บทที่ 285 ความมุ่งมั่นของเฉินหวั่นชิง

เมื่อออกจากโรงแรมจุนหลิน เกือบพลบค่ำแล้ว

หลังจากเฝ้าดูเฉินชังไห่และรอให้คนในตระกูลเฉินขึ้นรถและจากไปจนหมด เย่เทียนจึงดึงเฉินหวั่นชิงขึ้นรถ

เพียงแต่ว่า ขณะที่เย่เทียนเปิดประตูรถ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นก่อน

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเหลือบมอง ซูเหมยเป็นคนโทรมา เย่เทียนเขย่าโทรศัพท์ให้เฉินหวั่นชิงจากนั้นจึงกดปุ่มรับสาย

“คุณนาย มีอะไรหรือเปล่า?”

ถึงเฉินหวั่นชิงจะเป็นคนคิดมากไปหน่อย แต่ก็ไม่ไปแอบฟังคนอื่นหรอก ดังนั้นเธอจึงเปิดประตูรถและเข้าไปข้างใน

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้ทำลายมุมมองที่เธอมีต่อเย่เทียนอย่างสิ้นเชิง ทั้งหัวของเธอก็อยู่ในความสับสนวุ่นวาย และเธอต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจกับเย่เทียนอย่างช้าๆ

“เย่เทียน ฉันมีบางอย่างต้องการรบกวนคุณ”

จากปลายอีกด้านของไมโครโฟน ได้ยินเสียงแหลมคมเหมือนนกขมิ้นของซูเหมย

“พวกเราคนสนิทกันขนาดนั้น ขอแค่ผมสามารถช่วยได้ ผมจะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”

เมื่อเห็นเฉินหวั่นชิงเข้าไปในรถ เย่เทียนก็ไม่ต้องกังวลกับสิ่งที่เขาพูด

ซูเหมยก็ไม่ได้เกรงใจเย่เทียน และพูดตรงไปที่หัวข้อ

“อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่อีกสองวันฉันต้องกลับไปจ๊กกลาง ฉันไม่รู้ว่าฉันจะไปอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน ถ้าคุณมีเวลาก็ไปดูแลบาร์หน่อย มีเรื่องอะไรก็ช่วยจัดการให้หน่อย"

“กลับไปจ๊กกลาง?”

การแสดงออกของเย่เทียนแปลกไปทันที และเขาถามด้วยความเหลือเชื่อ "คุณนาย บ้านเกิดของคุณอยู่ที่จ๊กกลางหรือ?"

“ใช่! ฉันเป็นคนจ๊กกลาง ทำไมเหรอ?” ซูเหมยพยักหน้าเพื่อยืนยัน

เย่เทียนถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณช่วยส่งผมไปหน่อยได้ไหม?”

ซูเหมยพูดด้วยความประหลาดใจ "คุณจะไปที่จ๊กกลางด้วยหรือ?"

“พอดีผมจะไปทำธุระที่จ๊กกลาง แทนที่จะเดินทางไปคนเดียว เราไปกันสองคนดีกว่า”

เย่เทียนคิดไม่ถึงว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้ แทนที่จะไปกับชายอย่างเหลียงเหวินเห้า ไปกับคนสวยอย่างซูเหมยดีกว่า

อย่างน้อยก็จะไม่น่าเบื่อตลอดทางใช่ไหม?

“นี่... โอเค! ถ้าอย่างนั้นฉันจะปิดบาร์สักสองสามวันแล้วกัน” หลังจากครุ่นคิดสักครู่ ซูเหมยก็ตอบตกลงในที่สุด

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้”

อย่างไรก็ตาม เย่เทียนปฏิเสธข้อเสนอของซูเหมย"เดี๋ยวผมให้หลิวชิงไปช่วยดูให้ เชื่อว่าไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาหรอก"

“ได้ งั้นก็ตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวอีกสองสามวันผมจะไปหาคุณเมื่อผมจัดการเรื่องในบาร์เสร็จ”

เมื่อซูเหมยได้ยินคำพูดนั้น เธอก็ตอบตกลง

เมื่อเทียบกับเย่เทียนแล้ว ชื่อเสียงของหลิวชิงนั้นโหดร้ายกว่าเย่เทียนอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อเขาอยู่ในบาร์ เกรงว่าจะไม่มีใครกล้าสร้างปัญหา

หลังจากวางสาย เย่เทียนรู้สึกมีความสุขมาก เข้าไปในรถด้วยรอยยิ้ม และเริ่มขับรถกลับบ้าน

เมื่อเห็นท่าทางยิ้มแย้มของเย่เทียน เฉินหวั่นชิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย และถามโดยไม่รู้ตัวว่า "ใครโทรมา?"

“ภรรยา ยังจำบาร์ที่ผมเคยไปทำงานก่อนหน้านี้ได้ไหม?”

เย่เทียนไม่ได้ปิดบังอะไร และพูดอย่างตรงไปตรงมา “เจ้านายต้องการจะกลับไปที่บ้านเกิดของเธอ ให้ผมไปดูแลบาร์สักระยะ เพื่อไม่ให้มีปัญหาในบาร์”

“แล้วคุณตอบตกลงกับเธอหรือยัง?”

เมื่อเฉินหวั่นชิงได้ยินเช่นนี้ ความไม่สบายใจของเธอก็เพิ่มขึ้น