บทที่ 289 ผมไม่เคยขับเลย

“เย่าหมิง! ยังไม่รีบปล่อยมืออีก ไม่งั้นฉันจะโกรธแล้วนะ!”

สำหรับการตำหนิของซูเหมย ซูเย่าหมิงมีทุกข์แต่พูดไม่ออก

อย่ามองว่าเย่เทียนดูเจ็บปวด แต่มีเพียงซูเย่าหมิงเท่านั้นที่รู้ว่า สิ่งเหล่านี้เย่เทียนเป็นคนแกล้งทำออกมา!

คนที่ทุกข์จริงๆ เป็นเขาต่างหาก!

เขาต้องการปล่อย แต่เย่เทียนซึ่งดูเหมือนจะผอมและอ่อนแอตรงหน้าเขา มีความแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ และมือของเขาเหมือนคีมเหล็ก ล็อคเขาไว้แน่นจนเขาขยับไม่ได้เลย

แม้กระทั่งตอนนี้ เขาได้ใช้สุดแรง แต่เย่เทียนยังคงได้เปรียบ และมีความรู้สึกว่าเขาดูสบายๆ

เย่เทียนเย้ยหยันในใจ ทันใดนั้นก็เพิ่มพละกำลังและบีบแรงๆ แล้วปล่อยซูเย่าหมิง

"อ๊าก!"

โดยไม่ทันได้เตรียมตัว ซูเย่าหมิงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องออกมา รู้สึกว่ากระดูกในมือของเขากำลังจะหัก

“เย่เทียน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ ซูเหมยซึ่งตกอยู่ในความคิดที่เชื่อและยอมรับในสิ่งที่ได้ยินได้เห็นก่อน ไม่ได้ไปสนใจซูเย่าหมิงเลย แต่ไปสนใจเย่เทียนที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ผม ผมไม่เป็นไร"

เย่เทียนแสร้งทำเป็นเจ็บปวดและโบกมือ แต่สีหน้าความเจ็บปวดของเขาที่แสดงออกมาจะไม่เป็นไรจริงๆได้อย่างไร?

“เดี๋ยวกลับไปคอยดูว่าฉันจะจัดการกับคุณยังไง!”

ตามที่คาดไว้ ซูเหมยจ้องไปที่ซูเย่าหมิงอย่างดุเดือด

“…” ซูเย่าหมิงยังคงถูมือที่เจ็บปวด รู้สึกหดหู่อย่างยิ่ง ทั้งๆที่เขาเป็นคนที่ถูกรังแกไม่ใช่เหรอ?

“คิดไม่ถึงว่าไอ้เด็กคนนี้ดูอ่อนแอ แต่ความแข็งแกร่งของเขาจะแข็งแกร่งกว่าของผมอีก!?”

เดิมที ซูเย่าหมิงต้องการจะด่าเขา แต่หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็ขจัดความคิดนั้น

เพราะว่า เมื่อพิจารณาจากสภาพของซูเหมย เกรงว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ซูเหมยจะไม่เชื่อแน่นอน และทำได้เพียงรับการเสียเปรียบนี้ไว้เท่านั้น

"เอาล่ะ กลับบ้านกันเถอะ!"

หลังจากยืนยันว่าเย่เทียนไม่เป็นอะไร ซูเหมยก็พูดอย่างเย็นชา

ซูเย่าหมิงกลับมารู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว มองไปที่หลี่เฟิงที่ไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "พี่เฟิง เหม่ออยู่ที่นี่ทำไมล่ะ?ยังไม่รีบไปช่วยพี่ผมถือกระเป๋าเดินทางอีก?"

ในระหว่างการสนทนา ซูเย่าหมิงขยิบตาให้หลี่เฟิง อย่างน้อยนี่ก็เป็นโอกาสที่จะแสดงความแมนไม่ใช่หรือ?

อย่างไรก็ตาม โดยไม่รอให้หลี่เฟิงมาถึง เย่เทียนก็ได้พาซูเหมยขึ้นไปรถลัมโบร์กีนีสีเหลือง

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เฟิงแข็งในทันใด เมื่อได้เห็นซูเหมยอีกครั้ง เขายังไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลย!

เดิมทีเขาต้องการจะพูดคุยสักสองสามคำในขณะที่เขาไปรับสัมภาระ แต่คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะดึง ซูเหมยไป เขาจะไปรับสัมภาระเหมือนคนใช้จริงๆใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของหลี่เฟิงมีแสงเย็นวาบผ่านอย่างช่วยไม่ได้ และหน้าอกของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

เย่เทียนไม่ได้ไปมองหลี่เฟิงที่มีสีหน้าน่าเกลียด เขาลากซูเหมยไปที่ตรงหน้ารถลัมโบร์กีนี และถาม ซูเย่าหมิง"ถ้าผมพูดถูก รถคันนี้ควรเป็นของคุณใช่ไหม?"

นี่เป็นสิ่งที่ดูออกได้ง่ายมาก คนที่มีคุณสมบัติที่จะขับรถลัมโบร์กีนีนี้คือหลี่เฟิงและซูเย่าหมิง

ซูเย่าหมิงอายุเล็กที่สุดและแต่งตัวตามแฟชั่นที่ทันสมัย รถลัมโบร์กีนีที่สะดุดตาเช่นนี้เข้ากับนิสัยของเขาที่สุด

หลังจากผงะไปสักพัก ซูเย่าหมิงก็ดึงสติกลับมาได้และพยักหน้าด้วยสีหน้าแปลกๆ “ใช่ รถคันนี้…”

โดยไม่รอให้เขาพูดจบ เย่เทียนก็ขัดจังหวัดด้วยรอยยิ้ม “ผมไม่เคยขับรถลัมโบร์กีนีเลย คุณคงไม่ถือสาใช่ไหม ถ้าผมจะขอขับมันสักครั้ง?”