บทที่ 291 เดิมทีคุณไม่ได้ป่วย

“คุณปู่คะ คุณปู่เป็นอะไรไปคะ?”

หลังจากมองผู้อาวุโสที่อยู่บนเตียงชัดเจน ซูเหมยไม่สนใจแม้กระทั่งจ้าวเสว่เฟินแล้ว กระโจนเข้าไปแบบค่อนข้างรีบร้อนพอสมควร จับมือเหี่ยวที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นของผู้อาวุโสไว้แน่น ชั่วขณะนั้นดวงตาสุกกาวมีน้ำตาคลอนิดๆ

ไม่มีเหตุผลอื่นใด ความเป็นจริงอาการของซูหงจวินผิดปกติอยู่บ้าง

ดูจากสภาพจิตใจ ซูหงจวินกลับไม่มีอะไรแตกต่างกับผู้อาวุโสที่สุขภาพแข็งแรงทั่วๆ ไป

ปัญหาสำคัญอยู่ตรง ผิวหนังที่เผยออกมาด้านนอกของเขากลับปรากฏสีม่วงอ่อนขึ้นมาอย่างผิดปกติ แม้แต่บริเวณใบหน้าล้วนเป็นเช่นนี้ มองเข้าไปยากจะไม่รู้สึกกลัวเท่าไร

“ยัยเด็กโง่ ไม่ใช่แค่ผิวช้ำนิดหน่อยเองเหรอ? ปู่ไม่เป็นอะไรหรอก!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของซูเหมย ซูหงจวินจึงหัวเราะฮาๆ แตะๆ หลังมือของเธอแบบรู้สึกสบายใจเต็มที่

มองซูหงจวินอยู่ ชั่วขณะหนึ่งเย่เทียนขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา

เขามีความเข้าใจทักษะการแพทย์ด้านนี้ลึกซึ้ง รู้ดีมากว่าอาการของซูหงจวินไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่เขาบอกมาแบบนั้นหรอก

เวลานี้ ในขณะเดียวกันสายตาของซูหงจวินก็ย้ายออกมาจากบนตัวของซูเหมย พินิจพิเคราะห์เย่เทียนจากบนลงล่างด้วยท่าทางเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

เย่เทียนถูกเขาจ้องไว้จนในใจเกิดความกลัวทันที กำลังเตรียมจะเอ่ยปากพูดอะไรบ้าง ด้านหลังกลับมีเสียงผู้หญิงที่แหลมคมดังขึ้นเสียก่อน

“ใครกันล่ะเนี่ย? ห้องใหญ่ขนาดนี้ไม่เข้าไป ต้องมาขวางหน้าประตูอย่างกับเสาไฟฟ้างั้นเหรอ?”

เย่เทียนตะลึง รีบขยับไปด้านหน้าสองก้าวทันที หลบทางเข้าออกห้องให้เดินได้สะดวก

นี่คือหญิงวัยกลางคนที่ยังคงมีเสน่ห์ดึงดูดคนหนึ่ง บนตัวใส่เครื่องประดับหรูหรามาก ที่ใบหน้าเผยท่าทีใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกชาวบ้านออกมาแบบเลือนราง เป็นภาพลักษณ์คุณนายบ้านผู้ดีโดยแบบฉบับ

ในมือของหล่อนยังถือยาจีนที่มีไอร้อนลอยขึ้นถ้วยหนึ่งไว้ ชั่วพริบตาเดียวก็ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นยาจีนอันเข้มข้น

“พี่สะใภ้ นี่คือเพื่อนที่มาจากเจียงหนันกับเสี่ยวเหมยค่ะ”

จ้าวเสว่เฟินได้ยิน จึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยความขัดแย้งแทนเย่เทียนโดยเร็ว

“มากับเสี่ยวเหมย?”

หญิงวัยกลางคนตะลึง สีหน้าที่มองทางเย่เทียนดูอึมครึมลงมายิ่งกว่าเดิม

ซูเหมยพาเย่เทียนมาไกลมากจากเจียงหนัน ขอเพียงไม่ใช่คนโง่เกรงว่าคงมั่นใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่อาจเป็นเพื่อนธรรมดาทั่วไปขนาดนี้โดยเด็ดขาด

“ยังไม่รีบหลบไปหน่อยอีก ถ้าทำยาฉันหกล่ะก็ ต่อให้ครอบครัวนายล่มจมก็ชดใช้ไม่ไหว!”

ถ้าบอกว่าทั้งตระกูลซูใครอยากให้ซูเหมยแต่งงานกับหลี่เฟิงมากที่สุด นั่นต้องเป็นหล่อนแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย แม้กระทั่งตอนแรกที่จ้าวเสว่เฟินลากหลี่เฟิงเข้าไปหาซูเหมย นั่นล้วนเป็นหล่อนบีบบังคับและปลุกปั่น

จ้าวเสว่เฟินได้ยิน นัยน์ตามีความรู้สึกโกรธเคืองแวบผ่านรางๆ ทว่ากลับไม่กล้าระบายออกมา ชั่วขณะนั้นสีหน้ากลายเป็นสีตับหมู เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

สังเกตถึงสีหน้าของจ้าวเสว่เฟิน เย่เทียนยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูแล้วลูกสะใภ้สองคนของตระกูลซูนี้เกรงว่าคงเป็นเหมือนตระกูลเฉิน ไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไรน่ะสิ!

ที่ทำให้เย่เทียนแปลกใจกว่าคือ นี่เหมือนกับตอนที่ตนเองเจอหน้าลูกสะใภ้ของตระกูลซุนครั้งแรกกระมัง? จำเป็นต้องทำแบบนี้กับตนเองซึ่งเจอหน้ากันครั้งแรกด้วยเหรอ?

“ชูหลาน เอายามาให้ฉัน”

ซูหงจวินที่รู้ความสัมพันธ์ของลูกสะใภ้สองคนชัดเจนดีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ส่งเสียงทำลายบรรยากาศความขัดแย้งที่ค่อยๆ ปะทุขึ้นมาลง

ซ่งชูหลาน ถลึงตาใส่เย่เทียนอย่างแรง จากนั้นยกถ้วยยาเดินไปทางหัวเตียง ขณะเดียวกันพูดกับซูเหมยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นที่สงสัยแบบหนึ่ง “เสี่ยวเหมย พยุงท่านปู่ขึ้นมา”

ถึงแม้ในใจจะไม่มีความรู้สึกดีอะไรกับป้าคนนี้ แต่นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับซูหงจวิน ซูเหมยจึงไม่ได้ว่าอะไร ประคองซูหงจวินลุกขึ้นนั่งตัวตรงอย่างเชื่อฟัง

“เดี๋ยวก่อน! ท่านปู่คุณอย่าดื่มยานี้นะครับ”

เพียงแต่ ไม่รอให้ซ่งชูหลาน เดินเข้าไป ในที่สุดเย่เทียนก็ทนไม่ไหวส่งเสียงออกมาแล้ว