บทที่ 1330 ซือหม่ามู่หยาง

ถูฮุยถือโอกาสไปในคืนนั้นและไม่รู้ว่าเขาไปไหน

ด้วยความสามารถของถูฮุย ถ้าไม่มีอะไรเหนือคาดเกินขึ้นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากมาย

เย่เทียนอาศัยยามค่ำคืนเตรียมไปเฉินหวั่นชิง

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาที่เพิ่มขึ้นทีละน้อย วิกฤตของคนรอบตัวเขาจึงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน

สำหรับคนเหล่านั้น เย่เทียนไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะมีเหตุผล แม้ว่าตอนนี้เฉินหวั่นชิงจะถูกล้อมรอบด้วยคนคุ้มกันถึงสามชั้นในและสามชั้นนอกแต่เขาก็ยังคงกังวลอยู่บ้าง

ในเวลานี้ หลังจากที่เดินออกจากเขาเสี่ยวหมางแล้ว เย่เทียนก็ชะลอฝีเท้าลงอย่างช่วยไม่ได้

ในเวลานี้ ฉากรอบๆ เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีผืนป่าเขียวชะอุ๋ม ไม่มีแสงไฟของเมืองอันไกลโพ้น มีก็แค่ความมืดมิด

"ออกมาเถอะ!"

เย่เทียนยังคงมองไปข้างหน้าอย่างสงบ

“เจ้าสำนักเย่ ไม่คิดว่าจะเจอกันแบบนี้!” ซือหม่ามู่หยางลูบเคราของเขาและเดินช้าๆ ไปทางฝั่งตรงข้ามของเย่เทียนพร้อมเข็มทิศในมือ

"นายคือใคร?"

“ฉันชื่อซือหม่ามู่หยาง ได้ยินชื่อเสียงของเจ้าสำนักเย่มานานแล้ว!” รอยยิ้มของ ซือหม่ามู่หยาง เต็มไปด้วยการเสียดสี

“ฉันไม่ใช่คนอารมณ์ดีอะไร มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ไม่อย่างนั้นก็...ไสหัวไปซะ!”

เย่เทียนเหลือบมองเขา น้ำเสียงที่เอ่ยเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“สมกับที่เป็นเจ้าสำนักเย่ ช่างเป็นลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือจริงๆ! แม้จะเข้ามาในนรกมืดของฉันแล้วก็ยังไม่ตื่นตกใจเลยสักนิด นับถือ! นับถือ!”

ซือหม่ามู่หยาง ปรบมือของเขา

เย่เทียนไม่พูดพร่ำ สองเท้าของเขาเปิดออกเล็กน้อย กลิ่นอายอันห้าวหาญระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา

เมื่อเห็นฉากนี้ ซือหม่ามู่หยาง ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

จากท่าทีข่มขวัญที่เย่เทียนแสดงออกมาในตอนนี้ ต่อให้เป็นผู้เก่งกาจที่ฝึกฝนมานานหลายปีก็ยังไม่มีกลิ่นอายนี้! ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งจริงๆ!

"โปรดช้าก่อน!"

ซือหม่ามู่หยาง ก็เลิกทำตัวล้ำลึกเช่นกันและรีบเอ่ยหยุดเขาทันที

“อยากเจรจา? นายควรค่าหรือไง!”

ดวงตาของเย่เทียนดุดันขึ้นทันที นี่เป็นการลงมือครั้งแรกของเขาหลังจากคิดค้นรวบรวมหมัดสามประสานได้ ดังนั้นเย่เทียนยังสงสัยอย่างยิ่งว่ามันจะมีพลังน่ายำเกรงมากแค่ไหน

"เปิดออก!"

เย่เทียนคำรามและต่อยเขาทันที

ทันทีที่เขาชกออกไป โลกทั้งใบก็เต็มไปด้วยจิตหมัดของเย่เทียน ภายใต้จิตหมัดของเขา พื้นที่ที่แต่เดิมมืดมิดก็เกิดการสั่นสะเทือน

ซือหม่ามู่หยางเมื่อเห็นฉากนี้เข้าก็ตกตะลึงในใจ เข็มทิศในมือของเขาเริ่มตีไปมาอย่างรุนแรง

"รอสักครู่!"

"เปิด!"

เย่เทียนไม่มีท่าทีที่จะพูดคุยเลยสักนิด เขาตะคอกอีกครั้ง ครั้งนี้จิตหมัดที่แต่เดิมแข็งกร้าวก็ยิ่งมีความดุดันขึ้นไปอีก จนแทบจะเกิดเงาเสมือนจริงขนาดใหญ่ขึ้นที่เบื้องหลังของเย่เทียน

เงาเสมือนก็ค่อย ๆ ชกออกมาเหมือนกับเย่เทียน แต่หมัดนั้นช้าอย่างยิ่ง และเมื่อเงาเสมือนของหมัดเข้ามาในพื้นที่ว่างเปล่านั้น นรกมืดที่ ซือหม่ามู่หยาง ภาคภูมิใจกับมันเป็นอย่างมากก็เริ่มเกิดความปั่นป่วนอย่างรุนแรง

“เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ!”

เสียงแตกออกดังขึ้นเป็นชุด และนรกมืดก็พังทลายลงด้วยหมัดของเย่เทียน

เข็มทิศในมือของ ซือหม่ามู่หยาง แตกหักลงและทันใดนั้นเขาก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

"เป็นไปไม่ได้!"