บทที่ 1348 แตกร้าว

มองท่านเยี่ยนเฮ่อพยุงชิงชานเดินไปทางอาคารใหญ่ทีละก้าว ทุกคนต่างหลบทางให้แล้ว

นี่ไม่เพียงเป็นเรื่องของสำนักเฟยเยี่ยน พวกเขาก็อยากจะดูหน่อยว่าเหลิ่งฉิงโฉวจะอธิบายอย่างไรบ้าง

แต่ในใจของพวกเขากลับมีการคาดคะเนอันแน่นอนแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรผู้ฝึกฝนก็เป็นคน แม้ว่าการคาดคะเนในใจจะเกิดขึ้นได้จริงสักเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่พวกเขายังคงรอคอยสิบเปอร์เซ็นต์อยู่

ไม่มีทางเลือก ความแข็งกร้าวและเด็ดขาดของเย่เทียนมอบแรงกดดันทางจิตใจให้พวกเขามากเกินไป พวกเขาเลยต้องอาศัยที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวอย่างสำนักตงฝูนี้เพื่อมาปลอบใจตนเองหน่อย

มองตามท่านเยี่ยนเฮ่อเดินเข้าไปในอาคารใหญ่ ทั่วทั้งท้องฟ้าดูเงียบงันขึ้นมาอยู่บ้าง

ไม่นานเหลิ่งฉิงโฉวก็ออกมาแล้ว

ตอนที่มองเห็นเขามาคนเดียว ลูกตาของทุกคนหดตัวกันฉับพลัน การคาดคะเนในใจของพวกเขายังเกิดขึ้นจริงด้วย ในที่สุดสิบเปอร์เซ็นต์นั้นเป็นแค่ความคิดเพ้อฝันของพวกเขาเท่านั้น

“เรื่องของสำนักเฟยเยี่ยนผมได้ยินมาแล้ว ผมจะส่งคนไปจับไอ้สารเลวเฉิงชิ่งมา! ถึงแม้จับไม่ได้ ผมก็จะไปถามที่ตระกูลเฉิงในโลกบู๊โบราณให้กระจ่าง!”

เสียงสุขุมหนักแน่นของเหลิ่งฉิงโฉวดังขึ้น แต่คำพูดของเขากลับทำให้หัวใจของทุกคนยิ่งเต้นรัวขึ้นมา

“ทุกคนไม่ต้องร้อนใจไป เย่เทียนเป็นแค่ตั๊กแตนช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงเท่านั้นเอง กระโดดโลดเต้นได้อีกไม่นานหรอก!”

ทุกคนทำมือเคารพให้คำสัญญา จากนั้นถอยออกไปตามลำดับ

“หัวหน้าเหลิ่ง สองศพนี้จะจัดการยังไง?”

เหลิ่งฉิงโฉวมองทั้งสองศพที่เลือดนอง และดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงแวบหนึ่ง “จัดการให้สะอาดสักหน่อย! สำนักเล็กก็คือคนออกมาจากสำนักเล็ก ไม่มีสมองสักนิด เชอะ!”

กลุ่มพันธมิตรเริ่มพังทลาย สำนักเล็กตระกูลเล็กพวกนั้นชั่งน้ำหนักคุณค่าของตนเองดูนิดหน่อย ก่อนจะเลือกถอยออกตามคาด ออกไปแบบรู้ดีอยู่แก่ใจโดยไม่ต้องอธิบาย

ส่วนหลังจากสำนักเล็กและตระกูลเล็กถอยออกมา

ทั้งกลุ่มพันธมิตรเหลือเพียงสำนักเฟยหง สำนักจี้ตู สำนักหยุนเยียนและตระกูลสวี่กับตระกูลโม่อิทธิพลใหญ่ไม่กี่แห่ง

ในบรรดาพวกนี้ล้วนเป็นตระกูลใหญ่มีเงินทุนมั่นคงอยู่ในโลกบู๊โบราณ และมีเพียงพวกเขาไม่กลัวการแก้แค้นของเย่เทียน

เพียงแต่คนเหล่านี้ยังไม่พอใจต่อเหลิ่งฉิงโฉวสักเท่าไร

ที่จริง สำนักตงฝูอยู่ในโลกบู๊โบราณเป็นการมีอยู่ที่บดขยี้พวกเขา ความสามารถของเหลิ่งฉิงโฉวอยู่เหนือพวกเขาจริง แต่ทั้งที่เป็นโอกาสอันดีกลับทำให้มาเป็นถึงขั้นนี้ได้ การกระทำทุกอย่างของเหลิ่งฉิงโฉวทำให้พวกเขารังเกียจพอสมควร

“เป็นแบบนี้ต่อไปผมว่าเรื่องของร่องรอยโบราณ พวกเราคงเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้แล้ว!”

“พี่โม่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนี้ ถึงแม้เย่เทียนจะแกร่งมากพอ แต่อยู่ในร่องรอยโบราณเขาจะยังแกร่งเกินไปกว่าบรรดาบรรพบุรุษได้งั้นเหรอ?” คนที่พูดส่ายพัดแบบพับได้ในมืออยู่ ก็คือหัวหน้าแก๊งน้อยของสำนักหยุนเยียน ตี้อู่ตูอวี้

“ถึงแม้หัวหน้าเหลิ่งทำงานขาดความเหมาะสม แต่การรอร่องรอยโบราณเปิดออกแล้วให้เย่เทียนเข้าไปในนั้นด้วยตัวเองกลับเป็นวิธีหนึ่งเดียวที่พอจะใช้การได้จริง”

“ที่พี่ตี้อู่พูดมาก็มีเหตุผล! มีหัวหน้าเหลิ่งอยู่ด้านหน้าไว้ พวกเรากลับประหยัดพลังงานได้หน่อย ลดการสูญเสียจำนวนมากไม่ใช่เหรอ?

คนกลุ่มหนึ่งพูดจบก็ไม่พูดอะไรมากอีก ส่งสายตาที่รู้ดีอยู่แก่ใจให้กันและกันแล้วต่างแยกย้ายทั้งหมด

เหลิ่งฉิงโฉวไม่ได้อยู่เฉยเหมือนกัน หลังจากเดินช้าๆ ไม่กี่รอบก็มองทางลูกน้องของตนเองแล้ว “ช่วงนี้กองกำลังพิเศษจะมีงานคัดเลือก เรื่องนี้นายรู้ไหม?”

“รู้ครับ! เย่เทียนกับคนของกองกำลังพิเศษค่อนข้างสนิทกัน”

ลูกน้องกลับเป็นคนที่เฉลียวฉลาดคนหนึ่ง พอได้ยินคำถามของเหลิ่งฉิงโฉวก็ตอบสนองกลับมาได้ว่าที่เขาพูดคือเรื่องอะไร