ตอนที่ 1200
บทที่ 1200 ดอกบัวทองตกถึงในมือ
October 21, 2026
เครื่องรางทิพย์ที่อาวุโสมองว่าเป็นสมบัติล้ำค่าถูกทำลายในทันทีที่สัมผัสกับแสงดาบที่เย่เทียนฟันออกมาเมื่อกี้นี้
หลายปีแห่งการฝึกฝนได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างผู้อาวุโสกับเครื่องรางทิพย์ และตอนนี้เครื่องรางทิพย์ถูกทำลายจนพัง ผู้อาวุโสก็พ่นเลือดออกมาเต็มปาก และแสดงความไม่น่าเชื่อในดวงตาของเขาและถอยกลับไปสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว
“เจ้า!”
ผู้อาวุโสชี้ไปที่เย่เทียนแต่ แสงดาบกลับไม่ให้โอกาสเขาพูดอะไรเพิ่มเติมเลย
“เจ้าจะเสียใจทีหลัง!”
หลังจากที่ผู้อาวุโสพูดจบเขาก็บีบเครื่องรางในมือให้พังทลายในทันที
นี่คือสวัสดิการของผู้พิทักษ์อาณาจักร ซึ่งใช้เพื่อป้องกันอุบัติเหตุและช่วยชีวิตโดยเฉพาะ! การสูญเสียเครื่องรางก็หมายความว่าผู้อาวุโสจะไม่มีโอกาสได้เป็นผู้พิทักษ์ของอาณาจักรในอนาคตอีกต่อไป
การสิ่งที่ต้องชดใช้นั้น หนักมากเกินไป แต่เมื่อเทียบกับชีวิตแล้วมันไม่ถือเป็นอะไรเลยจริงๆ!
“บูม!”
ผู้อาวุโสมองไปที่เย่เทียนด้วยความขุ่นเคืองบนใบหน้าของเขา แต่เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าแสงดาบจะทะลุเกาะทองคำที่ประกายขึ้นมาจากเครื่องรางโดยตรง!
“ไม่นะ!”
ผู้อาวุโสส่งเสียงคำรามอย่างไม่เต็มใจ ซึ่งก้องกังวานไปทั่วพื้นที่
“ดิง!”
แสงดาบถูกชายชุดดำปิดกั้น
“เจ้าไม่ได้ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ! แต่ผู้พิทักษ์อาณาจักรมีสถานะพิเศษ ถ้าเจ้าฆ่าเขา เจ้าจะไม่มีชีวิตที่สงบสุขในอนาคต!” ชายชุดดำพูดอย่างสงบ และไม่ได้ปิดบังความชื่นชมที่ตัวเองมีต่อเย่เทียนเลย
“ต่อให้ข้าไม่ฆ่ามัน ข้าก็จะมีชีวิตที่ดีได้งั้นหรือ?”
ในเวลานี้เย่เทียนรู้ดี ด้วยการระบาดของจุนหลินเทียนเชี่ย อิทธิพลของดาบยาววิญญาณแดงที่มีต่อเขามีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“ฉันสามารถขอให้เขาปล่อยเรื่องของในวันนี้ผ่านไปได้!”
ผู้อาวุโสเป็นคนฉลาดนัก เขาเหลือบมองเย่เทียนที่ชั่วร้าย และกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ขอบคุณคุณชายสวีน! ด้วยการรับประกันของตระกูลสวีน ฉันไม่กล้าทำอะไรที่ไม่ดีโดยธรรมชาติอยู่แล้ว!”
ทัศนคติของการยอมรับความผิดนั้นจริงใจมาก แต่ยิ่งเขาจริงใจมากเท่าไหร่ เย่เทียนก็ยิ่งเย้ยหยันมากขึ้นเท่านั้น
“ฉันชื่อสวีนเฟิง........”
ทันทีที่ชายชุดดำแนะนำตัวเอง เย่เทียนก็ได้เดินผ่านข้างตัวเขาไปแล้ว
บนใบหน้าของผู้อาวุโสเต็มไปด้วยความตกใจ และก็ล้มลงกับพื้นโดยตรง
“ข้าไม่รับมัน!”
เย่เทียนพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเจ้าต้องการต่อสู้ ฉันจะต่อสู้ด้วย แต่ฉันไม่ไว้ใจเจ้า!”
สวีนเฟิงสูดหายใจเข้าลึกๆ “ดีมาก! สมกับเป็นผู้แข็งแกร่งจริงๆ ฉันดูคนไม่ผิดเลยจริงๆ!”
“ฉันสวีนเฟิงพูดคำไหนคำนั้นเสมอ และก็เคยบอกว่าฉันจะรอเจ้าคุณที่ระดับสุงสุดโลกบู๊จุดสูงสุดของโลกศิลปะการต่อสู้โบราณ ก่อนหน้านั้น ฉันจะไม่ลงมืออย่างแน่นอน!”
“ก็ได้ เจ้าจากไปได้แล้ว!”
หลังจากเย่เทียนพูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปโดยตรง และไปทางดอกบัวทองทะเลทราย
สวีนเฟิงขมวดคิ้วอย่างลึกซึ้ง เขาแข็งแกร่งที่สุดในบรรดารุ่นน้องในโลกบู๊โบราณ และไม่มีใครกล้าที่จะไม่เชื่อฟัง แต่ในวันนี้เย่เทียนไม่เพียงแต่ไม่เชื่อฟังตัวเอง แต่ยังทำตัวเย่อหยิ่งกว่าตัวเองอีกด้วย
สิ่งนี้ทำให้เขาที่เย่อหยิ่งและทนรับไม่ได้
“ถ้าจะต่อสู้ ก็รีบตัดสินใจ!”
เย่เทียนสัมผัสได้ถึงการสูญเสียอย่างรุนแรงของพลังชี่แท้ในร่างกายของเขา และฟันเฟืองที่จุนหลินเทียนเชี่ยกระตุ้นร่างกายของเขาก็ดูจางๆ แต่เขายังคงมองตรงไปที่สวีนเฟิงด้วยสายตาที่เงียบสงบ แค่พูดไม่เข้าหูคำเดียวก็จะเกิดการต่อสู้ทันที
“ดีมาก!”
สวีนเฟิงตะคอกอย่างเย็นชา และแตะปลายเท้าของเขาก็เลื่อนตัวเข้าไปในความมืดโดยตรง
“ดิง!”
ดาบยาววิญญาณแดงของเย่เทียนถูกแทรกลงสู่พื้นโดยตรง และความเจ็บปวดอันรุนแรงที่เกิดจากฟันเฟืองในร่างกายของเขาทำให้ดวงตาของเขามืดมนลงเล็กน้อย และจิตวิญญาณของเขาก็ใกล้จะถึงจุดพังทลายลงเลยทีเดียว
ในเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุดของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย