บทที่ 177 พวกคุณจะต้องพ่ายแพ้

“ศิษย์พี่ใหญ่ สอนบทเรียนให้ไอ้กระจอกเหล่านี้หน่อยสิ! ให้พวกเขารู้ว่าโรงฝึกศิลปะการต่อสู้แช่ฉินของเราไม่ใช่พวกแมวและพวกสุนัขสามารถมารังแกได้!”

“ศิษย์พี่ใหญ่ ต่อยพวกหัวล้านให้ร้องไห้ซะ!”

กลุ่มผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ของโรงฝึกศิลปะการต่อสู้แช่ฉินที่ไม่รู้รายละเอียดของหนิงหยวน เหมือนกลัวโลกไม่วุ่นวาย แต่ละคนยุยงเซี่ยเฟยฝัน

หลังจากลังเลเป็นเวลาหลายวินาที ในที่สุดเซี่ยเฟยฝันก็ตัดสินใจได้ ยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อระงับเสียงตะโกนของทุกคน

ในวินาทีต่อมา เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยและจ้องไปที่ชายหัวโล้นที่เมื่อกี้เอ่ยปากพูดจากถากถาง

“ในเมื่อคุณดูหมิ่นเหยียดหยามอาจารย์ของผม ก็เหมือนดูหมิ่นเหยียดหยามผม”

“ผมให้ทางเลือกคุณสองทาง จะขอโทษทันทีหรือออกมาสู้กับผม!”

มีหนิงหยวนอยู่ที่นี่ ชายหัวโล้นตัวใหญ่คนนั้นก็ไม่กลัวเลย

“อาจารย์ของผมมาถึงที่นี่แล้ว ฉินยีเป้ายังคงปิดประตูไม่ยอมออกมาพบ เขาไม่ใช่คนขี้ขลาดแล้วคืออะไร?ทำไมผมต้องขอโทษด้วย?”

“คุณหาที่ตายเหรอ!”

เซี่ยเฟยฝันทนไม่ไหวอีกต่อไป กระทืบใต้ฝ่าเท้า ร่างของเขาพุ่งออกมา และเขาก็ทุบมันด้วยหมัดที่หนักและแข็งแกร่ง

เมื่อชายหัวโล้นเห็นสิ่งนี้ ก็มีความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาของเขา เขาไม่กล้าสู้กับ เซี่ยเฟยฝันโดยตรง เขาหดตัวและซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหนิงหยวนโดยตรง

ผัวะ!

หนิงหยวนยื่นมือออกมาราวกับสายฟ้า ขวางหมัดของเซี่ยเฟยฝันไว้อย่างแม่นยำ

“คุณจะชกลูกศิษย์ของผมต่อหน้าผม ดูถูกผมเกินไปไหม?”

“ผมไม่กล้า”

เซี่ยเฟยฝันส่ายหัวเล็กน้อย มองไปที่หนิงหยวนด้วยสีหน้าจริงจังและพูดทีละคำ "อย่างไรก็ตาม ผมได้ยินชื่อเสียงของผู้อาวุโสหนิงเมื่อนานมาแล้ว นี่ผมคันไม้คันมือพอดี ผู้อาวุโสหนิงโปรดชี้แนะด้วย"

“คุณแน่ใจนะ?”

หนิงหยวนกวาดมองเซี่ยเฟยฝันตั้งแต่หัวจรดเท้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "อย่าโทษผมไม่เตือนคุณนะ จนถึงตอนนี้คนที่สู้กับผม ยังไม่มีใครมีจุดจบที่ดี อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องจ่ายราคาด้วยมือหนึ่งข้าง!"

“ถึงอย่างนั้นก็ต้องโทษผมที่เรียนมาไม่ดี ผมจะไม่โทษผู้อาวุโสหนิงอย่างแน่นอน”

เซี่ยเฟยฝันที่ตัดสินใจแล้วไม่ได้เลือกที่จะถอย

"ไม่เลว ไม่เลว! นี่แหละคือนักบู๊ที่ได้มาตรฐาน"

หนิงหยวนแสดงรอยยิ้มที่ค่อนข้างดุร้าย "มาเลย! ให้ผมดูว่าคุณมีความสามารถแค่ไหน!"

ซ่า！

เกือบจะทันทีที่เสียงของเขาลดลง เซี่ยเฟยฝันลงมือของเขาทันทีและกระแทกหมัดออกไปอย่างรุนแรง

“แรงพอ แต่น่าเสียดายที่ความเร็วนั้นช้าเกินไป”

หนิงหยวนแสดงความคิดเห็น ศีรษะของเขาเอียงอย่างกะทันหัน และในขณะที่หลีกเลี่ยงอย่างรวดเร็ว เท้าขวาของเขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ไหล่ของเขากระแทกเข้าที่หน้าอกของเซี่ยเฟยฝัน

ปัง!

เซี่ยเฟยฝันไม่มีแรงในการต่อต้านเลย เขาถอยหลังกลับไปสองสามก้าว และในที่สุดก็ไม่สามารถตั้งตัวได้และล้มลงกับพื้น ก้นของเขาเกือบแตกออกเป็นสี่แฉก

ฟู่!

เซี่ยเฟยฝันรู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่มาจากหน้าอกของเขา และเขาเกือบหายใจไม่ออกและเป็นลมไป จนลำคอของเขาหวานและเลือดก็พุ่งออกมา อาการของเขาจึงค่อยดีขึ้น

ใครแพ้ใครชนะ ใครเก่งใครด้อยตัดสินใจได้ ณ ตอนนี้!

“ศิษย์ ศิษย์พี่ใหญ่ แพ้แล้ว?ยังแพ้ด้วยกระบวนท่าเดียว?”

“สยอง! มันน่าสยองมาก! เขาไม่ได้ใช้แขนขาด้วยซ้ำ!”

ลูกศิษย์หลายคนตะโกนเสียงดังเมื่อกี้ก็อ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

โซ่ว!

หนิงหยวนไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง ขยับเท้า ดูเหมือนช้า แต่ในความเป็นจริงมันได้ก้าวไปข้างหน้าเซี่ยเฟยฝันอย่างรวดเร็ว เท้าขวาของเขาถูกยกขึ้นสูง และเขาจะเหยียบมือซ้ายของเซี่ยเฟยฝันอย่างไร้ความปราณี

อย่างที่เขาพูด คนที่กล้าสู้กับเขา ไม่เคยมีจุดจบที่ดี แม้ว่าเขาจะชื่นชมในตัวเซี่ยเฟยฝัน แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาแหกกฎที่เขาตั้งไว้!