ตอนที่ 236
บทที่ 236 ขาดทุนจนไปกระโดดตึก
October 21, 2026
กริ๊งๆ!
สิ่งที่เกินความคาดหมายของเย่เทียนนั้น หลังจากที่เขาเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลฉิน ก็ได้รับโทรศัพท์ที่เฉินหวั่นชิงโทรมาทันที
“เย่เทียน ตอนนี้นายอยู่ไหน?”
เย่เทียนยักคิ้ว “ที่รัก มีอะไรแล้วเหรอ?”
“นายออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนฉันสักหน่อยได้ไหม?”
มีเสียงลังเลเล็กน้อยนั้นของเฉินหวั่นชิงดังมาจากไมโครโฟนอีกทางหนึ่ง
เย่เทียนกวาดตามองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าสงสัย เวลานี้คือสี่ทุ่ม อดถามอย่างแปลกใจไม่ได้ “ออกไปเวลานี้เหรอ?”
เฉินหวั่นชิงตอบอย่างขมขื่น “ฉันคิดว่าฉันพอรู้แล้วว่าเป็นใครกำลังซื้อหุ้นของบริษัทตระกูลเฉิน”
“ใคร?” เย่เทียนขมวดคิ้วขึ้นมาในชั่วขณะหนึ่ง
“จางเวยแห่งบริษัทก่อสร้างเทียนเฉิน”
เฉินหวั่นชิงพูดตรงไปตรงมา “เขานัดฉันออกไปกินมื้อดึก ฉันอยากให้นายไปเป็นเพื่อนฉันด้วยกัน”
“จางเวยเหรอ?”
ขบคิดในสมองสักครู่ ชั่วพริบตาเดียวสีหน้าเย่เทียนอึมครึมลงมา “ได้ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
ถ้าไม่ใช่เฉินหวั่นชิงบอกเขา เย่เทียนแทบใกล้จะลืมการมีอยู่ของเจ้างั่งนี้แล้ว
ที่จริงเรื่องที่เกิดขึ้นสองสามวันนี้มากมายเหลือเกิน ทำให้เขาค่อนข้างรู้สึกรับมือไม่ทันเท่าไร
แต่การเตือนสติของเฉินหวั่นชิงในตอนนี้ ทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าจางเวยคือผู้สมรู้ร่วมคิดเรื่องผู้อาวุโสทั้งสามของสำนักหวู่หันเมื่อก่อนหน้านี้!
“ฉันไม่ไปหาแก แกก็ดันมาหาเรื่องเดือดร้อนให้ฉันก่อนแล้ว ไม่รู้จริงๆ ว่าแกไปเอาความกล้ามาจากไหน!”
เย่เทียนพึมพำเย็นชา รีบเลี้ยวกลับวิลล่าเจียงเฉิงไปรับเฉินหวั่นชิงทันที
หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง เย่เทียนขับรถพาเฉินหวั่นชิงมาจอดที่โรงแรมเจียงหนานแล้ว
“นาย นายมาด้วยได้ยังไงกัน?”
มองเห็นภาพของเย่เทียนในครั้งแรก ชั่วพริบตาเดียวจางเวยที่รออยู่ด้านในห้องอาหารแต่แรกตกใจค้าง ตกใจจนเกือบตกลงมาจากบนเก้าอี้โดยตรง
“กลางค่ำกลางคืนแบบนี้นายเรียกเมียฉันเข้ามากินมื้อดึก ฉันจะไม่มาได้ยังไง?”
เย่เทียนดึงเก้าอี้ออกให้เฉินหวั่นชิงนั่งลงแบบสุภาพบุรุษ จากนั้นถึงหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้ มองจางเวยแบบไม่ยิ้มทว่าเหมือนยิ้ม
“ประธานจาง บริษัทตระกูลเฉินของพวกเรากับบริษัทก่อสร้างเทียนเฉินของคุณแต่ไหนแต่ไรไม่เคยเกี่ยวข้องอะไรกัน”
“ไม่ทราบว่าประธานจางทำไมต้องมีเจตนาร้ายกดขี่ราคาหุ้นของพวกเราบริษัทตระกูลเฉินด้วยคะ?”
ถือว่ามีผ้าปูโต๊ะกำบังไว้ เฉินหวั่นชิงตบๆ ต้นขาของเย่เทียนแล้ว ส่ายหน้าเล็กน้อย แสดงความหมายว่าให้เธอมาเจรจากับจางเวยเอง
ถึงแม้สองบริษัทจะไม่มีการแลกเปลี่ยนอะไรด้านธุรกิจกันก็จริง แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเฉินหวั่นชิงไม่มีความทรงจำต่อจางเวย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตอนอยู่ที่ตลาดหินหยกแห่งเจียงหนันทั้งสองคนยังเคยเจอหน้ากันด้วย!
น่าเสียดายแค่ว่า เฉินหวั่นชิงไม่ชัดเจนเรื่องที่เย่เทียนถือโอกาสรีดเงินจางเวยสิบล้าน ไม่อย่างนั้น เธอจะไม่พูดคำพวกนี้ออกมาเป็นแน่
หลังจากตกตะลึงไปช่วงสั้นๆ ไม่นานจางเวยก็ฟื้นสภาพเดิมกลับมา
ถึงจะบอกว่าการปรากฏตัวของเย่เทียนเกินความคาดหมายของเขาอยู่บ้าง แต่ครั้งนี้เขายังได้เปรียบกว่า เย่เทียนจะทำอะไรเขาได้อีก?
แม้กระทั่ง จางเวยคิดวิธีหนึ่งในการจัดการเรื่องนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบด้วย
พิจารณาถึงตรงนี้ จางเวยจัดเนกไทนิดหน่อย จงใจพูดอย่างเรียบเฉย “ประธานเฉิน นี่จะเรียกว่ากดขี่แบบเจตนาร้ายได้ยังไง? นี่เป็นแค่การแข่งขันทางธุรกิจอย่างบริสุทธิ์ต่างหาก”
“คุณ......”
เฉินหวั่นชิงโกรธจัด แต่ทำอย่างไรได้นั่นเท่ากับว่าจางเวยกุมสิ่งสำคัญของเธอไว้ เดิมทีเธอจึงระบายอารมณ์ไม่สะดวกนัก
เย่เทียนส่ายหน้าอย่างจำใจ ความบาดหมางระหว่างเขาและจางเวย เรื่องนี้ลิขิตให้ไม่มีทางนั่งลงคุยกันดีๆ ได้เลย เฉินหวั่นชิงที่ใสซื่อเช่นนี้ยิ่งเพิ่มความยุ่งยากใจให้เขาด้วย