บทที่ 333 จะเรียกหรือไม่เรียก

เป็นที่รู้กัน ว่าหยกนั้น เพียงแค่มีรอยนิดเดียว ราคาก็จะตกไปจากเดิมหลายเท่าตัวแล้ว

คำสั่งของเย่เทียนที่เหมือนจะพูดออกมามั่วๆนั้น กลับมีหยกเผยให้เห็นพอดี แถมยังไม่ทำให้หยกนั้นเป็นรอยเลยแม้แต่น้อย นี่เป็นเซนส์ที่ไม่ใช่ว่าใครก็จะมีได้

ช่างตัดหินถึงกับแอบปาดเหงื่อ ต้องขอบคุณท่าทีโหดร้ายรุนแรงของเย่เทียนที่ทำให้เขายอมเชื่อฟัง ไม่เช่นนั้นถ้าตัดตามที่เขาคิดล่ะก็ อย่างน้อยก็น่าจะต้องจ่ายชดเชยหลายแสนเลยล่ะ

“นี่ มันเป็นไปได้ยังไง？ มันจะมีสีเขียวได้ยังไง？”

“นี่มันไม่ใช่แล้ว! เขาแค่ตัดเปิดหน้าออกมาเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่ามันมีหยกอยู่จริงๆ เหมือนกับหินของฉันก้องนั้น มันไม่มีค่าอะไรเลย!”

ลี่เฟิงไม่อยากจะเชื่อฉากที่เห็นนี้เลย ก่อนจะพึมพำเพื่อปลอบใจตัวเองไม่หยุด

ถึงอย่างไร ตอนที่ทั้งสองฝ่ายทำข้อตกลงกันก็พูดไว้เพียงว่าหินของใครมีมูลค่ามากกว่า คนนั้นเป็นผู้ชนะ

หากหินของเย่เทียนมีเพียงชั้นบางๆของสีเขียวที่ไม่ได้มีมูลค่าถึงกับนับเป็นหยกได้ล่ะก็ เมื่อพิจารณาจากน้ำเพชรมและขนาดแล้ว เขายิ่งไม่มีโอกาสชนะเข้าไปใหญ่

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาลึกของหลี่เฟิงก็แสดงท่าทีมีความหวังราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้ายอยู่ ก่อนจะตะโกนใส่เย่เทียน

“ไอ้คนแซ่เย่ หินของแกก็พอๆกับหินเมื่อครู่ของฉันนั่นแหละ จะมาถือว่าแกชนะไม่ได้!”

แม้เงินยี่สิบล้านจะทำให้เขาปวดในเหมือนกัน แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะจ่ายไม่ได้

แต่ทว่า ถ้าเกิดต้องเรียกเย่เทียนว่าพ่อต่อหน้าทุกคนแบบนี้ ใบหน้าของเขาคงจะต้องแตกเป็นเสี่ยงๆ ถ้าเรียกออกไปแล้วต่อไปจะอยู่อย่างไรล่ะ？！

“วันนี้ฉันจะให้แกยอมแพ้หมดทั้งใจเลยล่ะ!”

เมื่อเย่เทียนได้ฟังดังนั้น ก็เหลือบมองหลี่เฟิง ก่อนจะกลับไปมองนายช่างที่กำลังตกตะลึง

“ตัดต่อไปเรื่อยๆ! ตัดลงไปตรงกลางเหมือนเดิม!”

“นี่ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่มั้ง?”

ช่างตัดหินลังเลขึ้นมา ก่อนจะลองถามดูอย่างเบาๆ “เจ้านาย หินของคุณมีสีเขียวออกมาแล้ว ถ้าตัดต่อมันอาจจะกระทบต่อหยกทั้งก้อนด้านในได้นะ ให้ฉันเช็ดเลยไม่ดีกว่าเหรอ？”

“คุณคิดว่าฉันดูเหมือนคนที่สนใจเรื่องหยกชิ้นนี้เหรอ？ฉันบอกให้คุณตัดมันก็ตัดไปสิ จะมาพูดมากทำไมกัน？”

น่าเสียดาย ที่เย่เทียนนั้นไม่สนใจความหวังดีของนายช่างคนนี้ ก่อนจะตะโกนออกไปด้วยความเคือง

เมื่อตกใจเย่เทียนขนาดนี้ ช่างตัดหินจะไปกล้าพูดอะไรมากอีกได้อย่างไร เลยได้แต่ขยับหินให้ดี ก่อนจะเปิดเครื่องตัดหินขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนที่อยู่ด้านล่างนั้นมองออก ว่าเย่เทียนนั้นไม่ได้สนใจหยกด้านในเลย เขาแค่อยากจะให้หลี่เฟิงให้แพ้โดยเร็วที่สุดเท่านั้น

ตอนนี้ทุกคนต่างสงสัยในตัวของเย่เทียน เด็กหนุ่มคนนี้มาจากไหนกัน ทำไมถึงทำตัวแข็งกร้าวกับคุณชายของXinya Jewelryได้ขนาดนี้?

ซี่ๆ!

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ท่ามกลางเสียใบมีดเจียระไนหินที่ดังขึ้นมานั้น นายช่างตัดหินก็รีบหยุดเครื่องตัดลงอย่างรวดเร็ว

หินนั้นถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนอีกครั้ง แต่มันมีขนาดเพียงหนึ่งในสี่ของขนาดเดิมเท่านั้น

น่าเสียดาย ที่ครั้งนี้ฉันไม่ได้โชคดีเหมือนครั้งแรก เมื่อผ่าลงไปหยกด้านในก็ถูกตัดออกมาด้วย ทำให้ราคานั้นตกลงในทันที

ฉากนี้มันทำให้คนที่ดูอยู่หลายคนต้องส่ายหัว หินที่ดีขนาดนี้มันเสียแล้ว จะไม่รู้สึกเสียดายได้อย่างไร?

มีเพียงเหลียงเหวินห่าวเท่านั้นที่โล่งใจลง หัวใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความสงสารที่มีต่อหลี่เฟิง

คุณบอกว่าไปหาเรื่องคนอื่นมันไม่ดี แต่กลับมาหาเรื่องกับเย่เทียนเนี่ยนะ? สมใจแล้วสินะ ให้เย่เทียนวางกับดักหลอกไปแล้ว？

ในทางกลับกันหลี่เฟิง กลับมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองพูดเอาไว้อย่างดี ก็เสียดายภายหลังขึ้นมา

เล่นพนันก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมตัวเองต้องปากเสียพูดว่าให้เรียกว่าพ่อได้อย่างไรกันนะ?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลี่เฝิงก็อยากจะตบปากตัวเอง ก่อนจะขยับเท้าเล็กน้อย เพื่อเตรียมจะหนี

น่าเสียดาย ที่เขากำลังยืนอยู่บนแท่นสูง ท่าทีอะไรมันก็เห็นได้ชัดเจนไปหมด แล้วจะแอบจากไปเงียบๆได้อย่างไรกัน？

เมื่อหลี่เฟิงก้าวถอยหลัง ทันใดนั้นเย่เทียนก็รู้สึกได้อย่างรวดเร็ว พลางยิ้มมุมปากขึ้นอย่างร้ายกาจ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างช้าๆ