บทที่ 179 คุณไม่มีคุณสมบัติ

“เจ้าโรงฉิน ให้ผมมาสู้เถอะ!”

เย่เทียนปรากฏตัวขึ้นข้างฉินยีเป้าเหมือนผี และหยุดการไปหาที่ตายของฉินยีเป้า

"คุณคือ?"

ฉินยีเป้าตกใจและมองไปที่เย่เทียนด้วยความสงสัย

ในความคิดของเขา ไม่มีเย่เทียนดำรงอยู่ สิ่งที่เกี่ยวข้องกับเกียรติยศของโรงฝึกศิลปะการต่อสู้แช่ฉิน เขาวางใจและมอบให้กับคนแปลกหน้าได้อย่างไร?

“สาวน้อยฉินโล่หยินคนนั้นขอให้ผมช่วย”

เย่เทียนยกปากและชี้ไปที่ฉินโล่หยิน

เมื่อมองไปในทิศทางของนิ้วของเย่เทียนชี้ไป ฉินยีเป้าก็ตะลึงในทันที “คุณหนู?

“คุณอาฉิน เรื่องนี้ให้เย่เทียนจัดการเถอะ!”

ฉินโล่หยินรีบเดินขึ้นไปไม่กี่ก้าว และพยุงฉินยีเป้าให้ถอยกลับ

ในเวลานี้ หนิงหยวนก็เดินไปที่เย่เทียนในระยะหนึ่งเมตรและหยุด ขมวดคิ้วและถามว่า “คุณเป็นใครอีก?”

“อย่างคุณยังไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้ชื่อของผม!”

เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและดูหมิ่นเมื่อมองไปที่หนิงหยวน

“บังอาจ! ไอ้เด็กเมื่อวานซือโผล่ออกมาจากไหนกัน อาจารย์ของผมเป็นคนที่คุณจะเถียงได้เหรอ?”

อะหู่ที่หนิงหยวนเคยห้ามไว้ก่อนหน้านี้ ยืนขึ้นแล้วด่าว่า “ขนยังขึ้นไม่หมดก็มาเลียนแบบคนอื่นเป็นฮีโร่ ผมว่าคุณควรกลับไปดื่มนมอีกสองสามปีค่อยออกมาดีกว่า!"

“คุณนี่มันปากหมาจริงๆ! ควรตบ!”

สายตาของเย่เทียนเย็นชา ขยับเท้า จากนั้นกระโดดเตะไปที่ใบหน้าของอะหู่ในชั่วพริบตาการตบอย่างดุเดือดก็ตบออกไป

“คนของผม ไม่ใช่ว่าคุณอยากทุบตีก็สามารถทุบตีได้”

หนิงหยวนโกรธและเอื้อมมือของเขาเพื่อพยายามหยุดเย่เทียน

เขาหยุดได้แล้ว แต่บังเอิญผ่านร่างของเย่เทียน

นั่นเป็นแค่เงา!

สีหน้าของหนิงหยวนดูแย่มาก และแววตาที่เคร่งขรึมก็เผยออกมาอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้ เขาอดคิดมากไม่ได้

เขากลับไม่สามารถหยุดเย่เทียนได้ เพราะสามารถจับได้แค่เงา นี่หมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่าความแข็งแกร่งของเย่เทียนนั้นเหนือกว่าเขามาก! แต่เย่เทียนอายุแค่เท่าไหร่?

หนิงหยวนไม่อยากจะเชื่อความจริงนี้เลย

ตอนนี้เขาอายุน้อยกว่าสี่สิบปีก็ระดับเหลืองตอนปลายแล้ว ไม่ต้องพูดถึงในเมืองเอก แม้แต่เมืองเจียงหวยก็เป็นบุคคลที่เก่งกาจ!

แต่เย่เทียนดูเหมือนอายุแค่ 20 ต้นๆ แต่มีแนวโน้มมากที่จะเป็นยอดฝีมือระดับดำ สิ่งนี้เขาจะรู้สึกยังไง? สิ่งนี้เขาจะเชื่อได้อย่างไร? !

เย่เทียนไม่สนใจว่าหนิงหยวนคิดอะไรอยู่ ดังนั้นเขาจึงตบหน้าของอะหู่อย่างดุเดือด

ผัวะ!

เสียงตบหน้าดังลั่น

อะหู่รู้สึกเจ็บที่แก้ม และร่างใหญ่ของเขาหมุนไปครึ่งวงกลมโดยไม่รู้ตัว และในที่สุดก็ล้มลงอย่างหนักบนพื้นคอนกรีต

ฟู่!

เขาอดไม่ได้ที่จะพ่นเลือดออกมา ฟันขาวสองซี่มองเห็นได้จางๆในเลือด และรอยฝ่ามือสีแดงสดห้ารอยปรากฏขึ้นที่ครึ่งขวาของแก้มในทันที น่ากลัวมาก

ด้วยฝ่ามือตบลงไป เย่เทียนกลับไปที่ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง สายตาของเขาจ้องมองที่อะหู่โดยไม่มีอารมณ์ความรู้สึก

“ถ้าคุณกล้าพูดมั่วซั่วอีก ผมสัญญาว่าตลอดชีวิตนี้คุณจะพูดไม่ออกอีก!”

"คุณ……"

อะหู่ที่กำลังนอนคว่ำอยู่บนพื้นต้องการจะด่า แต่เขาสบสายตาที่เฉยเมยของเย่เทียน และเขากลัวมากจนกลืนคำพูดที่เหลือกลับไปทันที

ฉากกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจ

วินาทีถัดมา ทุกคนก็ดึงสติกลับมาได้ โห่ร้องเชียร์อย่างดีใจ