บทที่ 1229 ของสะสมที่ตระกูลเจี่ยง

เย่เทียนไม่ได้ไล่ตามไป ถึงแม้พระฉือเทียนรูปนี้จะบ้าๆ บอๆ อยู่บ้าง แต่ความสามารถของเขาเป็นผู้แข็งแกร่งสุดที่เขาเคยเจอมาแน่นอน

ในเมื่ออีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้นแล้ว นั่นอธิบายได้ว่าโลกบู๊โบราณมีอัจฉริยะบางคนออกมาข้างนอกแล้ว นี่สำหรับเขานั้นเหมือนว่าจะไม่ใช่ข่าวดีอะไร

แต่ลองคิดกลับกันดู จัดการคนหนุ่มที่หยิ่งยโสโอหังพวกนี้คงเอาชนะได้มากกว่าพวกความคิดลึกซึ้งและละเอียดรอบคอบของโลกบู๊โบราณพวกนั้น

นำยาทองปีศาจของหวายสวรรค์ขึ้นมา เย่เทียนรู้สึกว่าพลังชี่แท้ในร่างกายของตนเองฟื้นกลับมาอย่างมากแบบคาดไม่ถึง

“ของดี!”

พูดตามตรง การปรากฏตัวของหวายสวรรค์ค่อนข้างโชคไม่ดี ถ้าให้เวลามันเติบโตจริง ไม่แน่ว่ามันอาจจะกลายเป็นปีศาจยักษ์ที่เที่ยวก่อกรรมทำเข็ญไปทั่วจริงๆ ถึงตอนนั้นหากเขาคิดจะเก็บกวาดคงไม่ใช่เรื่องง่ายดายขนาดนั้นอีกต่อไป

เมื่อสักครู่ต่อสู้กับพระฉือเทียนทำให้เขาออกห่างจากตระกูลเจี่ยงมาไกล

แต่ว่าตระกูลเจี่ยงในเวลานี้ไม่มีใครรอดชีวิตเลย เย่เทียนไม่ได้ลงมือโหด แต่หวายสวรรค์ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ ทั้งหมดล้วนเปลี่ยนเป็นปุ๋ยกันแล้ว

แต่เรื่องที่ทำให้เย่เทียนนึกไม่ถึงคือ คนของตระกูลบู๊โบราณที่เหลือสองคนนั้นไม่ได้ตายไปด้วย

ผู้ชายสองคนนี้เป็นพวกเจ้าเล่ห์ ตอนที่พบว่าพิษแผ่กระจายจึงฝืนทนวิ่งไปหลบภายในคฤหาสน์ของตระกูลเจี่ยง

ตอนนี้เพิ่งฟื้นความสามารถอันคงที่กลับมาจึงเตรียมตัวกลับไป บังเอิญถูกเย่เทียนดักไว้ทัน

“ทำไมกัน? จะไปแบบนี้เลย?”

เย่เทียนมองพวกเขาอย่างเบิกบานแล้วถามขึ้น

สวีเจิงกับหลินเฟิงตัวสั่นเทาขึ้นฉับพลัน

เจ้าหมอนี่ทำไมถึงปรากฏตัวออกมากะทันหัน? นี่ช่างน่าตกใจเหลือเกิน

แต่พอนึกถึงบุคลิกองอาจห้าวหาญของเย่เทียนเมื่อสักครู่ พวกเขาทำได้เพียงฝืนยิ้มออกมานิดๆ “คุณเย่! ผมชื่อสวีเจิงจากตระกูลสวีครับ”

“หลินเฟิงจากตระกูลหลินครับ!”

“พวกเราแค่มาดูอะไรสนุกๆ เท่านั้น ไม่มีความหมายอะไรอย่างอื่นจริงๆ ครับ!”

