บทที่ 139 พูดแล้วต้องทำ

“ไอ้น้อง ฉันดูนายก็ไม่เลวเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเรามาหารือกัน”

“สำหรับนาย ทำตัวดีๆ อย่าขัดขืน ฉันรับรองว่าจะลงมือนุ่มนวลหน่อย จะไม่ทำให้นายรู้สึกเจ็บปวดเกินไปเด็ดขาด!”

“แน่นอนว่า ถ้านายยินยอมให้ความร่วมมือกับฉันแบบไม่ดื้อ พี่ชายอย่างฉันคนนี้จะใจกว้างหน่อยเหลือแขนข้างหนึ่งไว้ให้นาย ให้ต่อไปอย่างน้อยนายกินข้าวเองได้”

พินิจพิเคราะห์เย่เทียนอย่างละเอียดด้วยสีหน้าหวาดระแวง ชายกล้ามโตที่เดาความคิดเขาไม่ออกจึงใช้โทนเสียงปรึกษาแบบหนึ่งพูดโน้มน้าวขึ้นมา

“พี่ชาย นี่ไม่ค่อยดีมั้ง? โดยเฉพาะคนที่ออกเงินจ้างพี่คนนั้นอยากให้ผมพิการแขนขาทั้งสี่เลย พี่เหลือแขนผมไว้ข้างหนึ่ง งั้นพี่จะอธิบายกับคนเบื้องหลังได้ยังไง?”

เย่เทียนส่ายหน้า เมื่อคิดพิจารณาดูจากมุมมองของชายกล้ามโต

ชายกล้ามโตหัวเราะฮาๆ ตบๆ ไหล่ของเย่เทียนแล้ว

“ยากที่น้องชายอย่างนายจะคิดแทนฉัน อีกเดี๋ยวฉันจะทำนายสลบก่อน หลีกเลี่ยงที่นายรู้สึกถึงความเจ็บปวดมากขนาดนั้น”

“สำหรับคนนั้นที่ออกเงิน นายไม่ต้องกังวลทั้งสิ้น ความจริงเขาเพียงแค่ให้ฉันหักขานายทั้งคู่เท่านั้น เหตุผลที่เพิ่มแขนมาอีกคู่หนึ่ง ประเด็นคือเจอไอ้พวกเกย์คู่นี้เข้า ทำให้ฉันไม่สบายใจสุดๆ!”

ไม่รอเย่เทียนเอ่ยปากอีก ชายกล้ามโตกลับทนต่อไปไม่ไหวอยู่บ้างแล้ว

“มาๆๆ ไอ้น้อง พวกเราอย่าเสียเวลาเลย ทำให้มันจบไปพี่ชายก็จะออกไปหาความสุขได้เร็วหน่อย”

“เอาแบบนี้ นายหันหลังให้ฉันก็พอแล้ว ฉันตีนายสลบ รับรองนายจะไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ”

เย่เทียนรู้สึกน่าตลกมาก ที่จริงชายกล้ามโตคนนี้เห็นตนเองเป็นแค่พวกโง่โดยสิ้นเชิง?

“พี่ชาย นี่พี่เตรียมจะหักแขนขาผมทิ้งแล้ว ยังอยากให้ผมร่วมมือด้วย ความคิดนี่ของพี่ค่อนข้างดีงามไปรึเปล่า?”

“ฮาๆ นายคิดว่าความคิดฉันดีสินะ?”

ชายกล้ามโตลูบผมตรงหลังศีรษะแล้ว หัวเราะฮาๆ “ฉันได้ออกไปเร็วหน่อย นายก็ไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดมากเกิน พึงพอใจทั้งสองฝ่าย!”

“ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ผมคิดว่ายังควรจะต้องพิจารณาดีๆ สักหน่อย”

เย่เทียนเท้าคางไว้ ทำท่าทางครุ่นคิด

“ยังมีอะไรให้พิจารณาอีก!”

