บทที่ 269 คนของตระกูลเย่ในเมืองจินมา

ภายในห้องประชุมขณะที่ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ทัศนคติของนายท่านฉินที่มีต่อเย่เทียน ที่หน้าประตูโรงแรมจูนหลิง

"ไม่แปลกที่เป็นวันเกิดที่ยิ่งใหญ่ของนายท่านฉิน รถยนต์ที่มาอย่างต่ำก็เป็น Audi A8"

เด็กจอดรถที่อายุมากแล้วพ่นลมและพูดว่า “นี่เกือบจะพอๆกับเมื่อก่อนตอนที่ผมขับรถให้ระดับหัวหน้าไปงานเลี้ยงเลย”

เด็กจอดรถหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้ว่าเพื่อนร่วมงานคนนี้เกษียณมาตั้งนานแล้ว ว่ากันว่าเขาเป็นทหารรถยนต์มาสองสามปี และยังเคยขับรถให้ผู้นำใหญ่ๆหลายคนด้วย

แต่เขากลับไม่ได้เชื่อเท่าไหร่ ถ้าเขาเคยขับรถให้ผู้นำใหญ่จริงๆ ทำไมหลังจากเกษียณถึงต้องออกมาหางานทำเองล่ะ? ยังหาได้งานจอดรถที่ไม่ดีนี่?

“เฮียถง ผมจะบอกให้ คุณอย่าขี้โม้เลยจะได้ไหม? ถ้าคุณเคยขับรถให้ผู้นำใหญ่จริงๆ ในเมื่อหลังจากเกษียณแล้วยังต้องมาใช้ชีวิตแบบผมล่ะ?”

“คำถามนี้ฉันเคยอธิบายให้นายฟังไปนานแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนั้นฉันไม่สามารถต้านทานการยั่วยวนได้ ไปยุ่งกับน้องสาวเมียของผู้นำ จนถูกตกเป็นเป้าทุกที่ วันนี้ฉันยังจะสามารถมีคุณธรรมนี้ไหม ?"

เด็กหนุ่มเบะปาก กวาดสายตาเข้าไปตรงรถที่อยู่ทางเข้าโรงแรม หันมาถามว่า “เฮียถงพี่บอกว่าพี่เคยขับรถให้ผู้นำ งั้นบอกผมสิ คนที่ขับรถติดเขตทหารใครเป็นคนขับ?"

“รถอะไร?”

เฮียถงที่สูบบุหรี่อยู่มองอย่างเกียจคร้าน มองธงสีแดงบนรถที่ขับผ่านไป และหมายเลขทะเบียนยังเป็นรูปแบบทหารที่หยิ่งผยอง A เขาก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง บุหรี่ที่อยู่ในปากก็ลืมสูบ

“นี่ นี่คือรถของหัวหน้าเขตทหารเจียงหนัน! คนที่มาคือนาย นายทหาร!”

...

“เย่ เย่เทียน นี่นายไปรู้จักกับนายท่านฉินพวกเขาได้ยังไง?”

ภายใต้ความตกใจอันทรงพลัง ทำให้ในใจของเฉินจุนเหอเต็มไปด้วยความสับสน หลายครั้งที่เขาอดไม่ได้ที่อยากจะไปถามเย่เทียน

แต่ สุดท้ายเนื่องจากปัญหาสถานการณ์นี้ ทำให้เขาต้องล้มเลิกความคิดนี้

“คุณชายเย่ ผมคือซือเฮ่าเจียรองผู้อำนวยการสำนักงานจังหวัดของเมือง…”

“คุณชายเย่ ผมคือเสี่ยวหลี่ จากแผนกโฆษณาชวนเชื่อเจียงหนัน หลายวันก่อนช่วยถ่ายโฆษณา…”

เมื่อมองไปที่หัวหน้าระบบที่ปกติมักจะหัวเราะเยาะตัวเอง แต่สำหรับเย่เทียนกับให้เคารพ เฉินจุนเหอรู้สึกเพียงว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแทบจะไม่สามารถรักษาไว้ได้

มีสิทธิ์อะไร? เย่เทียนเป็นเพียงเศษสวะที่กินดื่มโสเภณี และเป็นเพียงไอ้คนโง่ไร้ค่าคนหนึ่ง ทำไมต้องให้เคารพเขาขนาดนี้ด้วย?

ในเวลานี้ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นอย่างชัดเจนจากประตู

"เยี่ยน ตระกูลเย่แห่งเมืองจินเย่ย่งเล่อมาถึงแล้ว!"

“ตระกูลเย่เมืองจิน? เย่ย่งเล่อ?”

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย และพวกเขาทุกคนต่างจับจ้องไปที่เย่เทียน

จากเรื่องเมื่อครู่ แขกที่มาร่วมงานต่างก็เข้าใจสถานะของเย่เทียนอย่างลึกซึ้ง สายตาของพวกเขาก็เปลี่ยนจากการยกย่องชมเชยเป็นการดูหมิ่นนานแล้ว

เมื่อครู่พวกเขายังสงสัยว่าเย่เทียนไปมีความสัมพันธ์อะไรกับฉิน จี้หลายตระกูล แต่พอตระกูลเย่เมืองจิน

ปรากฏตัว ทั้งหมดนี้ก็ไม่น่าแปลกใจแล้ว

ในเมื่อ นั่นคือตระกูลเย่แห่งเมืองจิน ตระกูลสุดยอดที่สามารถติดอันดับหนึ่งในห้าอันดับแรกของประเทศจีน!

ในทางตรงกันข้ามเย่เทียนคู่กรณี ระหว่างคิ้วกลับเผยอารมณ์ที่ซับซ้อนอยู่

แต่ ไม่ว่าทุกคนจะคิดอย่างไร หน้าประตูทางเข้างานเลี้ยงก็มีชายหนุ่มค่อยๆเดินออกมา

เขาสวมแจ็กเกตหนังรัดรูปแฟชั่น กางเกงยีนส์ขาดๆ และยังห้อยสร้อยโซ่เหล็กหนาเก่าๆ ขณะเดินก็ส่งเสียงดังกรุ้งกริ้งๆ

บนหูมีตุ้มหูหัวกะโหลกโหดร้ายห้อยอยู่ที่ติ่งหู ย้อมผมเป็นสีแดงเพลิง มีบุหรี่อยู่ในปากของเขา และมือทั้งสองล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างเย่อหยิ่ง ท่าทางโหดเหี้ยม ทำให้คนมองแล้วอดไม่ได้ที่มีความคิดอยากจะอัดให้แบน

เย่ย่งเล่อแต่งกายด้วยเสื้อผ้าทันสมัย​​เดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงโดยไม่มีใครอื่น เหลือบมองทุกคนอย่างเกียจคร้าน และในที่สุดก็จ้องมองไปที่นายท่านเฉิน