บทที่ 284 ความเสียใจภายหลังของเฉินหวั่นชิง

วันเกิดของเฉินชังไห่ ในที่สุดก็จบลงด้วยการพลิกผันของเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สิ่งเดียวที่ทำให้เย่เทียนเสียใจก็คือ เขายังคงล้มเหลวในการดึงข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกจากปากของเสิ่นหัว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาการบาดเจ็บรุนแรงเกินไป เลือดไหลออกมาก หรือรับความจริงที่ว่ามือและเท้าถูกตัดขาด ก่อนที่เย่เทียนจะเข้ามา เสิ่นหัวเสียชีวิตก่อน

เมื่อแขกที่มาอวยพรถูกส่งตัวไป เย่เทียนได้เชิญเฉินชังไห่ให้เข้าไปในห้องส่วนตัวในโรงแรมจุนหลินทันที

ในเวลานี้ เฉินหวั่นชิงเป็นคนเดียวที่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ในห้องส่วนตัวนอกเหนือจากเฉินชังไห่

ในเวลานี้ เย่เทียนไม่มีความเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้อีกต่อไป และเขาก็เป็นเหมือนชายหนุ่มข้างบ้าน

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นเฉินชังไห่หรือเฉินหวั่นชิงก็ถูกลิขิตให้ไม่สามารถมองเย่เทียนด้วยสายตาเหมื่อเก่า สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคย

“ท่านปู่ ท่านมีข้อสงสัยประการใด ถามมาได้เลย ผมจะพยายามตอบท่านให้ได้มากที่สุด”

เย่เทียนได้คาดการณ์ถึงช่วงเวลานี้แล้ว แต่เขาก็ไม่ได้หาข้อแก้ตัวอื่นใด

เฉินชังไห่และเฉินหวั่นชิงมองหน้ากัน แต่ในที่สุดเฉินชังไห่ก็ลุกขึ้น

“เสี่ยวเย่ คุณบอกปู่ได้ไหมว่าคุณรู้จักับถังเหวินหลงได้อย่างไร?”

ความสนิทสนมของถังเหวินหลงกับเย่เทียน ทำให้เฉินชังไห่ตกใจจริงๆ ถ้าสามารถได้รับการสนับสนุนจากถังเหวินหลง ตระกูลเฉินก็จะสามารถก้าวเข้าไปในเจียงหวย และแม้แต่จังหวัดโดยรอบอย่างแน่นอน!

เมื่อเฉินหวั่นชิงได้ยินคำพูดนี้ เธอกลั้นหายใจและเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธออยากรู้เกี่ยวกับคำถามนี้มาก

“ผมไม่รู้จักเขา และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบเขาในวันนี้”

น่าเสียดายที่เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อย

“ไม่รู้จัก?เป็นไปไม่ได้!”

เฉินหวั่นชิงอดไม่ได้ที่จะสับสนในทันที และเอ่ยปากถาม"ตอนเขามา ท่าทีของเขาเป็นมิตรกับคุณมาก ถ้าไม่รู้จักเขาคงไม่ทำเช่นนี้หรอก"

“ภรรยา ผมไม่รู้จักเขาจริงๆ”

เย่เทียนลูบจมูกของเขาและพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น "เหตุผลที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อหวังให้ผมไปเข้าร่วมการคัดเลือกสมาชิกของทีมฟ้าร้องซึ่งจะจัดขึ้นที่เมืองจินในอีกสามเดือนข้างหน้า"

"การคัดเลือกทีมฟ้าร้อง? นี่คืออะไร?"

เฉินหวั่นชิงขมวดคิ้วอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าทีมฟ้าร้องนี้คืออะไร

ในทางกลับกัน สีหน้าของเฉินชังไห่เปลี่ยนไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เขาอยู่ในตำแหน่งสูงมาหลายสิบปีแล้ว และเขารู้สิ่งต่างๆมากกว่าเฉินหวั่นชิงมาก

“เสี่ยวเย่ ทีมสายฟ้าที่คุณพูดถึงคือหนึ่งในสามทีมที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเราใช่หรือไม่?”

"ใช่"

เย่เทียนพยักหน้ายืนยันและถามอย่างไม่แน่ใจว่า “ท่านปู่ ด้วยความรู้และประสบการณ์ของท่าน ท่านน่าจะรู้ว่านักบู๊คืออะไรใช่ไหม?”

"อันนี้ผมรู้"

เฉินชังไห่พยักหน้าเล็กน้อย “เหตุผลที่ตระกูลฉินสามารถอยู่ในตำแหน่งที่ 1 ในเจียงหนันได้อย่างมั่นคง เพราะพวกเขาเป็นตระกูลของนักบู๊และพวกเขาก็แข็งแกร่งมาก”

“ระหว่างทางสู่บูโด ระดับเหลืองเป็นแค่ความสำเร็จก้าวเล็กๆ และระดับดำจึงจะถือว่าเป็นระดับที่สูง”

เย่เทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และอธิบายด้วยวิธีที่เรียบง่ายและเข้าใจง่ายที่สุด "แต่ถึงกระนั้น ผู้แข็งแกร่งระดับดำก็เพียงพอแล้วที่จะชนะเกือบครึ่งประเทศจีน"

“อย่างตระกูลฉิน แม้ว่าจะมีเพียงนักบู๊ระดับเหลือง แต่ก็ยังสามารถยืนหนึ่งในเจียงหนันได้!”

“เสี่ยวเย่ ตามความหมายที่คุณพูด คุณเป็นนักบู๊ระดับดำอะไรนั่นใช่ไหม?”

เมื่อเฉินชังไห่ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็ส่องแสงประกายทันที

"ประมาณนั้น!"

เย่เทียนพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าพูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้ผมอยู่ในระดับดำที่ไร้คู่ต่อสู้ และแม้แต่ปรมาจารย์ระดับดินก็ยังไม่มีพลังต่อสู้!”