บทที่ 276 ให้หน้าไม่เอาหน้า

ในความเป็นจริง ถ้าเลือกได้ เจิ้นเซ่าเฉินไม่โง่เอาทรัพย์สินหนึ่งในสิบของตระกูลเจิ้นเป็นสินสอดทองหมั้นหรอก

เพราะว่า รวมแล้วเป็นทรัพย์สินรวมกว่า 3 พันล้าน มีเงินก้อนนี้จะหาผู้หญิงแบบไหนไม่ได้ล่ะ?

น่าเสียดายที่สิ่งที่เป็นคำสั่งของธรรมบาลฝั่งซ้าย เจิ้นเซ่าเฉินไม่มีทางเลือกใดๆ

ในคำพูดเดิมของธรรมบาลฝั่งซ้าย ถ้าสามารถได้ยาชีวเภสัชภัณฑ์โดยไม่ต้องใช้กำลัง แล้วทำไมต้องทำให้มีสงครามด้วยล่ะ?

ตระกูลเจิ้นได้แสดงความจริงใจอย่างยิ่งแล้ว หากเฉินหวั่นชิงแต่งงานเข้าไป คำเชิญของเจิ้นเซ่าเฉินในการพัฒนาและผลิตยาชีวเภสัชภัณฑ์ร่วมกันย่อมเป็นเรื่องได้การยอมรับแน่นอน

น่าเสียดายที่เจิ้นเซ่าเฉินไม่ทันได้คำตอบที่คาดหวังจากเฉินชังไห่ แต่เสียงผู้หญิงที่เย็นชาก็ดังขึ้นในหูของเขาก่อน

“เจิ้นเซ่าเฉิน ฉันบอกตอนไหนว่าฉันหย่ากับเย่เทียน?”

เมื่อมองไปตามเสียง จะมีใครอีกนอกจากเฉินหวั่นชิง?

ก่อนหน้านี้ เฉินหวั่นชิงซ่อนตัวอยู่หลังม่านเวทีเพื่อเสริมหน้า จึงไม่ได้ออกมาพร้อมกับเย่เทียนตอนนี้เธอแต่งหน้าเสร็จแล้ว แน่นอนว่าเธอต้องออกมา

แม้ว่าจะไม่ได้พูดถึงการเปลี่ยนแปลงของเย่เทียนในช่วงเวลานี้ แค่เห็นแก่ที่เป็นวันเกิดของเฉินชังไห่ เฉินหวั่นชิงก็ไม่มีวันยอมรับ

เช่นเดียวกับที่เฉินชังไห่รู้นิสัยของเฉินหวั่นชิง เฉินหวั่นชิงจะไม่รู้นิสัยของเฉินชังไห่ได้อย่างไร

ถ้าเธอยอมรับต่อหน้าคนจำนวนมากเช่นนี้ เกรงว่าเฉินชังไห่จะโกรธมากจนหัวใจวาย

เดิมทีหัวใจของเฉินชังไห่ไม่ค่อยดี และเรื่องของการแย่งอำนาจของเฉินหยัง เกือบจะทำให้เขาโกรธจนถูกส่งไปยังโรงพยาบาล เฉินหวั่นชิงจะกล้ากระตุ้นเขาอีกครั้งได้อย่างไร

การตอบสนองของเฉินหวั่นชิง ทำให้ฉินโล่หยินสามสาวนั้นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย และมีรอยยิ้มที่ขมขื่นที่มุมปากของพวกเธอ

“หวั่นชิง คุณ...” เจิ้นเซ่าเฉินตกใจ

“คุณชายเจิ้น ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับคุณ กรุณาอย่าเรียกฉันว่าหวั่นชิง!”

น่าเสียดายที่ เฉินหวั่นชิงไม่ให้โอกาสเจิ้นเซ่าเฉินพูดจบเลย และก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและกอดแขนของเย่เทียน

ในอดีต ความประทับใจที่มีต่อเจิ้นเซ่าเฉินนั้นยังไม่เลว และเธอไม่ได้ถือสาเรื่องชื่อ

แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เจิ้นเซ่าเฉินคนนี้สนับสนุนให้เฉินหยังยึดอำนาจ และตอนนี้เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นสินค้าและต้องการค้าขาย ไม่ว่าใครก็คงไม่พอใจกับสิ่งนี้หรอก

เจิ้นเซ่าเฉินได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเขามืดมนไปหมด แอบด่าในใจ นางสารเลว ถ้าไม่ใช่เพราะธรรมบาลฝั่งซ้ายสนใจยาชีวเภสัชภัณฑ์ กูคงจะได้มึงมานานแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจิ้นเซ่าเฉินก็หันกลับมามองเฉินชังไห่ “นายท่านเฉิน แล้วความคิดเห็นของคุณล่ะ?”

“ผมว่าหัวของคุณมีน้ำเหรอ? เมื่อกี้เฉินหวั่นชิงพูดอะไรไม่ได้ยินเหรอ?”

ก่อนที่เฉินชังไห่จะเอ่ยปาก เย่เทียนก็อดไม่ได้และพูดประชดประชันด้วยรอยยิ้ม"ผมรู้ว่าภรรยาของผมนั้นสวยและดี แต่คุณหมายความว่าอย่างไรที่พยายามจะมาแย่งภรรยาของผม? เรายังไม่ได้หย่ากันนะ!”

เจิ้นเซ่าเฉินไม่สนใจเย่เทียน แต่ตาของเขาไม่ตกอยู่ที่เฉินชังไห่ แต่อยู่ที่เฉินจุนเหอ

นี่ก็เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้เช่นกัน ใครให้เขาเข้าใกล้เฉินหยังและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเฉินจุนเหอล่ะ เมื่อก่อนเฉินจุนเหอยังแอบถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าทำไมเขาถึงไม่ใช่หลานเขยของตระกูลเฉิน

อย่างไรก็ตาม หากก่อนงานเลี้ยงพวกเขาไม่เคยประสบกับความวุ่นวาย เฉินจุนเหอคงจะช่วยเจิ้นเซ่าเฉินพูดสองสามคำ

เพราะว่า ไม่ว่าจากมุมมองของผลประโยชน์หรือจากมุมมองส่วนตัว เฉินหวั่นชิงแต่งงานกับเจิ้นเซ่าเฉินเป็นทางเลือกที่ดีกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่นั่นมันเมื่อก่อน และตอนนี้มันต่างออกไป

นายท่านฉิน นายท่านจี้และแม้แต่ผู้บังคับการทั้งปวงถังเหวินหลงก็ได้แสดงความโปรดปรานต่อเย่เทียน เขาจะไม่รู้ว่าควรเลือกใครได้อย่างไร?

เมื่อเห็นการจ้องมองของเจิ้นเซ่าเฉิน เฉินจุนเหอก็ก้มหน้าลงและจ้องไปที่แก้วไวน์ที่อยู่ข้างหน้าเขา ราวกับว่าเขาได้เห็นสาวงามที่ไม่มีใครเทียบได้

“เซ่าเฉิน คุณชายเย่และประธานเฉินเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย การกระทำของของคุณไม่เหมาะสมเล็กน้อยใช่ไหม?”

เมื่อมาถึงจุดนี้ นายท่านฉินก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา