บทที่ 1220 ฝ่ามือเมฆมังกร

พลังดาบคมกำลังเข้าใกล้เย่เทียน เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง

แตกต่างจากปรมาจารย์ที่เคยเจอมาก่อน ศิลปะการต่อสู้ของตระกูลบู๊โบราณนั้นก้าวหน้ากว่าอย่างไม่ต้องสงสัย เขามีกลิ่นของการฝึกฝนถึงขั้นฝึกเซียน

บางที นี่อาจเป็นเพราะการสืบทอดของเขาค่อนข้างสมบูรณ์ พลังที่ออกมานั้นแข็งแกร่งกว่ามากโดยธรรมชาติ

"ไป!"

เย่เทียนไม่ได้ฝึกฝนวิชาดาบที่มีพลังมากนัก แต่โชคดีที่วิญญาณแดงนั้นมีจิตวิญญาณ และด้วยพลังปราณอันทรงพลังของเขา เขาก็สามารถใช้เอฟเฟกต์การต่อสู้ที่รุนแรงได้

"ค่ายกลตึกกระบี่คราม ขึ้น!"

ชายชราของตระกูลเจี่ยงเปลี่ยนมือทันทีเมื่อวิญญาณแดงสัมผัสกับดาบบินของเขา ดาบที่บินได้เปลี่ยนไปในทันที ดักจับวิญญาณแดงโดยตรง และยังมีเสียงกระทบกันราวกับกระแสน้ำ

“สัตว์ร้ายตัวน้อยที่รู้เพียงแต่พึ่งพาประโยชน์ของเครื่องมือเครื่องรางทิพย์ วันนี้ฉันจะให้นายรู้ว่าการมีพลังอำนาจที่แท้จริงแล้วนั้นเป็นอย่างไร!”

ใบหน้าของชายชราดูน่ากลัว เขาก็บินตรงเหนือหัวของ เย่เทียน ราวกับนกตัวใหญ่ และมือของเขาจับตรงไปที่หัวของเย่เทียนราวกับตีนไก่

“มาได้พอดีเลย!”

เนื่องจากความแข็งแกร่งของ เย่เทียนค่อยๆ เพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ แม้ว่าภายหลังเขาจะได้รับวิชาหลอมหยกกลั่นทองคำในหนังสือโบราณ แต่สิ่งนี้ไม่ได้ถูกใช้ในการโจมตี แต่เพื่อเพิ่มขีดจำกัดของร่างกายของเขา

ดังนั้น เย่เทียนยังขาดประสบการณ์การต่อสู้ในการต่อสู้จริง

ครั้งนี้ เขาไม่ได้วางแผนที่จะใช้แดนพลังเพื่อบดขยี้คู่ต่อสู้โดยตรง แต่วางแผนที่จะปฏิบัติต่อคู่ต่อสู้เสมือนเป็นคู่ต่อสู้ฝึกหัด

ทุกครั้งที่กรงเล็บของชายชรากระทบ จะมีเสียงคำรามราวกับเสือออกมา แม้กำปั้นของ เย่เทียนจะหนาเพียงใด แม้จะอยู่ในภายใต้การบวกเพิ่มของพลังปราณก็ตาม ผิวของเขาก็ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวด ซึ่งเพียงพอที่จะเห็นว่าทักษะของชายชรานั้นลึกซึ้งเพียงใด

ฉากนี้ถูกครอบงำโดยชายชราในทันที แต่เจี่ยงหลินที่กำลังดูการต่อสู้นั้นขมวดคิ้ว

เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!

การแสดงของเย่เทียนนั้นอ่อนแอเกินไป ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาแตกต่างจากข่าวลือมากแค่ไหน แต่ดูเมื่อเผชิญกับการรุกรานของผู้อาวุโส การเคลื่อนไหวของเขาแข็งทื่ออย่างมาก ราวกับว่าเขากำลังเตรียมอะไรอยู่

ซึ่งแทบไม่ต่างจากการติดพันความตายในสนามรบ!

แต่เหตุการณ์นี้กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าเขา เจี่ยงหลินไม่สามารถเข้าใจว่าทำไมอยู่ดี เขาทำได้เพียงขมวดคิ้วแน่น จ้องไปที่ร่างที่หลบเลี่ยงของ เย่เทียนที่ค่อนข้างแข็งทื่อ

ในเวลานี้ เย่เทียนรู้สึกประหลาดใจมาก

เขาพบว่าตัวเองผิดแล้ว

เป็นเวลานานที่เขาใช้แบบฝึกหัดเสริมเพื่อฝึกฝนวิชาหลอมหยกกลั่นทองคำ แต่เมื่อเขาพยายามใช้มัน เขาก็ค้นพบพลังอังแข็งแกร่งของเทคนิคนี้!

จอมวายร้ายเสมือนจริงที่ครั้งหนึ่งเคยปรากฏอยู่ในหัวก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งจริงๆ

แค่ครั้งนี้ท่าต่อยของวายร้ายก็เปลี่ยนไป รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เย่เทียนพยายามเลียนแบบ แต่เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง และมันไม่ได้สร้างผลกระทบที่แข็งแกร่งที่เขาจินตนาการไว้!

“ไม่ถูก! ไม่ถูกที่ตรงไหนกันแน่?”

เย่เทียนขมวดคิ้ว ฟุ้งซ่านเล็กน้อย

ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเจี่ยงอดไม่ได้ที่จะดีใจเล็กน้อย

ผู้หยิ่งผยองผู้กล้าที่จะฟุ้งซ่านเมื่อต่อสู้กับเขา นี่คือการหาความตายชัดๆ!

มีสัมผัสแหลมคมบนกรงเล็บของเขา เขาก็คว้าหน้าอกของ เย่เทียนทันที

ในเวลานี้ มันสายเกินไปที่ เย่เทียนจะหยุดเขา ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงมองดูกรงเล็บของคู่ต่อสู้ที่หน้าอกของเขา แต่โชคดีที่พลังปราณของเขาแข็งแกร่งมาก แม้ว่าการเคลื่อนไหวนี้ของผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเจี่ยงจะเต็มไปด้วยพลังอันแข็งแกร่งเพียงใด แต่ผลที่ได้รับก็น้อยมาก

"รากฐานมั่นคงดีนัก!แต่ก็แค่นั้นอยู่ดี!"

ผู้อาวุโสใหญ่เลิกคิ้ว แต่เขาไม่คิดว่าเย่เทียนจะมีความแข็งแกร่งภายในที่ลึกล้ำเช่นนี้ สกัดการโจมตีของเขาได้สำเร็จ

แต่ไม่เป็นไร ก้าวหนึ่งผิดไป เย่เทียนจะกลายเป็นความพ่ายแพ้ของเขาในอนาคตเท่านั้น!

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือเมื่อโดนหน้าอกของเย่เทียน ความรู้สึกเสียวซ่านเจ็บๆ ทำให้ ในที่สุดก็ทำให้ เย่เทียนตระหนักว่าเขาพลาดอะไรไป

แดนจิตสำนึก!