บทที่ 40 ในค่ำคืนที่มืดมิด

วันรุ่งขึ้น เฉินหวั่นชิงทำงานเสร็จและนั่งในรถ BMW พร้อมเอกสารสัญญาการหย่าในมือของเธอ

เอกสารนี้ถูกพิมพ์ออกมาเป็นพิเศษโดยเธอในวันนี้

ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ เฉินหวั่นชิงได้ตัดสินใจหย่ากับเย่เทียนในวันนี้

เธอรู้ว่าเมื่อเร็วๆนี้เย่เทียนอยู่แถวไหน ดังนั้นเธอจึงไม่หยุด และขับรถออกจากที่จอดรถ พร้อมที่จะไปที่บาร์เพื่อตามหาเขา

ในขณะนั้น จู่ๆก็มีรถพุ่งออกมาจากด้านข้างและชนเข้ากับ BMW ของเฉินหวั่นชิง!

บูม!

เสียงชนดังขึ้น ประตูรถ BMW ถูกชนจนยุบเข้าไป เกือบจะพลิกคว่ำ

เฉินหวั่นชิงนั่งอยู่ในรถ และก่อนที่จะดึงสติกลับมาได้ เธอก็ตกตะลึงและแทบจะเป็นลม

ในขณะนั้นเอง มีแสงสีขาวส่องออกมาจากกระเป๋าถือของเธอ ก่อตัวเป็นฟิล์มแสงจางๆ ที่ปกคลุมเธอไว้อย่างสมบูรณ์

แม้แต่เศษกระจกจากกระจกรถที่แตกก็ไม่ได้สาดใส่เธอแม้แต่น้อย

เฉินหวั่นชิงเห็นเพียงแสงสีขาววาบๆเท่านั้น และรู้สึกปวดหัวทันทีและเป็นลมบนพวงมาลัย

ส่วนรถอีกคันก็เลี้ยวรุนแรง หันหลังขับออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

เกือบในเวลาเดียวกัน เย่เทียนซึ่งกำลังเดินเล่นอยู่ในบาร์ก็ตกใจ และรู้สึกได้แล้ว

เขารู้สึกว่า ยันต์สีเหลืองที่เขาสร้างขึ้นมาได้เปิดใช้งานแล้ว

เขากลับมาเกิดใหม่ และได้สร้างยันต์สีเหลือง ตอนนี้ ยันต์สีเหลืองแตก มันคงเป็นเพราะเฉินหวั่นชิงเกิดเรื่องแล้ว!

“เย่เทียน คุณไปทำอะไร?”

ซูเหมยซึ่งกำลังจะมาหาเย่เทียน เห็นเย่เทียนวิ่งออกจากบาร์และอดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียก

เมื่อเสียงของเธอลดลง เย่เทียนก็หายไปจากสายตานานแล้ว

ดึกดื่น โรงพยาบาลแห่งเจียงหนัน

เฉินหวั่นชิงตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ เพียงรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

“ลูกสาว ตื่นแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง ไม่สบายตรงไหน?”

เฉินจงเหอ เฝ้าอยู่ข้างเตียงของผู้ป่วย ถามอย่างประหม่า

เฉินหวั่นชิงขมวดคิ้ว บังคับร่างกายให้ลุกขึ้นนั่ง และหลังจากนั้นไม่นานก็ส่ายหัว “ฉันสบายดี”

“เห้อ ตกใจหมด ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ผมจะอธิบายให้แม่ของคุณที่อยู่บนฟ้าฟังอย่างไร โชคดีนะ ที่คุณไม่เป็นอะไร...”

เฉินจงเหอคิดถึงที่เกิดเหตุรถชน ตอนนี้ในใจยังรู้สึกกลัวอยู่เลย

แม้แต่ตำรวจยังบอกว่า ในอุบัติเหตุที่สาหัสเช่นนั้น เฉินหวั่นชิงก็ถูกชนจนหมดสติ เธอโชคดีจริงๆ!

"ใครกันแน่ที่บ้าคลั่งแบบนี้ และต้องการลงมือคุณ! หรือว่าเป็นเพราะการวิจัยของบริษัทเราตกเป็นเป้าหมายของบางคน?"

เฉินจงเหอขมวดคิ้วจนระหว่างคิ้วกลายเป็นสามขีด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

เฉินหวั่นชิงที่ยังตกใจ พูดว่า “พ่อคะ พ่อไม่ได้บอกปู่เกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ของฉันใช่ไหม?”

“ไม่ได้บอก กล้าบอกเรื่องนี้กับปู่ของคุณได้อย่างไรล่ะ ถ้าเขารู้เรื่องนี้ อาการป่วยของเขาอาจจะกำเริบอีก”

เฉินจงเหอส่ายหัวและกล่าวทันที “ลูกเอ๋ย เรื่องของวันนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน ต่อไปถ้าจะออกจากบ้าน พยายามอย่าไปคนเดียว!”

"อืม เข้าใจแล้ว"

เฉินหวั่นชิงพยักหน้า

เฉินจงเหอถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดด้วยความกลัวหลังจากการเกิดเรื่อง "คุณไม่รู้หรอกว่า ด้านหน้าของ BMW ที่คุณขับนั้นถูกชนจับยับ! มันแปลกมากที่คุณไม่มีอะไรเลย... หรือว่ามันเป็นเพราะฟ้าคุ้มครองคุณ ? ?”

คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับคิดถึงเรื่องนี้

ตอนที่เฉินหวั่นชิงกำลังจะสลบไป เธอรู้สึกถึงแสงสีขาวที่ส่องออกมาจากกระเป๋าถือของเธออย่างชัดเจน

ในขณะนั้น สถานการณ์คับขัน ไม่ว่าคุณภาพของ BMW จะดีแค่ไหน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่เป็นอะไรเลย

“พ่อ กระเป๋าของฉันอยู่ที่ไหน? เอามาให้ฉันหน่อย”