บทที่ 332 โชคไม่ดีเลยจริงๆ

หลี่เฟิงไม่เคยคิดฝันเลย ว่าเพียงแค่การด่ากัน เย่เทียนจะมาตบเขาแบบนี้

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากแก้มแล้ว ความโกรธก็แผดเผาใจของเขา ก่อนจะปีนขึ้นมาจากพื้นอย่างโซเซ

เขาเป็นใครกัน?

เขาเป็นนายน้อยคนโตของตระกูลหลี่ ซึ่งเป็นครอบครัวที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งที่จ๊กกลางในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา!

ตอนเด็กๆเขาอาจจะเคยถูกรังแก แต่ในหลายปีที่ผ่านมานี้ ใครจะกล้ารังแกเขา? และใครจะกล้าขัดขืนเขาล่ะ?

เย่เทียนทำอย่างนั้นแล้ว แถมมันยังไม่ใช่เพียงครั้งเดียวแน่ๆ!

เมื่อตอนที่เขาอยู่ในเจียงหนันนั้นเขาทนเอาไว้ เพราะมันไม่ใช่ที่ของเขา

แต่ที่นี่อยู่ในจ๊กกลาง! มันเป็นที่ของเขาเลยล่ะ!

ทว่า เมื่อดวงตาที่โกรธจัดของหลี่เฟิงสบกับดวงตาที่โหดเหี้ยมของเย่เทียนนั้น คำพูดที่เต็มไปด้วยความแค้นมันก็ติดอยู่ในลำคอ จนไม่กล้าพูดอะไรออกมา

เย่เทียนในขณะนี้ หลี่เฟิงรู้สึกเหมือนเขาเป็นเพชฌฆาตที่กำลังรอเขมือบชีวิตและความตายอย่างสมบูรณ์ เขาสังเกตได้ถึงเสียงแผ่วเบาที่ออกมาจากหัวใจของเขา

ตราบใดที่เขากล้าที่จะต่อต้าน เย่เทียนคงจะต้องฆ่าตัวเองตายแน่ๆ แม้จะอยู่ในสายตาของผู้คนมากมายก็ตาม!

“แกกล้าหาญมาก แกรู้ไหมว่าคุณชายหลี่เป็นนายน้อยคนโตของXinyaกรุ๊ป？ ฉันว่าแกน่าจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วล่ะ!”

หลังจากที่ตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ชายตัดหินร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างหลี่เฟิงก็โต้ตอบกลับมา ก่อนจะรีบมาขวางอยู่ด้านหน้าของหลี่เฟิง พลางมองเย่เทียนด้วยท่าทีไม่ดี

ซี๊ด!

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนด้านล่างก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าด้วยความเย็นยะเยือก

ส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าหลี่เฟิงนั้นมีภูมิหลังทางครอบครัวที่ไม่ธรรมดาเลย แถมยังเป็นลูกชายของตระกูลที่มั่งคั่ง แต่พวกเขาไม่รู้ที่มาจริงๆของหลี่เฟิง

เมื่อชายร่างใหญ่พูดเรื่องครอบครัวของตัวเองออกมา มีเหรอที่พวกเขาจะไม่ตกใจ

อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงเมืองเล็กๆเท่านั้น คนใหญ่คนโตที่มาที่นี่น้อยมาก คนอย่างหลี่เฟิงที่เป็นถึงคุณชายของXinyaกรุ๊ปนั้นถือได้ว่าเป็นคนใหญ่คนโตแล้วล่ะ!

แต่น่าเสียดาย ที่คนใหญ่คนโตขนาดนี้กลับถูกเย่เทียนที่หน้าตาดูไม่ได้ตบเข้าแล้ว มันน่าเชื่อได้เหรอ?!

"คุณทำอะไรเนี่ย？คุณไปทำร้ายคนอื่นได้อย่างไร？"

“แจ้งตำรวจสิ! โทรแจ้งตำรวจมาจับเขา!”

“คนแบบนี้ควรติดคุกตลอดชีวิต!”

ในตอนนั้นเอง มีคนไม่น้อยเลยที่พูดเสียงดังขึ้นมา ก่อนจะพยายามทำให้หลี่เฟิงรู้สึกดีขึ้นมาด้วย

นี่มันเป็นนายน้อยคนโตของXinya Jewelryเลยนะ เมื่อดูจากความกล้าตอนขึ้นเวทีแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนขี้เหนียวอะไร ถ้าเกิดช่วยอะไรได้ ยังจะกลับไม่ได้อะไรอีกหรือไง?

ฉากนี้ทำให้ชายร่างใหญ่ยิ้มอย่างทรยศ วันเวลาที่เขากับหลี่เฟิงอยู่ด้วยกันมานั้นไม่ใช่สั้นๆ เขารู้ท่าทีของหลี่เฟิงอย่างชัดเจน

ถ้ามีเหตุผลก็เดินหน้าเต็มกำลัง แต่ถ้าไม่ล่ะก็เขาไม่คิดจะทำอะไรเลยแม้แต่น้อย!

ประโยคนี้คือสิ่งที่หลี่เฟิงถือเป็นคติประจำใจของเขา ตราบใดที่เขายังยืนหยัดในคำนั้น ไม่ว่าจะมีปัญหาใหญ่แค่ไหน ก็ไม่ต้องกังวล!

“ไอ้กระจอก ฉันให้แกรีบไปคุกเข่าอ้อนวอนคุณชายหลี่เถอะ มิฉะนั้น...”

ชายร่างใหญ่รู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก และตะโกนใส่เย่เทียนอย่างโอ้อวด

น่าเสียดาย ที่เย่เทียนไม่ได้เปิดโอกาสให้เขาพูดจบ และตบเขาอีกครั้งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ชายร่างใหญ่คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะกล้าลงมือทำ ก่อนจะมองเห็นฝ่ามือที่ลอยมา จึงพยายามหลบโดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าเรือนร่างของเขานั้นไม่ฟัง เลยขยับอะไรไม่ได้เลย

เพี๊ยะ!

เสียงตบใสนั้นมันดังขึ้นอีกครั้ง ชายร่างใหญ่เองก็เป็นเหมือนหลี่เฟิง ก่อนจะโดนเย่เทียนตบเขากระเด็นไป

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ชายร่างใหญ่นั้นกระเด็นไปไกลกว่าหลี่เฟิง และยังเจ็บหนักกว่าอีกด้วย!

หลังจากที่เขาล้มลงกับพื้น เขาก็กระอักเลือดออกมาสองสามคำ ก่อนจะทรุดตัวลงพลางร้องเสียงคร่ำครวญ โดยที่ไม่รู้ว่าเขานั้นยังอยู่หรือตายกันแน่

เดิมทีเย่เทียนนั้นใจผูกติดอยู่กับหินกักเก็บชี่ทิพย์ ดังนั้นการที่หลี่เฟิงมาก่อเรื่องบ้าบอนั้นก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่คนกระจอกอย่างแกยังมาโอ้อวด คงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ？

คนที่ดูอยู่ด้านล่างต่างอึ้งไป เพราะคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะยังกล้ามาตบคนอื่นแบบนี้อีก

หลังจากที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ทุกคนกลับโกรธจัดขึ้นมา พลางถูกด่าทอและประณามไปต่างๆนานา

“โอ้อวด! นี่มันโอ้อวดมากเกินไปแล้ว! นี่มันไม่มีขื่อไม่มีแปเลยนะ!”