บทที่ 1227 หวายสวรรค์ที่วิปริต

หวายสวรรค์ที่เมื่อสักครู่ยังดูเหมือนว่าแม้แต่ลมก็ต้านไม่ไหวชั่วพริบตาเดียวเปลี่ยนไปดูโหดร้ายขึ้นมาอย่างมาก ร่างกายก็เปลี่ยนจากสีเขียวอมเหลืองเป็นสีเขียวเข้ม ดูแล้วให้ความรู้สึกอึมครึม

ไม่เพียงเท่านี้ ถึงแม้กระบี่วิญญาณแดงที่อานุภาพเกรียงไกรจะฟันเครือของหวายสวรรค์ขาด แต่เห็นได้ชัดว่าความเร็วเชื่องช้าเอามากๆ

นี่หมายความว่าหวายสวรรค์เปลี่ยนไปจัดการได้ยากขึ้นมากกว่าเดิม

“ซู่ๆ!”

หวายสวรรค์เพิ่งเกิดความเปลี่ยนแปลงแบบนี้ก็สำแดงการโจมตีบ้าคลั่งออกมาแล้ว เถาวัลย์นับไม่ถ้วนไชออกมาจากบนพื้นดิน เย่เทียนพอมองสถานการณ์นี้ รีบดึงหลี่ฮวนหยุนแล้ววิ่งย้อนกลับ

ถึงแม้หลี่ฮวนหยุนจะดูดพิษหวายสวรรค์แล้ว แต่พิษอันยิ่งใหญ่ของหวายสวรรค์เกินกว่าขีดจำกัดที่ร่างกายเขารับไหวอย่างชัดเจน

ถ้าไม่มีคนลงมือดำเนินการช่วยเหลือเขาอีก อย่างนั้นความเป็นไปได้มากที่สุดของเขาคืออากาศพิษค่อยๆ กัดกร่อนอวัยวะภายใน กลายเป็นน้ำพิษในที่สุด

“ท่านปรมาจารย์! ปล่อยผมเถอะ!”

สายตาของหลี่ฮวนหยุนหงอยเหงาเศร้าซึมขึ้นมาพอสมควร

เย่เทียนไม่ได้ปล่อยมือออก ทำหน้าเย็นชาแล้วพูดประโยคหนึ่ง “หุบปากเดี๋ยวนี้!”

ถ้าพูดถึงที่ซวยสุดยังเป็นคนของตระกูลเจี่ยงที่กำลังมองดูอยู่ข้างนอก ตัวพวกเขาเองก็โดนพิษเข้าแล้ว ตอนนี้แม้แต่วิ่งหนียังเป็นปัญหาเลย

หวายสวรรค์นั้นไม่สนใจเรื่องนี้ ทะลุผ่านพวกเขาเหมือนเป็นขวดน้ำเต้ารูปคนไปโดยตรง และทั้งกลืนทั้งดูดขึ้นมาอย่างกำเริบเสิบสาน

แม้กระทั่งยังมีก้อนกลมตามแครือของหวายสวรรค์กลับสู่ลำต้นหลักแบบมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แต่ดีที่มีคนตระกูลเจี่ยงที่ดวงซวยพวกนั้นคอยขัดขวาง เย่เทียนจึงไม่ต้องโดนไล่ตาม ยืนบนยอดเขาแล้วมองลงไป

ทัศนียภาพที่เดิมทีงดงามเริ่มถูกหวายสวรรค์ที่ละโมบดูดกินจนว่างเปล่า นี่ไม่ใช่เรื่องดีอะไร

สีหน้าของเย่เทียนอึมครึมอยู่บ้าง มองฉากอันหายนะที่ไกลออกไปแล้วได้แต่ทอดถอนใจประโยคหนึ่ง หลี่ซือยังโหดมากเสียจริง!

