บทที่ 201 บทละครที่สุดยอด

ความจริงแล้ว ตอนที่เย่เทียนไปขอความช่วยเหลือจากโจ๋หย่วนหัน โจ๋หย่วหัน เฉาจื้อเหาและพวกตำรวจระดับสูงกำลังนั่งทำหน้าเคร่งเครียดกันอยู่

นอกจากจะเป็นเรื่องที่คุณยายกระดาษลี่ชุ่ยฮวาฆ่าคนจนเกิดเป็นเรื่องใหญ่ ถึงแม้ว่าเธอจะได้รับการลงทัณฑ์ไปแล้ว แต่ผลกระทบที่ตามมาก็ต้องได้รับการจัดการไม่ใช่รึไง?

ไม่มีวิธีไหนจะดีไปกว่าการหาใครขึ้นมาเป็นฮีโร่สักคนออกมา

แต่ประเด็นมันอยู่ที่ เย่เทียนไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าจะให้เขามายืนอยู่ตรงหน้าทุกคน เขาจะเห็นด้วยมั้ย?

ถ้าให้คนอื่นขึ้นมารับตำแหน่งฮีโร่นี้ไป แล้วเย่เทียนจะโกรธมั้ย?

ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เย่เทียนโทรศัพท์มา ทั้งสองฝ่ายก็เห็นพ้องต้องกันโดยที่ยังไม่ทันได้หารือกันเลยด้วยซ้ำ

ด้วยความที่กลัวเย่เทียนจะปฏิเสธ เฉาจื้อเหาถึงขั้นสั่งเฮลิคอปเตอร์อย่างตามใจให้ส่งโจ๋หย่วนหันกลับไปที่เจียงหนัน แถมยังถ่ายคลิปงานมอบรางวัลทั้งคืนเลยด้วย

แน่นอนว่า ด้วยปัญหาเรื่องเวลา จึงส่งผลให้งานแถลงข่าวของทางตำรวจไม่ได้จัดขึ้นเร็วขนาดนั้น

แต่ว่า ภายใต้การขอร้องอย่างหนักของเย่เทียน คลิปมันก็ถูกส่งไปที่เว็บไซต์ของทางตำรวจก่อนแล้ว

พอคลิปของการมอบรางวัลจบลง สายตาของเย่เทียนก็จ้องตรงไปที่เฉินหยัง แล้วพูดด้วยสีหน้าที่จะยิ้มไม่ยิ้มว่า “ทุกท่านสามารถลองดูข่าวที่กำลังเป็นกระแสอยู่ได้นะครับ”

เฉินหวั่นชิงที่ดีใจกับผลที่ออกมาดีเกินคาดและคนอื่นๆ ก็รีบเปิดดูคลิปอย่างรวดเร็ว ข่าวแรกก็ต้องเป็นการแถลงข่าวของทางตำรวจอยู่แล้ว พวกเขาชื่นชมความกล้าหาญที่เย่เทียนมี และสนับสนุนให้ทุกคนเอาเย่เทียนเป็นเยี่ยงอย่าง!

เย่เทียนแอบขำอย่างไม่ชอบใจไม่ยอมหยุด รู้สึกดูแคลนการตัดสินใจแบบนี้ของพวกเฉินหยัง

หนังสือพิมพ์? ตอนนี้มันสมัยไหนแล้ว ความเร็วในการเผยแพร่จะไปเร็วกว่าโซเชียลได้ยังไง?

ส่วนข่าวที่เป็นกระแสอันดับที่สองที่สาม ก็คือแถลงการณ์ขอโทษจากบริษัทต่างๆ กับเรื่องที่ไปทำร้ายเย่เทียนกับเฉินหวั่นชิงด้วยความไม่หวังดีเมื่อเช้า

เว็บไซต์ของบริษัทต่างๆ ไม่เพียงพาดหัวเรื่องการขอโทษที่มีต่อทั้งสอง และจะรีบตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ที่เป็นกระดาษออกมาให้เร็วที่สุด

ขอแค่อะไรผิดพลาด หุ้นของบริษัทที่ตกไปก่อนหน้านี้ก็น่าจะกลับขึ้นมาทันที และอาจจะสูงยิ่งกว่าเดิมด้วย!

เฉินหยังนั่งตกตะลึงอยู่บนเก้าอี้ ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าทั้งๆ ที่ตัวเองวางแผนได้อย่างรอบคอบขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะเฉินหวั่นชิงได้

“จริงด้วย ผมเกือบลืมบอกคุณไปเลยว่า เพื่อนของคุณที่มาหาผมตอนดึกๆ ดื่นๆ นั้น บังเอิญเขาก็เป็นเพื่อนของผมด้วยเหมือนกัน!”

เหมือนเย่เทียนจะนึกอะไรได้ แล้วพูดด้วยสีหน้าที่จะยิ้มไม่ยิ้ม “เพื่อนจริงๆ!”

ต่อให้จะไม่พอใจในตัวของเฉินหยังแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยังแซ่เฉินอยู่ดี เย่เทียนจึงจำเป็นต้องคำนึงถึงความรู้สึกของเฉินหวั่นชิงกับท่านปู่เฉินด้วย

ให้คนไปขโมยของมันถือเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย เย่เทียนไม่ได้เปิดโปงเขาตรงๆ เพื่อกันไม่ให้ท่านปู่เฉินตกใจจนโรคหัวใจกำเริบ

“ว่าไงนะ?”

เฉินหยังนั้นถึงกับช็อกไปเลย

ทำไมเขาจะฟังที่เย่เทียนจะสื่อไม่ออก เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าไพ่ใบสุดท้ายที่ตัวเองคิดว่ามีอยู่ในมือนั้น มันกลับไม่ได้มีอยู่เลย!

ทันใดนั้น นอกจากความรู้สึกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ท้อแท้ของเฉินหยัง อีกสิบเปอร์เซ็นต์ก็ความโกรธที่มีต่อเจิ้นเซ่าเฉิน

เจิ้นเซ่าเฉินเป็นคนแนะนำเซี่ยนเฉียนจิ้งให้กับเขา เขาไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อของเซี่ยนเฉียนจิ้งด้วยซ้ำ และดันบังเอิญไปเป็นเพื่อนของเย่เทียนอีก นี่มันไม่เท่ากับเป็นการวางกับดักเขาไม่ใช่รึไง?

“ทุกท่าน ในเมื่อปัญหาภายในของทุกท่านจัดการเรียบร้อยแล้ว งั้นก็ควรจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างเราแล้วใช่มั้ยครับ?”

ทันใดนั้นเอง ในที่สุดประธานกู่และประธานอีกสามคนที่คอยดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นก็ได้พูดออกมาสักที

“ถ้าผมทายไม่ผิด การที่ประธานทั้งสมาคมมาในวันนี้ ก็ตั้งใจที่จะมากดดันหวั่นชิงเหมือนกันใช่มั้ยครับ?”

เย่เทียนเหมือนเพิ่งจะสังเกตเห็นและได้มองไปที่ประธานทั้งสาม

ประธานทั้งสามที่นำทีมโดยประธานกู่ก็ได้พยักหน้าเบาๆ ถึงการที่เฉินหยังเสียผลประโยชน์จะอยู่เหนือความคาดหมายของพวกเขาเหมือนกัน แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเป้าหมายเดิมของพวกเขาอยู่แล้ว

ด้วยฐานะของเฉินหยัง มันไม่มีทางที่จะเชิญพวกเขามาได้อยู่แล้ว คนที่เชิญพวกเขามาคือเจิ้นเซ่าเฉินต่างหาก!