บทที่ 1353 คนของสำนักวาติกัน

เย่เทียนหัวเราะแล้ว หัวเราะแบบสนุกสนานมาก

“ที่คุณชายอันพูดก็มีเหตุผล! ฮาๆๆ!”

อันจื้อเจี๋ยบ้ามาก แต่เดาว่านั่นเพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนี้สำนักพวกนั้นเพื่อให้ได้เจอเย่เทียนแล้วต้องจ่ายด้วยราคามากมายแค่ไหน ถ้าตอนนี้เย่เทียนโทรศัพท์ไปหา คาดว่าสำนักพวกนั้นถึงแม้ให้ขโมยล้วนขโมยสมุนไพรเข้ามาให้ได้ทั้งนั้น

สิ่งที่เย่เทียนสนใจไม่ใช่ตระกูลอัน และสิ่งที่กังวลก็ไม่ใช่การจัดหาสมุนไพรด้วย แต่สงสัยว่าเบื้องหลังตระกูลอันสรุปเป็นใครกันแน่!

“คุณชายอัน คุณว่ามาเถอะ คิดจะร่วมงานยังไง?”

“ง่ายมาก แค่คุณต้องขายใบสั่งยาของบริษัทแซ่เฉินให้ผม โดยเฉพาะผมรู้ว่าบริษัทแซ่เฉินกับเบื้องสูงมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว หวังว่าคุณสามารถแนะนำได้สักหน่อย”

อันจื้อเจี๋ยพูดจบตบศีรษะแล้ว “อ่อ ใช่แล้ว ส่วนบริษัทแซ่เฉินนั้นพวกเราตระกูลอันอยากจะลงทุนส่วนหนึ่งด้วย แบบนี้คุณไปได้ดีผมก็ดีด้วยไง!”

เย่เทียนมองเขาแบบหยอกเย้าแวบหนึ่ง “ความต้องการของคุณชายอันไม่น้อยเลยนะ”

“โลกนี้เดิมทีมันก็โหดร้าย ตอนนี้คุณชายเย่พูดจาน่าตลกอยู่บ้าง” อันจื้อเจี๋ยยกแก้วขึ้นแล้วจิบเบาๆ อึกหนึ่ง จากนั้นทำปากขมุบขมิบ “ผมไม่ค่อยชอบไวน์แดง รสชาติอ่อนเกินไป จะสะใจเท่าเหล้าได้ที่ไหน!”

“คุณชายเย่ ความอดทนของผมมีจำกัด โดยเฉพาะความสามารถของตระกูลอันเกินจินตนาการของคุณแน่นอน”

“งั้นเหรอ? ผมว่าคนเบื้องหลังของตระกูลอันถึงมีความสามารถอยู่บ้างมากกว่ามั้ง!” เย่เทียนทำเสียงเชอะเบาๆ จากนั้นนั่งตัวตรง “สำหรับคุณ อยู่ที่นี่ไม่ได้มีความหมายอะไร!”

สีหน้าอันจื้อเจี๋ยเปลี่ยนแปลงระดับหนึ่ง เขานึกไม่ถึงว่าเมื่อสักครู่เย่เทียนที่ยังเจรจากับตนเองแบบหัวเราะเบิกบานแค่แวบเดียวจะเปลี่ยนท่าทีเสียแล้ว

ท่าทางนี้ทำให้เขาค่อนข้างไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร จากนั้นยิ่งรู้สึกว่าตนเองโดนเหยียดหยามให้อับอาย “คุณชายเย่! ดูแล้วคุณยังไม่รู้สถานการณ์อย่างแจ่มแจ้ง ระดับการกลั่นยาของคุณยอดเยี่ยมจริง แต่ปากเหม็นเน่าเกินไปแล้ว!”

“แองโกล ที่นี่มอบให้คุณจัดการแล้ว!”

ชายกำยำที่ผมสีทองตาสีฟ้าคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังห้อง หลังจากมองเห็นเย่เทียนสีหน้าค่อนข้างซับซ้อน

“นายไม่ได้ตายตามคาด!”

เย่เทียนยักคิ้วแล้ว มองแองโกลแวบหนึ่ง “คนของสำนักวาติกัน?”

“มิน่าตระกูลอันถึงจองหองขนาดนี้ ที่แท้เป็นขี้ข้าให้พวกนายแล้ว” เย่เทียนลุกขึ้นยืนอย่างเหยียดหยาม

“เย่เทียน! แกคิดจริงเหรอว่า......”

“ว่างๆ ก็เลยเล่นสนุกกับนาย คิดจริงๆ เหรอว่าตัวเองเก่งกาจ? ตระกูลอันก็ไม่คู่ควร!” เย่เทียนโบกมือใส่อันจื้อเจี๋ยทีหนึ่ง อันจื้อเจี๋ยก็ราวกับโดนรถชนเข้า ชั่วพริบตาร่างกายกระเด็นออกไป กระแทกบนเคาน์เตอร์ไวน์อย่างแรง

ไวน์แดงที่เกือบจะทุกขวดราคาหลายหมื่นก็แตกไปแบบนี้แล้ว หกเปื้อนบนตัวอันจื้อเจี๋ยแล้ว

ความแข็งแกร่งของเย่เทียนเกินกว่าความคาดหมายของอันจื้อเจี๋ยโดยสิ้นเชิง ผู้อาวุโสที่คุ้มครองอันจื้อเจี๋ยมาตลอดสีหน้าเปลี่ยนมาก ร้องตกใจออกมา “คุณชาย!”

กระโดดมาที่ข้างกายของอันจื้อเจี๋ยอย่างรวดเร็ว หลังจากสำรวจดูแบบละเอียดหน่อยหนึ่งในใจรู้สึกโล่งอก ยังดี คุณชายไม่ได้รับบาดเจ็บหนักเกินไป เพียงแต่ตอนนี้ที่เขาหันกลับไปมองทางเย่เทียนในสายตามีความตกใจกลัวเพิ่มมานิดๆ

เขาสามารถพูดได้ว่าเป็นผู้แข็งแกร่ง แต่เมื่อสักครู่ตอนที่เย่เทียนลงมือเขากลับไม่รู้สึกถึงแม้แต่ลมปราณสักนิดเดียว

คาดไม่ถึงเย่เทียนแกร่งขนาดนี้?

แองโกลสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ที่สำนักวาติกันวุ่นวายมากเพราะสาเหตุของสมเด็จพระสันตะปาปา ถึงแม้มาถึงตอนนี้ยังคงต่อสู้กันไม่เลิก ความขัดแย้งภายในไม่หยุด ถ้าไม่ใช่ข่าวที่ประเทศจีนปรากฏแดนลึกลับขึ้นเผยแพร่ไป ความขัดแย้งภายในครั้งนี้ไม่รู้จะยืดเยื้อไปนานแค่ไหน

เพียงแค่แดนลึกลับไม่ใช่เข้าไปได้ง่ายขนาดนั้น

แม้ว่าพวกเขาจะเสนอราคาสูงมากไปแล้ว ชดใช้ด้วยราคามหาศาลแล้ว พวกเขาก็ยังคงประสบกับข้อจำกัดจำนวนมาก

สุดท้ายพวกเขาเลยต้องจ้องกิจการในพื้นที่เอาไว้