บทที่ 279 ชื่อเสียงนั้นมักใหญ่กว่าความสามารถที่แท้จริง

"ใช่! ผมต้องการยาชีวเภสัชภัณฑ์!"

“พ่อหนุ่ม ผมชื่นชมคุณมาก หากคุณยอมจำนนต่อพรรคชิงเฉิงของเรา และต่อจากนี้ไปเคารพฝ่ายพรรคชิงเฉิง ผมจะพิจารณาไว้ชีวิตคุณ!”

แตกต่างจากเจิ้นเซ่าเฉิน การพิจารณาของเสิ่นหัวนั้นมากกว่าเรื่องในปัจจุบัน

ในเมื่อตอนนี้เขาได้ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนแล้ว และยังนำพรรคชิงเฉิงออกมา แค่ต้องการยาชีวเภสัชภัณฑ์เพียงอย่างเดียวเท่านั้นไม่ได้แล้ว

ตามจินตนาการของแขกที่มาร่วมงาน สิ่งที่เขาต้องการก็คือทั้งเมืองเจียงหนัน!

แม้ว่าเย่เทียนจะทำให้ตระกูลเจิ้นเสียหายอย่างมาก แต่ตระกูลเจิ้นเป็นเพียงสุนัขของพรรคชิงเฉิง มันไม่ยากเกินไปสำหรับพรรคชิงเฉิงที่จะปั้นตระกูลเจิ้นอื่นออกมา

แต่เย่เทียนไม่เหมือนกัน หลังจากที่รู้ถึงตัวตนของเขาแล้ว เขาก็ยังสามารถรักษาความสงบ ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เขาประทับใจ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นตัวแทนของพรรคชิงเฉินขึ้นเหนือลงใต้ และได้เห็นรุ่นเยาว์หลายคนที่มีตำแหน่งสูง แต่เมื่อพวกเขารู้ถึงตัวตนของเขา ต่างก็รู้สึกตกตะลึง

ภายใต้ความแตกต่างที่มากเช่นนี้ เขามีความอยากรู้จักเย่เทียนมากขึ้น

แม้กระทั่ง หากเย่เทียนยอมจำนนจริงๆ เสิ่นหัวก็ยอมเขี่ยตระกูลเจิ้นออกไปและให้เย่เทียนมาแทนที่ตระกูลเจิ้น!

ซู่!

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา แขกที่มาร่วมงานหลายคนอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ และสีหน้าของพวกเขาก็เริ่มแปลกกับข้อเสนอของเสิ่นหัว และมีความอิจฉาริษยาเล็กน้อย

พวกเขามีความเข้าใจเกี่ยวกับยาชีวเภสัชภัณฑ์ของตระกูลเฉินไม่มากก็น้อย แม้ว่ายาชีวเภสัชภัณฑ์จะหายาก แต่ถ้าสามารถจับเกาะขอของพรรคชิงเฉิงได้ ธุรกรรมนี้ก็ไม่ขาดทุน!

เพราะว่า พรรคชิงเฉิงเป็นมหาอำนาจที่โงดัง หากพวกเขาได้รับการสนับสนุนจากพรรคชิงเฉิง ตระกูลเฉินจะเจริญรุ่งเรืองกอย่างแน่นอน

“ท่านเสิ่นนี่คุณ...”

เจิ้นเซ่าเฉินรู้สึกกังวลเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

ตลกละ เย่เทียนทำลายแผนการของเขาหลายครั้งติดต่อกัน และทำให้ตระกูลเจิ้นเสียหายมามาก ถ้าเขาปล่อยเขาไปจริงๆ ตระกูลเจิ้นจะมีหน้าอยู่ในสังคมได้อย่างไร?

"หุบปาก!"

น่าเสียดาย ไม่รอให้เจิ้นเซ่าเฉินพูดจบ เสิ่นหัวก็ขัดจังหวะอย่างเย็นชาโดยไม่หันกลับมามอง จ้องไปที่เย่เทียนด้วยสายตาขุ่นเล็กน้อย รอคอยคำตอบจากเขา

เจิ้นเซ่าเฉินที่เคยหยิ่งยโสและทุกคนหวาดกลัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก หน้าของเขาแดงก่ำ และเขารู้สึกอัดอั้นอย่างยิ่ง

“ต้องบอกว่า เงื่อนไขของคุณน่าดึงดูดมาก แต่น่าเสียดาย...”

เย่เทียนเบะปาก เผยให้เห็นฟันขาวขนาดใหญ่สองสามซี่ และพูดด้วยรอยยิ้มที่สดใส“ผมชินกับความขี้เกียจและเป็นอิสระ ไม่สามารถทนต่อการจำกัดใดๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรับคำสั่งจากผู้อื่น”

“เย่เทียน ผมหวังว่าคุณจะคิดเรื่องนี้ดีๆ”

เสิ่นหัวขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาของเขาเย็นชา “ผมยอมรับว่าคุณอาจมีความแข็งแกร่ง แต่ในสายตาของพรรคชิงเฉิงของเรา คุณก็แค่มดที่ค่อนข้างแข็งแกร่งกว่ามดตัวอื่นหน่อยเท่านั้น”

“หากพรรคชิงเฉิงของเราต้องการฆ่าคุณ มันเป็นเรื่องง่ายดาย!”

"เหรอ?"

เย่เทียนไม่ได้เกรงกลัวคำขู่ของเสิ่นหัวเลย และหัวเราะอย่างล้อเลียน "มาๆๆ อย่าพูดว่าคุณจะฆ่าผมให้ตาย ถ้าคุณสามารถทุบผมล้มลงบนพื้นได้ ชื่อของผม เย่เทียนจะเขียนกลับหัวและใช้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป!"

“ท่านเสิ่นเย่เทียนช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง คุณยังจะเสียเวลากับเขาทำไม!”

เจิ้นเซ่าเฉินได้ยินเช่นนี้ และพูดอย่างกล้าหาญว่า "เชือกไก่ให้ลิงดูยังดีกว่าเลย และทำให้คนอื่นเกรงกลัว!"

“นี่คุณหาเรื่องใส่ตัวเองนะ!”