บทที่ 1349 มาขอโทษถึงที่

คนของสำนักเล็กเหล่านั้นยังจะมาเร็วกว่าที่เย่เทียนคิดไว้อีก

แทบจะเป็นเช้าตรู่วันถัดมาก็มีคนยืนอยู่ด้านนอกสำนักชิงหนังแล้ว

ไม่ต้องห่วงว่าคนอื่นเป็นสำนักเล็กสำนักใหญ่อย่างน้อยที่สุดจัดวางกำลังคนไว้เพียบพร้อม แต่ที่สำนักชิงหนังล่ะ? หลังจากที่สมาชิกของกองกำลังพิเศษถอนตัวไป นักพรตเหอก็หาคนใช้งานที่ไว้ใจได้มาไม่กี่คน

แต่คนเหล่านั้นล้วนถูกกระจายออกไปคุ้มครองทรัพย์สินตระกูลเฉินและไปเป็นหูเป็นตาให้สำนักชิงหนังกันหมด

กลับทำให้จำนวนคนภายในสำนักชิงหนังน้อยจนน่าสงสาร

“เจ้าสำนัก ดูแล้วมีความจำเป็นต้องหาลูกศิษย์ส่วนหนึ่งจริงนะ!” นักพรตเหอมองภาพทอดเงาชี่ทิพย์สั่นไหวตรงหน้าแล้วลูบหนวดเคราของตนเอง

เย่เทียนครุ่นคิดสักครู่แล้วพยักหน้า “คงถึงเวลาแล้วจริงๆ เอาแบบนี้แล้วกันครับ ช่วงไม่กี่วันนี้ผู้อาวุโสเหอไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นแล้ว ให้ความสำคัญกับการตามหาลูกศิษย์ชั้นยอดแล้วกัน”

พูดจบเย่เทียนล้วงลูกบอลที่ราวกับลูกแก้วสีเขียวเข้มลูกหนึ่งออกมาแล้วยื่นไปให้

“นี่คือลูกแก้วตรวจตราที่เมื่อหลายวันก่อนสั่งคนทำให้ ถ้าเด็กที่สามารถปล่อยแสงสว่างออกได้หลังจากสัมผัสลูกแก้วนี้ก็หมายความว่ามีพรสวรรค์ด้านการฝึกฝน ระดับความแกร่งของพรสวรรค์ในนั้นคือตัดสินกันได้จากระดับความรุนแรงของแสงสว่างหลังสัมผัสมัน”

เย่เทียนไม่กล้าทดสอบดู

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นเพียงอุปกรณ์ทดสอบพรสวรรค์ธรรมดาอันหนึ่ง ส่วนเขาล่ะ? นั่นเป็นถึงปรมาจารย์ปรุงยาเลยนะ! ถ้าใช้งานประสบความสำเร็จจริง เดาว่าของที่ทำขึ้นมาด้วยความยากลำบากชิ้นนี้คงระเบิดทันที

“ได้!” นักพรตเหอหลังจากตอบรับมาคำหนึ่งก็ลังเลอยู่บ้าง “งั้นสำหรับเด็กที่ฉลาดโดดเด่นด้านอื่นส่วนหนึ่ง พวกเรา......”

“รับเข้ามาเหมือนกัน สำนักชิงหนังขาดอยู่ทุกอย่าง แค่ไม่ขาดทรัพยากร!”

พูดจบเขามองทางเฉิงชิ่งและคนอื่นๆ “พวกนายก็เหมือนกัน ระวังไว้ให้มากหน่อย โดยเฉพาะล้วนเป็นผู้อาวุโสใหญ่ในสำนัก เจอเด็กใหม่ที่ตัวเองชอบก็สามารถถ่ายทอดวิชาให้ได้!”

คำพูดของเย่เทียนพูดแบบเผด็จการอย่างมาก หลังจากสั่งการธุระลงไป เย่เทียนเตรียมไปเก็บเกี่ยวทรัพยากร

“ทุกคนมาถึงที่สำนักชิงหนังจากที่ไกลกันมาก ขอโทษด้วยที่ไม่ได้รีบออกมาต้อนรับ!”

เสียงของเย่เทียนดังขึ้นตรงสำนักภูเขา “สำนักชิงหนังเพิ่งสร้าง แม้แต่เด็กเฝ้าประตูยังไม่มีสักคน ทำขายหน้าทุกคนแล้ว เชิญเข้ามากันเถอะครับ!”

คนที่รออยู่ด้านนอกเดิมทีมีเพียงคนเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งล้วนเป็นคนรู้จักก็ต้องไว้หน้าด้วย

เจรจาสงบศึกกับเย่เทียนเรื่องแบบนี้ไม่พอจะไปบอกกับคนนอก ดังนั้นทั้งสองฝ่ายรู้ดีกันอยู่แก่ใจโดยไม่ต้องพูด นอกจากรอคอยอยู่ตรงสำนักขุนเขาคนเดียว คนอื่นๆ ล้วนหลบซ่อนร่างกายตนเองกันแล้ว

แต่กลัวเย่เทียนเข้าใจผิด จึงเปิดเผยกลิ่นอายของตนเองออกไป ทั้งสองฝ่ายก็รู้อยู่ในใจ

ตอนนี้เย่เทียนกล่าวขึ้นแล้ว คนอื่นๆ จึงไม่กล้าคิดมาก ต่างมองหน้าซึ่งกันและกัน สุดท้ายเปิดเผยตัวตนออกมา หัวเราะแบบกระอักกระอ่วนกับคนที่ยืนอยู่ตรงสำนักขุนเขาคนนั้น จากนั้นรวมตัวกันเดินไปด้านในสำนักชิงหนัง

ผ่านการตกตะกอนมาหลายวัน ชี่ทิพย์ในสำนักชิงหนังยิ่งเข้มข้นขึ้นมาเรื่อยๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งนี่คือเส้นลมปราณทิพย์สายหนึ่ง และเป็นเส้นลมปราณทิพย์ที่ผู้สำรวจเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี เรื่องคุณภาพไม่ต้องพูดถึงว่าบรรลุไปถึงระดับไหนเลย

เดินเข้ามาด้านใน ทุกคนล้วนสูดหายใจลึกๆ โดยจิตใต้สำนึก

อะไรกันวะเนี่ย นี่สูดหายใจทีหนึ่งล้วนเป็นชี่ทิพย์ทั้งนั้น และมันคือชี่ทิพย์อันเข้มข้นด้วย

“ทุกคนลำบากกันแล้วนะครับ!”

เย่เทียนนั่งอยู่ด้านหน้าของอาคารใหญ่ โต๊ะยาวด้านหน้าวางชากาหนึ่งไว้ มองเห็นทุกคนเข้าสู่ลานกว้างก็จับแก้วหนึ่งในมือ หัวเราะเบิกบานมองทางฝูงชน

ลานกว้างว่างเปล่า มีความรู้สึกแบบต้อนรับแขกอะไรที่ไหน

แต่คนพวกนี้ไม่กล้าพูดไร้สาระมากสักประโยคเดียว โดยเฉพาะล้วนมาขอขมา ระบายความไม่พอใจอยู่ที่นี่จะต่างอะไรกับรนหาที่ตาย นั่นไม่ใช่สมองมีปัญหาเหรอ!

“ไม่ลำบากครับ ไม่ลำบาก!”