เขาไม่เชื่อหรอกว่าหลี่ซือจะไม่รู้ว่าหลังจากหวายสวรรค์ดูดไปแล้วจะเปลี่ยนเป็นลักษณะแบบไหน แต่เจ้าหมอนี่ร่อนเร่ไปกับหวายสวรรค์ทุกที่อย่างคลุ้มคลั่งขนาดนี้ ยังไม่ใช่กล้าหาญธรรมดาจริงๆ

“ท่านปรมาจารย์ ผมไม่ไหวแล้ว!”

หน้าหลี่ฮวนหยุนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด พิษหวายสวรรค์แพร่กระจายภายในร่างกายไม่หยุด ตามผิวหนังของเขาแตกแยกออกมาเป็นร่องเล็กๆ หลายอัน ทำให้ดูขึ้นมาเขาเหมือนกับตุ๊กตาเครื่องปั้นดินเผา

“ความแค้นต้องชำระ ผมไม่มีอะไรให้เสียใจแล้ว!”

สายตาของหลี่ฮวนหยุนยิ่งหงอยเหงากว่าเดิม

“ผมในตอนนั้น โง่เขลาจริงๆ!”

ว่ากันว่าคนใกล้จะตาย มักจะพูดออกมาจากใจจริง หลี่ฮวนหยุนในเวลานี้ตกอยู่ในชั่วโมงสุดท้ายก่อนตาย ในสายตาเผยความเสียใจอย่างยิ่งออกมา

บางทีเขาก็คิดว่า ถ้าเขามีความสามารถยิ่งใหญ่ จะสามารถขัดขวางเรื่องน่าสลดที่ตระกูลหลี่โดนฆ่ายกครัวได้หรือไม่?

เย่เทียนไม่รู้ และไม่อยากรู้ด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยมบาลที่มาแย่งคนไปต่อหน้าเขาเหมือนจะเป็นงานเฉพาะทางเช่นกัน

“พูดพล่ามมากเกินไปแล้ว!”

เย่เทียนบ่นด้วยหน้าตาไร้อารมณ์ เดินตรงไปที่ข้างกายเขาแล้วก้มตัวลง จากนั้นนำยาโป่งรากสนยัดเข้าในปากของเขา

“รักษาสติเอาไว้! อย่าหลับเด็ดขาด!”

เสียงของเย่เทียนเคร่งขรึมอยู่บ้าง ฝ่ามือยันด้านหลังของหลี่ฮวนหยุนไว้ คัมภีร์หวงเร่งพลังชี่แท้ไหลเข้าสู่ภายในร่างกายของหลี่ฮวนหยุนไปโดยตรง

“ฉันจะใช้พลังชี่แท้ปิดล้อมพิษร้ายในร่างกายนายบริเวณของตานเถียน ดังนั้นนายจะสามารถรอดชีวิตได้ แต่จะได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก!”

“แต่เมื่อนายได้รับความเจ็บปวดขณะเดียวกันก็จะดูดพิษที่ยาพิษกระจายออกมา พอร่วมมือกับร่างสารพัดพิษของนาย บางทีนี่อาจจะเป็นการสร้างสรรค์อันยิ่งใหญ่ฉากหนึ่ง!” เย่เทียนพูดจบพลางถอนหายใจทีหนึ่ง

เรื่องบางอย่างมักมหัศจรรย์เกินกว่าจะบรรยายออกมา โดยเฉพาะหลังจากเข้าเข้าสู่แดนพลังผนึกจินตัน เขายิ่งรู้สึกถึงความสำคัญของคำว่ากรรมคำนี้

นี่คือหนึ่งในสาเหตุที่เขาไม่ฆ่าคนเอาง่ายๆ

น่าเสียดายบางคนที่ไม่เข้าใจเหตุผลข้างในนี้ ถึงได้ดำเนินการยั่วยุเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

“ไป!”

หน้าผากเย่เทียนมีเหงื่อผุด แต่ถือว่าปิดล้อมพิษร้ายในร่างกายหลี่ฮวนหยุนไว้แล้ว ส่วนหลี่ฮวนหยุนก็สลบไปตามที่คาดไว้

เย่เทียนไม่มีเวลามองเขาอีก