บทที่ 1329 คำแนะนำของเฝิงเจิ้นเหอ

เมื่อเย่เทียนได้รับคำเชิญ สภาพอากาศภายนอกก็เปลี่ยนไป

ท่ามกลางกลุ่มคลื่นอันมืดมิดที่กำลังก่อตัว มีผู้คนที่ไม่ปรากฏชื่อจำนวนมากได้หลั่งไหลเข้ามาในเมืองเจียงหนันในช่วงเวลานี้

พวกเขาแฝงอยู่ในฝูงชนและเป็นสายลับจากสำนักตระกูลบู๊ต่าง ๆ คนที่ไม่รู้ความจริงก็อาจคิดว่าคนเหล่านี้กำลังจะปิดล้อมสำนักชิงหนัง

ในฐานะบุคคลหลักที่รับผิดชอบด้านความมั่นคงของเมืองเจียงหนัง ตอนนี้ เฝิงเจิ้นเหอกำลังหัวแทบจะระเบิด

“ไม่ว่าจะยังไงก็ห้ามคนเหล่านี้ก่อเรื่องขึ้น! อีกทั้งจะต้องปกป้องความปลอดภัยของบริษัทแซ่เฉินและตระกูลเหลียง! จำไว้ว่าจะต้องไม่มีข้อผิดพลาดเป็นเด็ดขาด!”

เฝิงเจิ้นเหอรู้สึกเหนื่อยใจอย่างมาก

ทำไมโลกนี้ถึงไม่สามารถอยู่อย่างสงบสุขได้กัน?

เพียงแต่เขารู้ดีอย่างยิ่งว่า ครั้งนี้แม้สิ่งที่เย่เทียนทำจะเป็นประโยชน์ต่อกองกำลังพิเศษ แต่มันก็ทำให้คนกลุ่มหนึ่งขุ่นเคืองอย่างรุนแรง! ตอนนี้คนเหล่านี้รวมตัวกันมากขึ้นเพื่อเตรียมใช้กองกำลังพิเศษมากดดันเย่เทียน

เรียกได้ว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่โหดเหี้ยม!

ส่วนเฝิงเจิ้นเหอเองก็ยิ่งติดอยู่ตรงกลาง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเย่เทียนอาจจะไม่สนใจเรื่องนี้ แต่หากเขาถือสาขึ้นมาล่ะ?

กองกำลังพิเศษแทบจะต้องใช้ชีวิตและเลือดเนื้อของพวกเขาในการทำให้เย่เทียนเห็นใจ มาตอนนี้หากจัดการพลั้งพลาดไปก็อาจทำลายทุกสิ่งลง! แม้จะบอกว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง แต่มันก็กลับเป็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า

“นักพรตเหอ สถานการณ์ของเจ้าสำนักเย่เป็นอย่างไรบ้าง?”

เฝิงเจิ้นเหอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องติดต่อกับนักพรตเหอ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นเพื่อนเก่าแก่กันมาและข้อมูลที่พวกเขาได้รับนั้นแม่นยำกว่า

เมื่อเปรียบเทียบกับพวกตระกูลบู๊โบราณและสำนักใหญ่ที่เอาแต่ขูดเลือดขูดเนื้อพวกนั้น เฝิงเจิ้นเหอชอบสำนักชิงหนัง มากกว่า

และด้วยความเข้าใจของเขาต่อสำนักชิงหนัง เฝิงเจิ้นเหอได้กำหนดว่าทิศทางการพัฒนาในอนาคตของสำนักชิงหนังแล้วซึ่งก็คือการกลั่นยา!

นี่ถึงเป็นสิ่งที่สั่นคลอนรากฐานของตระกูลบู๊และสำนักพวกนั้นได้

ในอดีต เย่เทียนก็แค่เอะอะเล็กๆ น้อยๆ ด้วยตัวเองเท่านั้น และยาจำนวนมากก็ยังมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องแลกเปลี่ยนทรัพยากรจากตระกูลบู๊และสำนักพวกนั้น ถ้าสำนักชิงหนังสามารถฝึกฝนนักกลั่นยาจำนวนมากได้...

วันหน้าอนาคตของกองกำลังพิเศษก็สวยงามอย่างยิ่งแล้ว!

“นายพลเฝิง ทำไมนายไม่ไปพบปะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ด้วยตนเองล่ะ? ฉันมีเหล้าดีๆ หลายขวดที่นี่ ไม่ทราบว่านายพลเฝิงจะมาได้หรือไม่?”

ผู้รับสายไม่ใช่นักพรตเหอ แต่เป็นเย่เทียน!

“ในเมื่อเจ้าสำนักเย่เชื้อเชิญ ผมก็ได้แต่น้อมรับ!”

“นายพลเฝิงเกรงใจไปแล้ว อย่างแรกเลยคำเรียกเจ้าสำนักเย่นี้ ฉันชอบให้เรียกว่านายพลเย่มากกว่า”

เย่เทียนตอบด้วยรอยยิ้ม

ประโยคเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เห็นท่าทีของตน

เรื่องก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

นายพลเฝิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหัวเราะอย่างเปิดเผย “ได้! อย่างนั้นฉันจะไปชิมเหล้าของนายพลเย่เดี๋ยวนี้!”

ตอนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังเป็นการดึงสหายเข้าพวก เย่เทียนเองก็ย่อมไม่โง่ถึงขั้นหักหน้ากองกำลังพิเศษอย่างแน่นอน แบบนั้นก็เท่ากับทำให้คนพวกนั้นสมใจไม่ใช่หรือไง?

นั่นเป็นทางเลือกที่คนโง่เท่านั้นถึงจะทำ

เฝิงเจิ้นเหอไม่ได้ชักช้าเกินไป หลังจากที่เห็นเย่เทียนเขาก็เข้าข้างหน้าและโอบกอดทักทาย

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายพลเย่ ชี่ทิพย์ของสำนักชิงหนังนี้แม้กระทั่งผมมองแล้วก็ยังตาวาวอยู่บ้างนะ!”

“นายพลเฟิงพูดแบบนี้ก็ออกจะเกรงใจเกินไปแล้ว สำนักชิงหนังจะปิดประตูใส่ใครก็ได้ แต่ต้องเปิดรับกองกำลังพิเศษอย่างแน่นอน! นี่คือสิ่งที่ฉันเคยพูดไปตั้งนานมาแล้ว”

“โทษฉัน โทษฉัน!” เสียงหัวเราะของเฝิงเจิ้นเหอสว่างสดใสขึ้นมา