บทที่ 1228 พระจาริก

ถึงแม้หวายสวรรค์ปลิ้นปล้อนมากพอ แต่โดยเฉพาะมันไม่ใช่มนุษย์ จึงไม่มีความคิดมากเท่าไร

ดังนั้นเมื่อระเบิดแยกตัวออกมามากขนาดนั้น ลำต้นหลักของหวายสวรรค์จึงถูกเย่เทียนหาเจอ จากนั้นตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ที่แห่งนี้ล้วนเป็นป่าเขา กลับเป็นตำแหน่งเหมาะเจาะสุดที่ให้หวายสวรรค์หลบหนี ถึงแม้เย่เทียนอยากไล่ตามก็ค่อนข้างยากลำบาก

แต่ดีที่สายฟ้าเมื่อสักครู่นี้โจมตียาทองปีศาจของหวายสวรรค์จนบาดเจ็บแล้ว ตอนนี้ยิ่งหนีไปเร็วเท่าไร ก็เย็นลงเร็วเท่านั้น

“ยังดีที่โชคดีอยู่! ถ้าให้เวลาเจ้าหมอนี่ฝึกฝนสักพักหนึ่งจริงๆ ละก็ ถึงตอนนั้นเดาว่าสายฟ้าก็ไม่มีประโยชน์มากนัก!” เย่เทียนแอบถอนหายใจไม่หยุด ใช้หัวเข่าคิดยังรู้ว่าเจ้าตัวนี้ผูกพยาบาท

ถ้าให้มันหนีไปได้จริง งั้นต่อไปมันจะต้องกลายเป็นการมีอยู่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าแก๊งหย่งเย่อย่างแน่นอน

และจะทำให้เขาเดือดร้อนไม่เลิก

“ยังจะหนีอีก? ฟันให้ฉัน!”

กระบี่วิญญาณแดงถือโอกาสลงมา ชั่วขณะนั้นแสงกระบี่พุ่งไปถึงตรงที่หวายสวรรค์ซ่อนตัว ชั่วพริบตาพื้นดินระเบิดแตกออก

แสงสว่างสีเขียวสายหนึ่งเคลื่อนผ่านไปฉับไว หลบหนีไกลออกไปอย่างรวดเร็ว

นี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่จัดการยากสุดเท่าที่เย่เทียนเคยเห็นมาเลย และไม่เสียแรงเป็นสายเลือดยุคดึกดำบรรพ์

“เอ๋? นึกไม่ถึงยังมีผลสำเร็จแบบนี้!”

ตอนที่เย่เทียนใกล้จะตามร่างปีศาจของหวายสวรรค์ทัน เสียงสงสัยเบาๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น

จากนั้นพระที่สวมชุดคลุมสีขาว สวมงอบ และดูขึ้นมาทำให้รู้สึกว่าศักดิ์สิทธิ์และสง่าปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าหวายสวรรค์

หวายสวรรค์ที่เดิมหนีจนเหนื่อยล้าอ่อนแรงถูกเขาบีบไว้อย่างถูกต้องตามขั้นตอน จากนั้นนำมาพินิจพิเคราะห์ตรงหน้าอย่างละเอียด

“พบเจอกันเป็นวาสนา ในเมื่อแกกับฉันมีวาสนาต่อกัน งั้นฉันก็โปรดสัตว์อย่างแกสักครั้งเถอะ!”

“เดี๋ยวก่อน!”

เย่เทียนเดินเข้ามาแบบหน้าตาอึมครึม

“นี่คือท่านเตรียมปล้นกลางทาง?”

เย่เทียนมองพระเหมือนยิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม

พูดตามจริง เจ้าหมอนี่มาเป็นพระยังน่าเสียดายอยู่บ้าง ลักษณะหล่อเหลา และผิวพรรณขาวเนียนนุ่มราวกับอาบน้ำนมนี้ ถึงแม้โกนหัวโล้นก็ขวางความหล่ออันโดดเด่นที่กระจายออกมาไม่ได้

นี่ถ้าเข้าวงการเหมาะจะเป็นไอดอลยอดนิยมเลยนะ

“โยมนี่หมายความว่าอะไร? ปีศาจตัวนี้เป็นอาตมาจับได้ก่อนนะ!”

พระสังเกตดูเย่เทียนทีหนึ่ง จากนั้นพูดจาด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

“งั้นเหรอ?” เย่เทียนหรี่ดวงตาแล้ว “ท่านในฐานะเป็นพระ ให้ความสำคัญกับกรรมคำนี้ หวายสวรรค์อันนี้เป็นเหยื่อของผม ถ้าท่านยืนยันให้มันเป็นแบบนี้ งั้นอธิบายได้ว่าอารมณ์ของท่านเหมือนยังบรรลุไม่ถึงขั้นสมบูรณ์!”

“ฝีปากของโยมไม่เลว! แต่อาตมาฉือเตียนจาริกไปทั่ว จะโดนคำพูดไม่กี่คำของโยมหลอกลวงอารมณ์ได้อย่างไร?”

พูดจบเขาโค้งตัวลง “โยมมีบาปฆาตกรรม ก็รักษาจิตใจดีงามไว้จะดีกว่า อาตมาว่าโยมคงไม่ใช่คนธรรมดา รู้วงจรกรรม กลัวว่าจะมีหายนะมาเยือนนะ!”

“หึๆ!”

เย่เทียนส่ายหน้าแล้ว หัวเราะเยาะออกมา

อีกฝ่ายอยากแย่งยาทองปีศาจไปอย่างชัดเจน ถ้าเป็นปีศาจทั่วไป เย่เทียนกลับขี้เกียจแย่งชิงกับอีกฝ่าย แต่หวายสวรรค์สัตว์ปีศาจพิเศษที่มีสายเลือดยุคดึกดำบรรพ์ และถูกหลี่ซือที่เป็นราชาพิษคนนี้ทุ่มเทดูแลมา

เพียงแค่คุณค่าส่วนนี้ เย่เทียนย่อมจะไม่สละทิ้งไปง่ายๆ

พระฉือเทียนอยากจะอาศัยคำพูดสองสามคำแล้วเอายาทองปีศาจไป ฝันหวานไปซะเถอะ!

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นอย่าโทษว่าผมไม่เกรงใจแล้วกัน!”

“อมิตาพุทธ! อาตมาก็หมายความแบบนี้!”

ฉือเตียนใช้แรงบีบนิ้วมือ ร่างปีศาจหวายสวรรค์ที่เดิมทียังคิดว่าตนเองมีโอกาสรอดชีวิตถูกบีบแตกในชั่วขณะนั้น จากนั้นยากลมสีเขียวที่แผ่เสียงเฉพาะตัวออกมาเม็ดหนึ่งปรากฏอยู่ในมือของฉือเตียน

“ใครชนะ คนนั้นเอาไป!”

เย่เทียนนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าฉือเตียนจะโหดขนาดนี้

ก่อนหน้านี้ยังยิ้มกริ่มพูดว่ามาโปรดหวายสวรรค์ ผลปรากฏว่าตอนนี้แค่โบกมือก็บีบหวายสวรรค์จนแหลก

เจ้าหมอนี่ ไม่ธรรมดา!

“ท่านเป็นคนของโลกบู๊โบราณ?”