บทที่ 311 นายไม่ต้องยุ่ง

ตอนที่รถของเย่เทียนเข้ามาจอดที่สโมสรจุนเตี่ยน เวลาก็ล่วงเลยมาจนสองทุ่มแล้ว

หน้าประตูทางเข้าสโมสรจุนเตี่ยนมีรถหรูจอดไว้อยู่แล้วหลายสิบคัน มองไปปราดเดียวก็เห็นว่าคันที่ราคาต่ำสุดก็อยู่ราวๆสองล้าน

เย่เทียนไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิด เขาเดินลงจากรถด้วยสีหน้านิ่งเฉย กวาดสายตามองไปรอบๆ

เขาคิดอยากอคติไปแล้วว่าซูเย่าหมิงต้องเล่นตุกติกอย่างแน่นอน แต่เขาไม่รู้ว่าซูเย่าหมิงจะมาไม้ไหนกันแน่

แน่นอนว่าเย่เทียนไม่ลืมที่จะเก็บกุญแจรถเข้ากระเป๋าแบบเลยตามเลย

ภาพนี้เล่นเอาซูเย่าหมิงโกรธจนกัดฟันแน่น เจ้านี่อธิบายคำว่าขี้เอาเปรียบได้เห็นภาพจริงๆ

“สโมสรจุนเตี่ยน? เย่าหมิง นี่น่ะเหรอที่ที่นายจะมาฉันมาดู ดูจากด้านนอกก็ไม่มีอะไรพิเศษนี่”

เย่เทียนมองชื่อของสโมสรแห่งนี้ และหันไปมองซูเย่าหมิงด้วยรอยยิ้มบางๆ

“พี่เย่ เข้าไปข้างในแล้วพี่จะรู้เองครับว่าสโมสรแห่งนี้มีอะไรน่าสนุกบ้าง”

ซูเย่าหมิงข่มความโมโหในใจไว้ และคลี่ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“งั้นเหรอ?”

เย่เทียนพยักหน้าอย่าถึงบางอ้อ และไม่ได้ถามอะไรมากอีก เขาเดินเข้าไปข้างในสโมสรตามซูเย่าหมิงไปติดๆ

แต่คล้อยตามที่พวกเขาก้าวเดิน จู่ๆก็มีชายกำยำฝูงหนึ่งโผล่พรวดออกมาจากที่ไม่ไกล หน้าตาพวกเขาเก๊กท่าสุดๆ กิริยาโอหัง ท่าทางก่นด่าไปทั่วนั้นราวกับไม่เห็นใครอยู่ในสายตาสักคน

แน่นอนว่าคนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่หยางเซ่าเหวินเรียกมา

มีหนอนบ่อนไส้อย่างซูเย่าหมิงอยู่ จะหารูปของเย่เทียนนั้นไม่ยากนัก หลี่เฟิงเอารูปให้หยางเซ่าเหวินดูไปนานแล้ว

หยางเซ่าเหวินกำชับยามด้านล่างไว้แต่แรกอีกด้วย ตั้งแต่ที่เย่เทียนปรากฏตัวอยู่หน้าประตูเมื่อกี้ ยามกลุ่มหนึ่งก็สังเกตเห็นแล้ว

แน่นอนว่าคำนึงถึงชื่อเสียงของสโมสร คนกลุ่มนั้นถอดชุดยามออกอย่างฉลาดและเปลี่ยนเป็นชุดลำลองของตัวเองแทน

พอเห็นว่าเย่เทียนกำลังจะเดินเข้าไปในสโมสร หัวหน้ายามที่ชื่อว่าฟางหย่งแทบจะอดรนทนไม่ไหว

ตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องจะสั่งสอนเย่เทียนให้หนักแล้วไปขอรางวัลจากหยางเซ่าเหวิน

คิดได้ดังนั้น เขาก็หันไปพยักหน้าให้กับเพื่อนคนหนึ่ง

ยามที่ได้รับสัญญาณแล้วเข้าใจทันที เขาเดินโซซัดโซเซไปหาเย่เทียนและซูเย่าหมิงสองคน

ก่อนหน้านี้เขาได้สาดเหล้าใส่ตัวเองไปก่อนแล้ว เวลานี้เรียกได้ว่ากลิ่นละมุดฟุ้งไปหมด เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะทำให้ดูเป็นอุบัติเหตุที่ไม่ตั้งใจ

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนไม่ไกลแต่แรก เขาที่แกล้งทำเป็นเมาเล็งจังหวะและพุ่งไปชนเย่เทียนอย่างแรง

แม้ว่าเย่เทียนไม่ได้ตั้งใจสังเกตการเคลื่อนไหวรอบๆ แต่ด้วยความรู้สึกอันเฉียบแหลมของเขาจะไม่ทันรู้สึกถึงความผิดปกติจากด้านหลังได้อย่างไร

เย่เทียนยกมือขึ้นโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงและตบบ่าซูเย่าหมิงเบาๆ แกล้งทำเป็นร้อนใจ

“เย่าหมิง ฉันปวดฉี่กะทันหัน ข้างนอกมีห้องน้ำมั้ย?”

ขณะที่พูด เย่เทียนขยับเท้าเล็กน้อย และก้าวออกไปหนึ่งก้าวตามท่า คลาดกับยามที่พุ่งชนเข้ามาเพียงเฉียดฉิว

แรงชนของยามคนนั้นเยอะมาก และคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะเปลี่ยนที่ยืนกะทันหัน จึงไม่อาจหยุดยั้งตัวเองไว้ได้

ภายใต้แรงดันนี้ ยามคนนั้นชนเข้ากับหลังของซูเย่าหมิงอย่างแรง

ตู้ม!

เสียงปะทะเสียงหนึ่งดังขึ้น ยามคนนั้นล้มลงกับพื้นปูนแข็งแรงอย่างไม่ต้องสงสัย เจ็บจนหน้าตาเหยเกไปหมด

กลับมามองซูเย่าหมิงนั้นอนาถยิ่งกว่านั้น เขาโดนชนจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว เดินเซไปข้างหน้าหลายก้าว ก่อนที่คนทั้งคนจะกระแทกลงกับพื้น