บทที่ 290 เข้าสู่ตระกูลซูเป็นครั้งแรก

“พี่สาว เมื่อกี้ที่วิ่งผ่านไปคืออะไรหรือ?”

เด็กสาวคนหนึ่งขยี้ตาและถามหญิงสาวที่อยู่ข้างๆเธอด้วยใบหน้าที่คล้ายคลึงกับสับสน

"รถหนึ่งคัน!"

ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับจ้องเขม็งไปที่เงารถข้างหน้าที่ค่อยๆไปไกล และสีท้าทายก็ปรากฏขึ้นใต้ตาของเธอ

ขณะตอบน้องสาวของเธอ เธอเหยียบคันเร่งโดยไม่ลังเล ไล่ตามเงาสีเหลืองที่อยู่ข้างหน้าเธอ

ถ้ามีคนเห็นหญิงสาวสองคนนี้ พวกเขาจะต้องอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานอย่างแน่นอน

ไม่ใช่อะไร เพราะทั้งสองคนนี้เป็นลูกสาวของตระกูลฮั่วที่ทำให้ตระกูลใหญ่หลายตระกูลในจ๊กกลางรู้สึกหวาดกลัว!

น้องสาวคือฮั่วหลิงเยว่ซึ่งนั่งอยู่ข้างคนขับ ส่วนคนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งคนขับคือพี่สาวฮั่วเยี่ยนจื่อ!

“รถคันนั้นเร็วมาก! คาดว่าความเร็วแบบนี้ คนที่จะขับได้แบบนี้ต้องอยู่ในระดับราชารถเท่านั้นมั้ง?”

ฮั่วหลิงเยว่สังเกตเห็นดวงตาของพี่สาวของเธอเต็มไปด้วยเจตนาแข่งขัน แต่เธอก็ไม่กังวลเลย ในทางกลับกัน เธอหัวเราะอย่างตื่นเต้น และในดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะรีบเร่ง

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด รถคันนั้นน่าจะเป็นลัมโบร์กีนีของซูเย่าหมิง!”

ฮั่วเยี่ยนจื่อขับเฟอร์รารีสีแดงเพลิงอย่างชำนาญ และเพลิดเพลินไปกับความตื่นเต้นที่เกิดจากความเร็วอันรวดเร็ว

“ซูเย่าหมิง? ไม่ใช่มั้ง!”

ฮั่วหลิงเยว่ส่ายหัวปฏิเสธทันที “ด้วยทักษะการขับขี่ที่ย่ำแย่ของเขา แม้แต่รถทหารก็ตามไม่ทัน เขาจะขับเร็วขนาดนี้ได้ยังไง”

“ฉันแค่บอกว่ามันเป็นรถของเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าเขากำลังขับรถอยู่นิ”

มุมปากของฮั่วเยี่ยนจื่อเผยรอยยิ้มที่มีความหมาย และเธอก็เหยียบคันเร่งอีกครั้ง เฟอร์รารี่ก็เร่งความเร็วอย่างบ้าคลั่งอีกครั้งในทันที

ในขณะที่ขับผ่านไป เธอแค่เห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างคนขับ แต่เธอไม่ได้เห็นหน้าเธอชัดเลย และเธอจะมีเวลาไปดูคนขับได้อย่างไร

แต่ด้วยสิ่งนี้ เธอจึงมีความมั่นใจอย่างมากว่าไม่ใช่ซูเย่าหมิงเป็นคนขับรถอย่างแน่นอน

จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อซูเย่าหมิงหากได้ออกมากับหญิงสาวที่สวยๆจริงๆ เขาคงจะขับรถชักช้าเหมือนหอยทาก และอวดให้พวกคนระดับล่างดู

เย่เทียนสังเกตเห็นร่างสีแดงที่วิ่งไล่ตามด้านหลังจากกระจกมองหลัง ลูบจมูกของเขาและยิ้มอย่างขมขื่น

อย่างน้อยรถที่เขาขับก็เป็นลัมโบร์กีนี บวกกับสนามบินอยู่ในย่านชานเมือง ดังนั้นประชากรจึงค่อนข้างน้อย ด้วยความอยากสนุกเย่เทียนจึงขับรถเร็วขึ้น แต่ก็ดึงดูดความสนใจจากผู้ที่ชื่นชอบการแข่งรถอย่างไม่คาดคิด

แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เย่เทียนก็ไม่ได้ตั้งใจจะปรับรถให้ช้าลง แทนที่จะเสียเวลาโดยถูกอีกฝ่ายไล่ทัน จะดีกว่าไหมที่จะทิ้งอีกฝ่ายไว้ท้ายรถ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เทียนก็เตือนซูเหมยที่รู้สึกตึงเครียดอยู่ข้างเขา“คุณนาย รีบจับรถดีๆ รอให้ผมกำจัดรถที่อยู่ข้างหลังแล้วจะค่อยๆช้าลง”

แม้ว่าเธอจะหวาดกลัวจนแข็งไปทั้งตัว แต่ก็มีสีแดงเลือดแปลกๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูเหมย เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกสะใจและตื่นเต้นมาก

มือของเย่เทียนหมุนอยู่ที่พวงมาลัยอย่างรวดเร็ว และเท้าขวาของเขาเหยียบคันเร่งโดยตรงโดยไม่ลังเลใดๆ

ไม่มีการสะบัดหางที่น่าตกตะลึง มีแต่ความเร็วราวกับลม!

ความเร็วสูงสุดนั้นเพียงพอสำหรับเย่เทียนที่ทิ้งเงาสีแดงเพลิงที่ไล่ตามเขาไปยังประเทศชวา!

"แม่งๆๆ! ใครเป็นคนขับรถ!"

เมื่อเห็นว่าไม่ว่าพี่สาวของเธอจะพยายามไล่ตามแค่ไหน ระยะห่างของลัมโบร์กีนีตรงหน้าเธอก็ยิ่งไกลขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ฮั่วหลิงเยว่ไม่มีเวลาสนใจภาพลักษณ์ของกุลสตรี และพ่นคำหยาบออกมาซ้ำๆ

ฮั่วเยี่ยนจื่อขมวดคิ้วอย่างกะทันหัน กัดริมฝีปากสีแดงอันสดใสของเธอแล้วพูดว่า “หาคนมาสืบก็จะรู้แล้วไม่ใช่หรือ”