บทที่ 140 ฉันเป็นตำรวจ

“แก แกอยากจะทำอะไร? แกอย่าเข้ามานะ!”

เห็นเย่เทียนทำหน้าเยาะเย้ยบีบเข้าใกล้ตนเอง ชายกล้ามโตลนลานถึงที่สุดแล้ว

“มีคำโบราณว่าเอาไว้ถูกต้อง อย่ามีความคิดชั่วทำร้ายคนอื่น แต่ก็ต้องระวังคนอื่นด้วย”

“เมื่อกี้แกไม่ใช่อวดเบ่งว่าอยากหักแขนขาฉันอยู่เหรอ? ฉันไม่ตอบกลับแกดีๆ งั้นยังถือว่าเป็นลูกผู้ชายอยู่เหรอ?”

เย่เทียนหัวเราะเยาะไม่หยุด ไม่ลังเลสักนิดยกเท้าเหยียบลงไปอย่างรุนแรง

ตึง!

ช่วงนาทีอันตราย ชายกล้ามโตที่มักจะระแวงรีบกลิ้งทันที ฝืนหลบเข้าไปอย่างกระเซอะกระเซิงมาก ทำให้เย่เทียนเหยียบลงที่เปล่า

“โถๆ นึกไม่ถึงยังหลบได้”

เย่เทียนแปลกใจอยู่บ้าง หัวเราะเย้ยหยันบอกว่า “เพียงแต่ ตอนนี้ฉันจะดูว่าแกจะหลบยังไง!”

ชายกล้ามโตทำหน้าหมดหวัง ห้องขังมีพื้นที่อยู่เท่านี้เอง การกลิ้งเมื่อสักครู่ทำให้เขาหลบมาอยู่ด้านในมุมแต่แรก เดิมทีไม่มีทางหลบได้อีก

เย่เทียนไม่สนว่าเขาคิดอย่างไร พอขยับเท้า ก็กระโดดเข้าไปฉับไว

ชายกล้ามโตอยู่ในความตกใจรีบรัวถีบเท้า พยายามถือโอกาสนี้บีบเย่เทียนให้ถอย

เพียงแต่ มดจะสามารถต่อต้านช้างได้เหรอ?

อยู่ต่อหน้าความสามารถเฉียบขาด ชายกล้ามโตคือทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์เปล่าๆ ไม่ใช่สิ พูดให้ถูกต้อง กลับเป็นการกระตุ้นความโกรธให้เย่เทียนเพิ่มขึ้น

“นึกไม่ถึงยังกล้าขัดขืน?”

เย่เทียนยักคิ้วขึ้น เล็งโอกาสเหมาะ เหยียบบนขาขวาของชายกล้ามโตเข้าไปอย่างแรง

กึกแก๊ก!

ภายในห้องขังที่ทุกคนจดจ่ออยู่กับลมหายใจ เสียงกระดูกหักที่แผ่วเบากลับเห็นได้ชัดว่าเสียดแก้วหูเช่นนี้

ชายกล้ามโตรู้สึกเพียงความเจ็บรุนแรงราวกับซึมเข้าไขกระดูกลอยมาจากขาขวา ทนไม่ไหวรีบส่งเสียงร้องคำราม “อ่า! เจ็บโว้ย! ขาฉัน! ขาของฉัน......”

“เจ็บ? นี่ไม่น่าใช่นะ!”

เย่เทียนหัวเราะเยาะไม่เลิก เอาคำพูดเดิมก่อนหน้าของชายกล้ามโตมาล้อเลียน “ฉันทำตามที่แกบอกเลยนะ คล่องแคล่วว่องไว จัดการในทีเดียว แกน่าจะไม่รู้สึกเจ็บถึงจะถูกสิ!”

“พี่ พี่ชาย ผมผิดไปแล้ว! ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ!”

ชายกล้ามโตรีบขอความเมตตาทันที “พี่ปล่อยผมไปเถอะนะ! ผมรับรองว่าต่อไปจะไม่ทำเรื่องเลวอีกแล้ว!”

เย่เทียนยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยทันใด “ต่อไป? แกยังคิดว่ามีต่อไปอีก?”

“วันนี้ถ้าไม่ใช่ฉันพอมีฝีมือบ้าง เกรงว่าตอนนี้คนที่นอนอยู่บนพื้นคงเป็นฉันแล้ว!”

ระหว่างพูดจา เย่เทียนยกเท้าขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย เหยียบลงไปแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง

แก๊ก!

ขาซ้ายของชายกล้ามโตหักแล้ว

“อ่า! ให้อภัยผม! ให้อภัยผมนะครับ!”

ชายกล้ามโตเจ็บปวดอย่างมาก อ้อนวอนอย่างเจ็บปวด

แต่ เย่เทียนปล่อยเขาไปง่ายดายขนาดนี้ได้ที่ไหน พูดชัดถ้อยชัดคำ “สุภาษิตว่าเอาไว้: ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ไม่ใช่ไม่ได้รับผลกรรม แค่ยังไม่ถึงเวลา!”

“ก่อนที่จะทำความชั่ว แกควรจะต้องเตรียมใจให้พร้อมรับกรรมชั่วนะ!”

แก๊ก!

ระหว่างพูด เย่เทียนยกเท้าอีกครั้ง เหยียบมือซ้ายของชายกล้ามโตจนหัก

ตอนที่เย่เทียนเตรียมขยับเท้าไปยังมือขวาที่เหลือของชายกล้ามโต กลับพบว่าชายกล้ามโตหมดสติสลบไปตั้งนานแล้ว

ไม่กี่คนที่เหลือในห้องขังมองระดับความโหดร้ายที่เย่เทียนแสดงออกมาอยู่ ตกใจจนจิตใจสั่นรุนแรง สั่นเทางันงก ในดวงตาเผยความหวาดผวาที่เข้มข้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง