บทที่ 268 การตกตะลึงของเฉินหวั่นชิง

“เจิงหรง จะพูดยังไงล่ะ? โตขนาดนี้แล้ว ทำไมพูดอะไรไม่รู้จักกาลเทศะ?”

นายท่านฉินเห็นความกลัวของเฉินลี่น่าอยู่ในสายตา จึงรีบออกตัวช่วยเธอ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดใจขนาดนั้น

ในเมื่อ ไม่ว่ายังไงเฉินลี่น่า ก็คือลูกสาวของเฉินชังไห่ ก่อนที่จะรู้ความในใจของเย่เทียน เขาก็ไม่อยากล่วงเกิน

แม้ว่าคำพูดของฉินเจิ้งดูจะเกรงใจ แต่ทุกคนก็สามารถฟังออกว่า นายท่านเฉินนั้นไม่ได้โทษฉินเจิงหรงจริงๆ

พูดโดยไม่นึงถึงกาลเทศะ? ความหมายก็คือไม่ใช่แค่เปลี่ยนกาลเทศะก็ได้แล้วเหรอ?

“ท่านปู่ ผมผิดไปแล้ว” ฉินเจิงหรงรีบยอมรับความผิดพลาดของเขา

“คุณปู่เฉิน นี่คือยาปรุงจิต ของขวัญอวยพรวันเกิดให้ท่าน ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรงและสมความปรารถนา!”

เวลานี้ ฉินโล่หยินที่สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวยืนขึ้นในเวลาที่เหมาะสม และค่อยๆทำลายบรรยากาศอย่างชาญฉลาด

“ยาปรุงจิต?!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนต่างก็พากันสูดหายใจเข้าลึกๆ มองไปที่กล่องหยกที่เต็มไปด้วยความหวัง

ไม่เหมือนกับยาเพิ่มพลัง ยาปรุงจิตเหมาะสำหรับคนทั่วไปกิน

เช่นเดียวกับความหมายตามตัวอักษร ที่สำคัญเมื่อพูดถึงสรรพคุณความแข็งแรง เติมพลังปราณ และบำรุงโลหิต เหมาะสมที่สุดสำหรับผู้สูงอายุอย่างเฉินชังไห่

ในความเป็นจริง หากลดราคาเป็นเหรียญRMB ราคาตลาดของยาปรุงจิต จะอยู่ที่ประมาณ 2 ล้าน

ที่น่าเสียใจก็คือปรมาจารย์ปรุงยาหายากเกินไป ยาปรุงจิตเป็นของที่มีมูลค่า แม้ว่าโชคดีที่ได้มา คนส่วนใหญ่ก็จะเลือกกินเองจะยอมสละที่จะให้คนอื่นได้ไง?

“นี่ พี่ฉินนี่มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ?”

เฉินชังไห่ตื่นเต้นมากจนมือของเขาสั่น จริงๆเป็นกล่องหยกที่ไม่หนักแต่มีความรู้สึกราวกับหนักเป็นพันกิโล

“น้องหยัง ถ้าคุณไม่รับงั้นก็ถือว่าดูถูกผมนะ อย่าโทษที่ผมโกรธนะ!”

เมื่อฉินเจิ้งพูดจบ ก็แกล้งทำเป็นแสดงสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมา

คนเขาก็พูดถึงขนาดนี้แล้ว เฉินชังไห่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เก็บเม็ดยาอย่างมีความสุข

ตามด้วยเจ้าหน้าที่ของระบบที่มากับฉินเจิ้งต่างก็แสดงความยินดี และส่งมอบของขวัญ

เพื่อให้ทุกคนสบายใจ ของขวัญที่พวกเขาส่งนั้นไม่ได้แพงอะไรมาก

จากการวิเคราะห์ พวกเขาล้วนเป็นคนในระบบ กรณีที่ไม่ใช้อำนาจหาผลประโยชน์ส่วนตัว เงินเดือนประจำปีก็แค่นั้น ของที่แพงมากเกินพวกเขาก็ไม่สามารถเอาออกมาได้

ถึงแม้จะพูดแบบนี้ ต้องบอกว่าไม่มีแขกคนใดที่กล้าดูถูกเจ้าหน้าที่ระบบแม้แต่คนเดียว

คนเขาไม่มีเงิน แต่มีอำนาจไม่ใช่เหรอ?

เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้หวงเย่าโจวและเหลียงเจิ้นกั๋วหลังจากมอบของขวัญอวยพรให้เฉินชังไห่แล้ว ฉินเจิ้งก็พาเจ้าหน้าที่ระบบเดินไปทางเย่เทียน

แม้ว่าแขกที่มาร่วมงานจะเดาได้ไม่มากก็น้อย แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริง พวกเขายังคงอ้าปากกว้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

สายตาพวกเขามองไปที่เย่เทียนเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย เช่น ความสงสัยและความริษยาที่ซับซ้อน

แต่อารมณ์ของพวกเขาจะกระทบต่อเย่เทียนได้อย่างไร ยังคงสบายๆอยู่กับที่ และทักทายฉินเจิ้งและคนอื่นๆอย่างปกติ

มองไปที่เย่เทียนหลานเขยที่ทั้งคุ้นเคยแปลกหน้าคนนี้ เฉินจุนเหอรู้สึกสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน คนที่ยืนเคียงข้างเย่เทียนมีไม่มาก แต่เกือบทุกคนเป็นคนมีอิทธิพลที่มีชื่อเสียง คนเดียวก็น่ากลัวยิ่งกว่าแขกทั้งหมดที่เขาเชิญอีก

แน่นอนแบบนี้ได้เปรียบกว่า เฉินหยังยังสามารถช่วยเหลือบริษัทแซ่เฉินได้มากมาย? ยังมีอะไรสำคัญอีกบ้าง? เย่เทียนจะไปช่วยเฉินหยังอ้อนวอนได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเฉินจุนเหอก็เป็นเถ้าถ่าน และสีหน้าก็เศร้ายิ่งกว่าตอนที่คุณย่าเฉินจากไป