บทที่ 37 ซิ่งรถเพื่อไล่ตาม

ในตอนกลางคืน Volkswagen CC ก็ขับไปอย่างราบรื่นบนถนน

เมื่อเขาขับ Volkswagen CC ไปตามถนนสายหลัก รถสีดำที่จอดอยู่ข้างถนนก็สตาร์ทเครื่องยนต์ด้วย

“พี่หวาหู่ พวกเขาออกมาแล้ว”

ชายหนุ่มใน BMW ติดตาม Volkswagen CC อย่างไม่เร่งรีบ และไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมารายงาน

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ มีชายหัวโล้นร่างใหญ่ใส่สร้อยคอทองคำหนาๆ ร่างกายที่แข็งแรงของเขาดันเสื้อกั๊กสีดำจนสุดขีด ที่แขนซ้ายของเขามีรอยสักรูปเสือที่อ้าปากใหญ่

รอยยิ้มยิ้มน่าเกลียดปรากฏบนใบหน้าของชายหัวโล้นที่เรียกว่าหวาหู่"คุณติดตามต่อไป ผมจะไปเดี๋ยวนี้ มีอะไรเปลี่ยนไปก็รายงานให้ผมทันที!"

วางสายลง หวาหู่เหลือบมองลูกน้อง 20 กว่าคนรอบตัวเขา และในที่สุดก็หยุดสายตาที่ผู้อาวุโสในชุดจีนที่อยู่หลังสุด กล่าวอย่างเคารพว่า “ลุงหวาง คุณยังมีคำสั่งเพิ่มเติมหรือไม่? ถ้าไม่มีเราจะออกไปก่อนแล้ว”

ลุงหวางซึ่งเดิมทีกำลังหรี่ตาอยู่ ดูเหมือนจะงีบหลับ จู่ๆก็ลึมตาขึ้น ดวงตาขุ่นมัวเป็นประกาย และพูดจางๆว่า “ผมจะไปกับพวกคุณ”

"เอิ่ม……"

หวาหู่ตกตะลึง เหลือบมองลุงหวางที่มีมีอายุมากกว่าครึ่งศตวรรษจากหัวจรดเท้า และลังเลว่า “ลุงหวาง คุณรออยู่ที่นี่แหละนะ?”

“กระดูกเก่าแก่ของผมไม่ได้บอบบางขนาดนั้น”

ลุงหวางเย้ยหยันและเหลือบมองหวาหู้ด้วยสายตาอย่างมีความหมาย “ไม่ต้องกังวล ไม่ว่ายังไง ผมจะไม่รบกวนพวกคุณ ผลประโยชน์ที่บอกว่าจะให้คุณก็จะให้ตามที่สัญญา!”

นั่นคือคำพูดที่หวาหู่รอคอย เขาไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไป หันศีรษะและเหลือบมองไปที่ลูกน้องของเขา โบกมือใหญ่ของเขา และสั่งอย่างเด็ดขาด "ลุย!"

พวกอันธพาลยี่สิบคนขึ้นไปบนรถทีละคน แบ่งเป็นรถตู้สี่คันแล้วรีบวิ่งไปที่ถนน วิ่งไปยังจุดนัดพบที่วางแผนไว้

“เย่เทียน คุณรู้สึกว่ารถสีดำที่อยู่ข้างหลังนั้นตามเรามาเป็นเวลานานแล้วหรือไม่?”

ในรถ Volkswagen CC ดวงตาที่สวยงามของเหลียงเยว่หรูกวาดมองที่กระจกมองหลัง และคิ้วของเธอก็ขมวดแน่น "สัญญาณไฟจราจรสามดวงก่อนหน้านี้เขาก็อยู่หลังเราแล้ว ไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญมั้ง?"

“ระวังตัวได้ดีนิ”

เย่เทียนที่ขับรถอยู่ เหลือบมองเหลียงเยว่หรูและอธิบายอย่างใจเย็น “พูดให้ถูกคือ มันตามเรามาทันทีที่เราออกจากงานเลี้ยงแล้ว”

“อะไรนะ ตอนนี้เราควรทำยังไง?”

เหลียงเยว่หรูตกใจและส่ายหัวอย่างขมขื่น เทียบกับเย่เทียนแล้ว ความระมัดระวังของตนเองนั้นด้อยมาก!

แม้จะพูดแบบนั้น แต่เธอไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกมากนัก เพราะข้างกายเธอยังมีผู้ชายที่เก่งกาจอย่างเย่เทียนอยู่ไม่ใช่เหรอ? !

"แค่ถือว่ารู้ละกัน"

เย่เทียนยักไหล่และพูดอย่างใจเย็น “ควรไปไหนก็ไป ดูว่าพวกเขาจะเล่นกลอะไรได้บ้าง”

"พวกเขา?"

เหลียงเยว่หรูจับคำนั้นอย่างเฉียบขาด และพูดอย่างสับสน“คุณหมายความว่าพวกเขายังมีผู้สมรู้ร่วมคิดใช่ไหม?”

"อืม"

เย่เทียนพยักหน้าเล็กน้อย และชี้นิ้วไปที่รถตู้หวู่หลิงที่อยู่ด้านซ้ายด้านหน้า “นอกจากรถด้านหลังแล้ว รถตู้หวู่หลิงนั้นเคยปรากฏตัวเป็นระยะถึงสามครั้ง ผมไม่เชื่อว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้”

หลังจากหยุดชั่วคราว เย่เทียนก็พูดอย่างเรียบสงบ"มีรถตู้โตโยต้าและรถตู้ฉางอานด้วย แม้ว่าพวกมันจะหายตัวไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็จะปรากฏขึ้นในไม่ช้า"