บทที่ 178 ให้ผมทำเถอะ

“คนในโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ของพวกคุณแพ้แน่นอน!”

เสียงไพเราะของเย่เทียนดังขึ้นข้างหู ทำให้ฉินโล่หยินซึ่งกำลังทำอะไรไม่ถูกก็อดไม่ได้อุทานออกมา

"หา?ไม่มั้ง?"

สายตาของหญิงสาวเปลี่ยนจากสนามสู้รบไปที่ร่างกายของเย่เทียนทันที "ไม่หรอกมั้ง?คุณอาฉินกำลังอยู่เหนือกว่าไม่ใช่เหรอ?"

"มันเหนือกว่าชั่วคราวเท่านั้น"

เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อยและอธิบายว่า "คุณอาฉินของคุณโจมตีอย่างรุนแรง ออร่านั้นทรงพลังมาก แต่ไม่สามารถทำให้หนิงหยวนได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย"

“ในทางกลับกัน หนิงหยวนที่ดูเหมือนจะเสียเปรียบหรือด้อยกว่า แต่จริงๆแล้วมันไม่ได้เสียพลังงานเลย”

"ด้านหนึ่งใช้กำลังกายมาก ในขณะที่อีกด้านหนึ่งกำลังเติมพลัง ผลลัพธ์เป็นยังไงไม่ต้องพูดก็รู้"

อันที่จริง เย่เทียนรู้ตอนจบเป็นอย่างไรตั้งแต่แรกเห็นแล้ว

ตอนที่ฉินยีเป้าปรากฏตัว เย่เทียนก็รู้ความแข็งแกร่งของเขาอย่างสมบูรณ์ มันเป็นเพียงระดับเหลืองตอนกลางเท่านั้น

ดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ การแบ่งความแข็งแกร่งระหว่างนักบู๊นั้น ด้อยกว่าหนึ่งระดับก็เหมือนด้อยกว่าล้านระดับ!

แม้ว่าหนิงหยวนจะเพิ่งเข้าสู่ระดับเหลืองตอนปลาย ถ้าเขาต่อสู้อย่างจริงจัง มันไม่ใช่ฉินยีเป้าในระดับเหลืองตอนกลางสามารถต้านทานได้!

เหตุผลที่หนิงหยวนจงใจไม่โจมตี เกรงว่าน่าจะเป็นเพราะหนิงหยวนยังรักษาความแข็งแกร่งของเขาไว้ได้ไม่เต็มที่ เขาจึงไม่อยากได้รับบาดเจ็บด้วยเหตุนี้มั้ง?

ใบหน้าเล็กๆอันบอบบางของฉินโล่หยินซีดในทันที และพูดอย่างประหม่า “ถ้าเหมือนที่คุณพูด งั้นคุณอาฉินจะต้องแพ้ใช่ไหม?”

ไม่ใช่ว่าเธอรับไม่ได้กับความเสื่อมโทรมของโรงฝึกศิลปะการต่อสู้แช่ฉิน อย่างมากก็แค่ปิดกิจการ เพราะยังไงแล้วฝั่งเมืองเจียงหนันต่างหากที่เป็นฐานของตระกูลฉิน

ปัญหาสำคัญคือ หนิงหยวนคนนี้โหดร้ายมาก และคนที่แพ้เขามักจะต้องชดใช้ด้วยราคาที่แพง

ยังไงฉินยีเป้าก็นามสกุลฉินมาโดยตลอด พูดได้ว่าเขาดูเธอโตมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ไม่ต้องพูดถึงว่าจะชกเขาจนตาย แค่พิการเธอยังยอมรับไม่ได้เลย!

"อืม"

เย่เทียนพยักหน้าเล็กน้อยและสรุปว่า “สามนาที เกรงว่าจะอยู่ได้อีกไม่เกินสามนาที หนิง หยวนก็อดไม่ได้ที่จะลงมือ จากนั้นคนในโรงฝึกศิลปะการต่อสู้แช่ฉินจะต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย!”

บูม!

ราวกับว่าต้องการพิสูจน์คำพูดของเย่เทียน สถานการณ์ในสนามเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากหลบเลี่ยงมากกว่าสิบกระบวนท่า หนิงหยวนผู้ซึ่งรู้วิธีการของฉินยีเป้า ในที่สุดก็เริ่มการโจมตีโต้กลับ

ฝ่ามืออันดุดันกระแทกไหล่ของฉินยีเป้า ชกจนเขาบินถอยกลับไปแล้วกระแทกพื้นคอนกรีตที่แข็งอย่างแรง

เมื่อเห็นฉากนี้ พวกหัวล้านที่มากับหนิงหยวนก็ดีใจและโห่ร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เจ้าโรงอะไร ที่แท้ก็มีความสามารถแค่นี้!”

“เจ้าโรงขยะแบบนี้ ยังกล้ามาเปิดโรงฝึกศิลปะการต่อสู้อะไรกัน รีบกลับไปในชนบทและไปปลูกข้าวเถอะ!”

ในทางกลับกัน ลูกศิษย์ในโรงฝึกศิลปะการต่อสู้แช่ฉินต่างอ้าปากและตกตะลึง และพวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจ้าโรงที่เหนือกว่าตอนแรกถึงแพ้อย่างกะทันหัน?

“เย่เทียน คุณต้องช่วยฉันหน้อยแล้ว”

ฉินโล่หยินรู้สึกหวาดกลัวและวิตกกังวลมากขึ้น ราวกับว่าเธอคว้าความหวังสุดท้าย จับแขนของเย่เทียนไว้แน่น

“ถ้าครั้งแพ้ งั้นต่อไปตระกูลฉินอย่าได้คิดที่จะได้บุกเบิกในเมืองเอกอีก”

“ผมช่วยได้ แต่...”

รอยยิ้มชวนคิดปรากฏขึ้นที่มุมปากของเย่เทียน"ผมไม่ใช่เหลยเฟิงที่ทำความดีไม่หวังผล อะไรที่ทำฟรีไม่ได้ผลประโยชน์ผมไม่ทำ"

“ขอเพียงคุณยินดีช่วย ฉันจะสนองคุณ!”

"เงื่อนไขอะไรก็ได้จริงๆหรือ "

ดวงตาของเย่เทียนเป็นประกายด้วยแสง ถ้าอย่างงั้น ตอบแทนผมด้วยการคบกับผมได้ไหม?