ทั้งสองคนยิ่งพูดเหงื่อบนหน้าผากก็ยิ่งผุดออกมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสักครู่เย่เทียนทำท่าทางยิ้มแย้มแบบนี้ แต่ชั่วพริบตาเดียวก็พังตระกูลเจี่ยงจนพินาศแล้ว

ถึงแม้เย่เทียนจะไม่ได้เป็นคนฆ่าคนอื่นๆ ของตระกูลเจี่ยง แต่ตอนแรกเย่เทียนนั้นพูดอย่างชัดเจนว่าอยากทำให้พวกเขาทำลายพลังบำเพ็ญของตนเองทิ้ง สำหรับนักบู๊คนหนึ่งแล้ว การทำลายพลังบำเพ็ญของตนเองทิ้งกลายเป็นคนธรรมดานั่นน่าเศร้าใจยิ่งกว่าฆ่าพวกเขาเสียอีก

พอมองแบบนี้ หวายสวรรค์กลับทำเรื่องดีอย่างหนึ่งแล้ว

“ไม่ต้องพูดจอมปลอมมากขนาดนั้นแล้ว!”

เย่เทียนพึมพำเบาๆ “ผมได้ยินว่าพวกคุณตระกูลบู๊โบราณสามัคคีกันมาก พวกนายน่าจะเป็นกองกำลังสนับสนุนของตระกูลสวีและตระกูลหลินสินะ!”

พูดจบเย่เทียนหรี่ดวงตาแล้ว ในสายตาเผยแววตาอันตรายออกมา

“ไม่ๆๆ!”

สวีเจิงรีบปัดมือทันที อธิบายออกมาอย่างรวดเร็ว “ทุกอย่างนี้ล้วนเข้าใจผิดครับ! จริงๆ นะ! เป็นความเข้าใจผิดครับ!”

สมองของหลินเฟิงประมวลผลฉับไวเช่นกัน “พวกเราได้รับคำเชิญของตระกูลเจี่ยงครับ ถูกแล้ว ก็คือคำเชิญ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคุณเย่สักนิดเลยครับ!”

“ได้ยินว่าถ้ามีคนจ้องสมบัติของตระกูลบู๊โบราณตาเป็นมัน ทุกคนจะรวมกันต่อต้านครับ ดังนั้นพวกเราเหมือนจะเป็นศัตรูกันแล้วมั้ง!” เย่เทียนยักคิ้วขึ้น มองพวกเขาเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

“ข่าวลือ! นี่เป็นแค่ข่าวลือโดยสิ้นเชิงครับ!”

สีหน้าสวีเจิงเคร่งขรึม ปฏิเสธขึ้นมาอย่างมีเหตุผลถูกต้องเต็มที่

“ถูกต้องครับ! นี่ก็เป็นแค่ข่าวลือ! ในหลายปีนี้ตระกูลบู๊โบราณสูญหายไปก็มีไม่น้อย ถ้ามีคนรวมกลุ่มต่อต้านกันขึ้นมาจริง โลกภายนอกคงไม่ได้สงบสุขขนาดนี้แล้วครับ!”

หลินเฟิงก็รีบเอ่ยปากอธิบายเหมือนกัน

ในความเป็นจริงสิ่งที่เย่เทียนพูดมาเป็นข่าวลืออะไรที่ไหน? ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นอยากฮุบสมบัติของตระกูลบู๊โบราณสักแห่งแกก็ลองดูสิ?

หลายปีนี้มีตระกูลบู๊โบราณไม่น้อยถูกพังย่อยยับจริง แต่สมบัติของพวกมันส่วนใหญ่ถูกคนของตระกูลบู๊โบราณเหมือนกันแบ่งสันปันส่วนไปแล้ว

อย่างเช่นตระกูลเจี่ยงตรงหน้านี้ ถ้าไม่ใช่ว่าเย่เทียนสำแดงความสามารถคล้ายจะบดขยี้ออกมา สวีเจิงกับหลินเฟิงคงไม่แสดงออกอย่างอ่อนแอขนาดนี้โดยเด็ดขาด