บทที่ 158 ทีมกระจอก

“อ๊าก!”

เมื่อข้อมือถูกหักอย่างกะทันหัน ทังหยูหลงก็ไม่สามารถกลั้นเสียงกรีดร้องของเขาได้

ร่างกายอันสูงส่งของเขาก็งอเอวลงอย่างทนไม่ได้ ในขณะนั้น เขาคุกเข่าต่อหน้าเย่เทียน ด้วยสีหน้าซีดเซียวและหยาดเหงื่อเม็ดใหญ่ก็ไหลผ่านหน้าผากของเขา

“นี่ นี่มัน......”

เดิมทีเหลยซวี่หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง และฉากที่เย่เทียนถูกระเบิดหัวด้วยหมัดเดียวของทังหยูหลงยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาอย่างไม่หยุด

แต่แล้ว หลังจากนั้นสักพัก เขากลับได้ยินเสียงกรีดร้องของทังหยูหลง

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้เขาฟื้นคืนสติในพริบตา และเมื่อดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเพื่อมองดูการต่อสู้ เขาก็ถึงกับต้องตกตะลึง

เพราะเขาเห็นทังหยูหลงผู้น่าเกรงขามก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้กลับคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเย่เทียน

นอกจากนี้มือซ้ายของเขายังจับมือขวาไว้แน่นๆ และมือขวาที่ดูแล้วเป็นรูปทรงแปลกประหลาด ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าเขาถูกหักแขนไปแล้ว!

แม้กระทั่งใบหน้าที่ดุร้ายของทังหยูหลงกลับบูดเบี้ยวอย่างไม่เป็นท่า ซึ่งจินตนาการได้ไม่ยากว่าเขานั้นเจ็บปวดแค่ไหน!

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เมื่อกี้เหลยซวี่หลับตา จึงไม่ได้เห็นการเคลื่อนไหวของเย่เทียน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

กรึ๊บ!

โจ๋หย่วนหันที่ได้ยินเช่นนี้ก็ตั้งสติได้ทันที และจากนั้นกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “หัวหน้าเหลย เมื่อกี้คุณน่าจะไม่เห็น คุณชายเย่รับการโจมตีด้วยหมัดของทังหยูหลงได้ และยังหักแขนของทังหยูหลงได้อย่างง่ายดาย!”

“คุณชายเย่สุดยอดเลยครับ! คุณชายเย่แข็งแกร่งมาก!”

“อะ อะไรนะ? เป็นไปได้ไง!”

เหลยซวี่ที่ได้ยินเช่นนี้ ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือความไม่คาดคิด

เพราะเขาเคยต่อสู้กับทังหยูหลงด้วยมือของเขามาแล้ว และเขามั่นใจว่าฝีมือของทังหยูหลงต้องอยู่ในระดับดำตอนกลางอย่างแน่นอน แล้วเขาจะถูกเย่เทียนหักแขนง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร?

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือฝีมือของชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะอายุ 20 ต้นๆ คนนั้นเหนือกว่าทังหยูหลงมาก!

วัยรุ่นอายุ 20 ต้นๆ ก็อยู่ในฝีมือระดับดำตอนปลายแล้วหรือ? แล้วเขาล่ะ อายุ 40 ฝีมือยังอยู่ที่ระดับดำตอนต้นเท่านั้น เทียบกันไม่ได้จริงๆ!

เหลยซวี่ไม่ยอมเชื่อสำหรับความจริงนี้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่แท้จริงนี้ เขาทำได้แค่จำใจยอมรับ!

สำหรับซือเฮ่าเจียที่คอยหลบอยู่ด้านหลังเหลยซวี่มาตลอดก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ในใจของเขาแอบรู้สึกโชคดีมากที่เย่เทียนกับโจ๋หย่วนหันเป็นเพื่อนกัน ไม่อย่างนั้น ก่อนหน้าที่เขาสร้างความขุ่นเคืองกับเย่เทียน ชีวิตของเขาก็ถูกลิขิตให้จบไม่สวยแล้ว!

ช่วงเวลาหนึ่ง ซือเฮ่าเจียก็มองไปที่โจ๋หย่วนหันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ

ส่วนลี่ชุ่ยฮวาที่หลบอยู่หลังทังหยูหลงได้แต่แสดงสีหน้าตกใจ เพราะฝีมือของเธอนั้นแย่กว่าทังหยูหลงเลยด้วยซ้ำ ฉะนั้น แม้แต่ทังหยูหลงยังถูกเย่เทียนจัดการง่ายๆ แบบนี้ แล้วเธอจะรับมือกับเย่เทียนได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอจึงกลองตาอย่างไม่หยุด แต่ปฏิกิริยาแรกก็คือการหลบหนีจากที่นี่โดยไม่สนใจอะไรอีก

เย่เทียนจับการเคลื่อนไหวของเธอได้ แต่ยังคงพูดอย่างเย็นชาว่า “ลี่ชุ่ยฮวา คุณลองหนีดูก็ได้นะ แต่คุณน่าจะรู้ดีกว่าการที่หันหลังให้กับศัตรูแล้ว มันจะเป็นอย่างไร!”

ลี่ชุ่ยฮวาที่ได้ยินเช่นนี้ ความตั้งใจในการหลบหนีก็หายไปในทันที สองตาของเธอได้แต่เหลือบมองไปที่เย่เทียน และสองข้าก็ยืนนิ่งไม่กล้าขยับไปไหนอีก

“ถ้า ถ้าแกกล้าทำร้ายฉัน แกตายแน่! ไม่ใช่แค่แกคนเดียว แต่เพื่อนของแกทุกคนก็ต้องตาย!”

ในขณะนี้ กลับเป็นทังหยูหลงที่แข็งกร้าวมากกว่า ต่อให้มือขวาของเขาจะถูกเย่เทียนหักไปแล้ว แต่เขาไม่มีความคิดที่จะยอมแพ้ และแววตาที่มองเย่เทียนก็เต็มไปด้วยความโกรธ