ชายกล้ามโตหมดความอดทนอยู่บ้างเร่งรัดขึ้นมา “อย่างไรเสียฉันตีนายสลบ รอนายฟื้นขึ้นมาเรื่องทุกอย่างก็จัดการเสร็จแล้ว”

เย่เทียนส่ายหน้าเล็กน้อย ทอดถอนใจอย่างจำใจ

“ก็ได้ ในเมื่อแกร้อนใจขนาดนี้ งั้นนายเตรียมใจไว้ให้พร้อม ฉันจะตีแกให้สลบ รอตอนที่แกฟื้นมา ฉันรับรองว่าหักขาและแขนข้างหนึ่งของแกทิ้งเรียบร้อย ไม่ใช่สิ ควรเป็นแขนขาทั้งสี่”

ชายกล้ามโตพอได้ยิน เห็นได้ชัดว่าตะลึง ทันใดนั้นตอบสนองเข้ามา ไม่รู้แจ่มแจ้งได้ที่ไหนว่าก่อนหน้านี้เย่เทียนล้วนกำลังหลอกลวงตนเอง?

“ไอ้หนุ่ม ที่แท้แกไม่ได้โง่นี่!”

ชายกล้ามโตมองเย่เทียนแฝงด้วยความหมายลึกล้ำ พูดหยอกเย้า “เพียงแต่ ไอ้หนุ่มแกคงยังไม่เข้าใจสถานการณ์ชัดเจนดีมั้ง?”

“ยังไม่พูดถึงแขนขาเล็กๆ นี้ของแกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันเด็ดขาด แหกตาแกดูให้ชัดๆ ต่อให้กำจัดฉันแล้ว พวกฉันยังมีอีกสองคนล่ะ!”

ถึงแม้ชายกล้ามโตจะรู้ดีว่าหนุ่มเกย์สองคนนี้เป็นพวกเดียวกัน เป็นนายทุนเบื้องหลังจงใจหามาระเบิดประตูหลังเจ้าหนุ่มคนนี้ แต่เขาจะเห็นชายหนุ่มน่าสะอิดสะเอียนสองคนนั้นเป็นเพื่อนร่วมทีมจริงได้อย่างไรกัน

“งั้นเหรอ? พวกเราสามารถลองดูหน่อยก็ได้นี่!”

มุมปากเย่เทียนวาดรอยยิ้มขึ้น ทั้งตัวมองขึ้นไปล้วนดูไม่มีพิษมีภัยเลย

“พูดดีๆ ไม่ชอบชอบให้ลงไม้ลงมือ! ในเมื่อเป็นแกเลือกเจ็บตัวเพิ่มเอง งั้นอย่าโทษว่าฉันทรมานแกแล้วกัน!”

ชายกล้ามโตขี้เกียจพูดเหลวไหลกับเย่เทียนต่อไป เดิมทีรอยยิ้มเป็นมิตรที่มุมปากหดหายขึ้นมาในที่สุด กลับมาแทนที่ด้วย ใบหน้าที่จิตใจชั่วร้ายเต็มที่

“พอแล้วๆ พูดไร้สาระให้มันน้อยหน่อย แค่แกคนเดียวไม่พอให้ฉันจัดการหรอก ฉันแนะนำพวกแกเข้ามาพร้อมกันสามคนเลยเถอะ!”

เย่เทียนเห็นไม่กี่คนนี้อยู่ในสายตาที่ไหน เบ้ปากเยาะเย้ยขึ้นมาอย่างดูถูก

“แม่งเอ๊ย ยังกล้าเหยียดหยามฉัน คิดจริงๆ เหรอว่ากล้ามเนื้อนี้ของฉันฉีดยานูนขึ้นมาเอา?”

ชายกล้ามโตโกรธจัดทว่ากลับหัวเราะแทน ยกหมัดขึ้นแบบไม่ลังเลสักนิด ต่อยไปทางศีรษะของเย่เทียนอย่างโหดเหี้ยม