บทที่ 310 สโมสรจุนเตี่ยน

“นายเตรียมพาฉันไปที่ไหนกัน?”

จนกระทั่งถูกเย่เทียนยัดเข้าบนที่นั่งข้างคนขับของอาวดี้R8 ซูเย่าหมิงถึงถือว่าได้สติกลับมา

“ยังไปอีก? ไม่กลับบ้านเหรอ?”

เดิมทีซูเย่าหมิงไม่มีกะจิตกะใจไปโกรธเย่เทียนที่แย่งตำแหน่งคนขับเขาไปอีกครั้งแล้ว มองใบหน้าด้านข้างของเย่เทียนอย่างตกตะลึง

“นายคงไม่ได้สภาพจิตใจอ่อนแอขนาดนี้มั้ง? ไม่ใช่แค่เกิดเหตุการณ์เล็กๆ แทรกเข้ามาเองไม่ใช่เหรอ? จะถูกรบกวนอารมณ์ตื่นเต้นได้ยังไงล่ะ? ฉันยังรอคอยเปิดหูเปิดตากับภาพยิ่งใหญ่อยู่นะ!”

เย่เทียนเอียงหน้าเล็กน้อยกวาดตามองทีหนึ่ง เผยรอยยิ้มสกปรกที่ผู้ชายล้วนเข้าใจออกมา

มุมปากซูเย่าหมิงกระตุกนิดหนึ่ง มองตาค้อนเข้าไปอย่างอารมณ์เสีย ในใจยิ่งดูถูกเย่เทียนเพิ่มขึ้น

คนบ้านนอกก็คือคนบ้านนอก โลกภายนอกเป็นอย่างไรก็ไม่เคยเห็นจริงๆ เมื่อสักครู่เพิ่งเกิดอุบัติเหตุ คาดไม่ถึงยังคิดเรื่องไปเที่ยว

ถึงพูดเช่นนี้ ซูเย่าหมิงกลับไม่ได้ห้ามปรามอะไรอีก

เดิมทีเขายังครุ่นคิดว่าไม่อย่างนั้นเรื่องคืนนี้ก็จบลงแบบนี้เถอะ แต่ในเมื่อเย่เทียนวอนหาที่ตาย งั้นคงโทษเขาไม่ได้แล้ว!

หลังจากที่เอาเส้นทางที่จีพีเอสบอกมาจากบนมือถือให้เย่เทียนดู ซูเย่าหมิงก็ทนไม่ไหวสอบถามข้อสงสัยในใจขึ้นมา

“พี่เย่ นายรู้จักพี่น้องสองคนนั้นได้ยังไงกัน?”

นี่ไม่ใช่เรื่องราวน่าปิดบังอะไร เย่เทียนเล่าเรื่องที่โดนไล่ตามระหว่างทางที่ขับรถกลับจากสนามบินเมื่อช่วงเช้า และเมื่อสักครู่เมื่อช่วงเช้าพวกเธอเรียกร้องแข่งรถกับตนเองออกมาอย่างหมดเปลือก

เย่เทียนถามกลับโดยจิตใต้สำนึก “ทำไม? เมื่อกี้เห็นนายเหมือนรู้จักพวกเธอด้วย เบื้องหลังใหญ่มากเหรอ?”

ในเมื่อกว่าจะถึงจุดมุ่งหมายก็อีกสักพักหนึ่ง ว่างก็ว่าง ซูเย่าหมิงจึงค่อยๆ แนะนำกับเย่เทียนขึ้นมา

“พวกเธอเป็นคนของตระกูลฮั่ว คนโตชื่อฮั่วเยี่ยนจือ คนเล็กชื่อฮั่วหลิงเยว่ พวกเธอสองคนเป็นยัยตัวร้ายที่ขึ้นชื่อของพวกเราจ๊กกลางเลยล่ะ!”

“แต่ว่า ถึงแม้ฮั่วเยี่ยนจือจะเล่นแบบบ้าคลั่งมาก กลับเป็นผู้หญิงยอดเยี่ยมตัวจริง ทำอะไร สิ่งนั้นก็ทำกำไรงาม เล่นอะไร ก็เชี่ยวชาญสิ่งนั้น”

“พูดขึ้นมา ฝีมือการขับรถของเธออยู่ที่จ๊กกลางนั้นชื่อเสียงโด่งดัง แต่ปกติเธอไม่ชอบแข่งรถเร็วกับใครเท่าไร ทำไมอยู่ดีๆ ครั้งนี้ถึงมาหานายกะทันหันแล้วล่ะ?”

“นายถามฉัน? งั้นฉันจะไปถามใคร?”

เย่เทียนยักไหล่ แต่ไม่อาจบอกซูเย่าหมิงได้ว่าทั้งหมดล้วนเป็นเพราะตนเองปลุกเร้าชั่วขณะหนึ่ง แซงหน้าพวกเธอจนแม้แต่ไฟท้ายของตนเองยังมองไม่เห็น ถึงกระตุ้นความสนใจของพวกเธอ?

“พี่เย่ นายอย่าโทษว่าฉันไม่เคยเตือนสตินายนะ ต่อไปพยายามติดต่อกับพวกเธอให้น้อยหน่อยเถอะ!”

“อย่าเห็นว่าฉันเป็นคุณชายของตระกูลซู เพราะถ้าเจอพวกเธอสองพี่น้องอีก ฉันก็จะเดินหลบไปเหมือนกัน!”

ซูเย่าหมิงแอบหัวเราะในใจ บนหน้ากลับทำท่าทางที่ห่วงใย

“วางใจได้ ขอเพียงพวกเธอไม่หาเรื่อง ฉันจะไม่หาเรื่องเดือดร้อนพวกเธอ”

เย่เทียนยักไหล่อย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เดิมทีคือลักษณะที่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ซูเย่าหมิงแสดงท่าทีไม่ชัดเจน ภายในใจวิจารณ์ไม่หยุด: ไอ้บ้านนอกคนนี้ยังคุยโวโอ้อวดจริงๆ ยังไม่หาเรื่องเดือดร้อนคนอื่นเขา นายมีฝีมือนั้นเหรอ?

แน่นอนว่า ซูเย่าหมิงเพียงแค่พูดเรื่อยเปื่อย เขาไม่คิดว่าเย่เทียนจะยังสามารถมีการพัวพันใดๆ กับพี่น้องตระกูลฮั่วได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากคืนนี้ไป เย่เทียนจะยังอยู่ที่จ๊กกลางหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งล่ะ!

ทันใดนั้น ซูเย่าหมิงขี้เกียจพูดไร้สาระกับเย่เทียนต่อไป หลับตาลงพักผ่อนขึ้นมา

......