที่เขาสามารถเหยียดหยามได้ง่ายๆเหรอ?”

คนวัยกลางคนยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก

“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป คนของโลกบู๊โบราญที่อยู่บนโลกนี้ไม่ว่าจะต้องสูญเสียอะไรต้องฆ่าบุคคลผู้นี้ให้ได้ ! และรายงานรัฐสภาว่า ฉันต้องการให้คนของยอดเขาหิมะออกจากเขตที่กำหนด”

“ครับ!”

ชายวัยกลางคนกำหมัดไว้แน่นและมองทิวทัศน์ที่อยู่ข้างนอกอย่างชั่วร้าย รอคนอื่นๆออกไปแล้วก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในห้อง

มีถ้ำหินธรรมชาติอยู่ไม่ไกลจากห้อง และในถ้ำมีลมแรงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หากบุคคลธรรมดาอยู่ในถ้ำทุกครั้งที่ลมแรงพัดผ่านก็จะเหมือนมีดฟันและทิ้งรอยแผลไว้บนร่างกาย

ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ฝึกซ้อมที่ยอดเยี่ยมสำหรับนักบู๊ แต่ความเจ็บปวดเช่นนี้ไม่ใช่ใครก็สามารถลองได้ง่ายๆ

ชายวัยกลางคนตั้งแต่เข้ามาในถ้ำ นอกกายของเขาก็มีรังศีชี่สีขาวชั้นหนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้เขาได้รับผลกระทบจากลมแรง

“เหอะ เหอะ !”

เสียงหายใจแรงดังขึ้น ในส่วนลึกของถ้ำ ในบริเวณที่มีลมแรงมากที่สุด มีคนหนึ่งถูกโซ่เหล็กล่ามไว้กับเสาหิน!

ขณะนี้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด และรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่สลับกัน ทำให้เขาดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

แต่โชคดี ที่คนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่

“สภาพจิตใจใช้ได้นี่ ! ฉันมีข่าวดีเรื่องหนี่ง ไม่รู้แกอยากฟังไหม?” ชายวัยกลางคนพูดอยู่คนเดียว ซึ่งไม่ได้ทำให้ชายตรงหน้ามีปฏิกิริยาใดๆ

“คนนอกแดนอย่างพวกแกนี่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจริงๆนะ! ในปีนั้นแกฆ่าลูกชายของฉัน แต่ตอนนี้คนนอกแดนคนนั้นก็กำลังเจริญรอยตามแก วางใจเถอะ อีกไม่นานก็จะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนแกแล้ว!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ คนที่ถูกล่ามโซ่ไว้ในที่สุดก็มีปฏิกิริยา เงยหน้าขึ้น ตาทั้งคู่สว่างราวกับดวงดาว แต่หากมองให้ละเอียดก็จะพบว่า แม้ว่าดวงตาจะสว่าง แต่ก็ดูเหม่อลอยเล็กน้อย น่าจะเกิดจากถูกผูกมัดมานานหลายปี

“กรรมต้องตามสนองพวกแกแน่!”

“ฮ่าฮ่า! กรรมตามสนอง? ในปีนั้นแกมีนามว่าวีรบุรุษในปฐพีไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ล่ะ มีใครยังรู้จักแกบ้าง? วีรบุรุษเย่!”

ชายวัยกลางคนพูดพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “ปีนั้นแกแข็งแกร่งก็จริง แต่คนของยอดเขาหิมะก็ยังสามารถจับกุมแกได้อย่างง่ายดาย และไอ้สารเลวคนนั้นก็ไม่ยกเว้น ฉันกำลังรอวันที่พวกแกอยู่พร้อมหน้า ฉันอยากรู้จริงๆว่าแกจะพูดอะไรได้บ้าง!”

ชายวัยกลางคนดีดนิ้ว เม็ดยาก็เข้าไปในปากของชายคนนั้นโดยตรง ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลพื้นฐานที่ว่าทำไมชายผู้นี้ถึงสามารถมีชีวิตอยู่รอดได้

แต่อย่าคิดว่าเขาเป็นคนหวังดี เม็ดยานี้เป็นเพียงเม็ดยาระดับต่ำสุด เพื่อกันไม่ให้เขาตาย ที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการถูกลมแรงพัดตลอดทั้งวันก็เท่านั้นเอง

ชายวัยกลางคนจากไปอย่างรวดเร็ว และหลังจากที่เขาจากไป ชายที่ถูกล่ามไว้คนนี้แววตาค่อยๆรวบรวมความชัดเจน ลำคอที่แหบแห้ง ดวงตาที่ซับซ้อนอย่างยิ่งและพูดคำว่า “เย่……”

ตอนนี้เย่เทียนยังไม่รู้ว่าการกระทำของเขาทำให้โลกบู๊โบราญวุ่นวายไปหมด และผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็เตรียมพร้อมตั้งหน้าตั้งตารอคอยการประชุมที่จะจัดขึ้น

ในเวลานี้เขาทำได้เพียงขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งเพื่อช่วยตัวเอง แต่ทรายนี้เป็นสิ่งของที่แปลก ยิ่งขุดพื้นที่ที่เขาจะเคลื่อนไหวก็จะยิ่งเล็กลง

บวกกับในร่างกายที่สะท้อนกลับอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอเล็กน้อย และเขาได้สูญเสียดาบวิญญาณแดงและความโหดเหี้ยมบ้าอำนาจไปนานแล้ว

“ถุย! หรือว่าจะถูกฝังอยู่ที่นี่จริงๆ?”

เย่เทียนยิ้มอย่างขมขื่น และการเคลื่อนไหวของมือก็ไม่ได้หยุดนิ่ง