บทที่ 39 ฮีโร่ไว้ชีวิตด้วย

“ไอ้หมอนี่ ช่างกล้าหาญเหลือเกิน กล้าดียังไงถึงลงมาหาที่ตาย?”

เย่เทียนเพิ่งลงจากรถ และในรถคันอื่นๆก็มีคนนับสิบลงจากรถทันที แต่ละคนมีแท่งเหล็กอยู่ในมือ จ้องมองไปที่เย่เทียนด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร

หวาหู่เดินนำมาเป็นคนแรก รถคันหนึ่งของเขาถูกพลิกคว่ำ และในใจของเขาเกลียดแค้นเย่เทียน

เย่เทียนยืนอยู่กับที่พร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง มองไปรอบๆอย่างไม่เป็นทางการ

“พวกคุณเป็นใคร? ไล่ตามผมทำไม?”

แม้ว่าเขาจะยั่วยุกลุ่มคนรวยรุ่นที่สองในงานเลี้ยง แต่พวกเขาก็ถูกนำไปในสถานีตำรวจแล้ว แม้ว่าพวกเขาต้องการแก้แค้นเขา ก็ไม่มีประสิทธิภาพขนาดนี้

“เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”

หวาหู่ยกคิ้วขึ้น และมีแสงเย็นวาบผ่านดวงตาแคบยาวของเขา

เมื่อสิ้นเสียงลง เขาโบกมือ และคนรอบข้างก็พุ่งเข้าหาเย่เทียนทันที

ผู้ที่อยู่ใกล้เย่เทียนถือแท่งเหล็ก และทุบไปที่หน้าผากของเย่เทียนอย่างดุเดือด

ถ้าโดนทุบหนึ่งครั้ง หัวจะแตกแน่นอน!

เย่เทียนเย้ยหยัน ร่างของเขาขยับ และในขณะเดียวกันเขาก็หลบได้อย่างง่ายดาย เขาก็ชกหมัดออกไป

ชายคนนั้นถูกทุบตี บินขึ้นกลางอากาศ

ซ่า จมูกของเขาก็หัก และเขาก็ล้มลงกับพื้น ร้องอย่างอนาถ

“จัดการเขาพร้อมกันเถอะ!”

รูม่านตาของหวาหู่หดลง โดยรู้ว่าชายตรงหน้าเขาเป็นคนที่เก่จกาจ และสั่งอย่างเย็นชา

คนอื่นๆดึงสติกลับมาได้ และพุ่งไปข้างหน้าอย่างดุเดือด

เมื่อเย่เทียนเห็นสิ่งนี้ เขารู้ว่าคนเหล่านี้ต้องการฆ่าเขา ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะเบามือ เขารีบวิ่งเข้าไปในวงกลุ่มการต่อสู้ทันที

เขาเร็วมากจนน่าตกใจ เผชิญกับการปราบปรามของคนหลายสิบคน เขาไม่เคยโดนโจมตี

ในทางตรงกันข้าม ภายใต้การโต้กลับอันรุนแรงของเขา การโจมตีแต่ละครั้งทำให้หนึ่งหรือหลายคนล้มลงกับพื้น

ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนคนมากมาย แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เทียน มันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย

ในเวลาไม่ถึงนาที ผู้คนเกือบครึ่งล้มลงกับพื้น

ในขณะนี้ เย่เทียนดูเหมือนจะเป็นนักฆ่าที่กำลังลงมาจากฟ้า และมีเจตนาฆ่าปรากฏขึ้นมาที่เขา!

"เอิ่ม……"

เมื่อเห็นฉากนี้ หวาหู่ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เหลียงเยว่หรูซึ่งอยู่ในรถ ใบหน้าเล็กๆเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ก่อนหน้านี้ เธอกังวลมากเกี่ยวกับสถานการณ์ของเย่เทียน แต่หลังจากการต่อสู้ ไม่เพียงแต่เย่เทียนไม่เป็นอะไร แต่อีกฝ่ายกลับล้มลงกับพื้นทีละคน

เมื่อได้เห็นภาพที่เห็นในทีวี หัวใจของเหลียงเยว่หรูก็รู้สึกสงบมาก

ผ่านไปอีกหนึ่งนาที นอกจากหวาหู่และลุงหวางแล้ว ไม่มีใครสามารถยืนขึ้นได้

“พวกขยะ!”

สีหน้าของลุงหวางเปลี่ยนไปมา แต่มีท่าทางเคร่งขรึมในสายตาของเขาเมื่อมองไปที่เย่เทียน

แม้ว่าเขาจะอายุห้าสิบกว่าปี แต่ที่จริงแล้ว เขาเป็นนักบู๊ระดับเหลือง!

เมื่อเผชิญหน้ากับการล้อมโจมตีของอันธพาลสิบกว่าคน ล้อมและปราบปราม เย่เทียนไม่ได้รับอันตรายใดๆ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของเย่เทียนนั้นไม่เลว

อย่างไรก็ตาม ลุงหวางก็เยาะเย้ยและมองเย่เทียนด้วยการดูถูก

เขาไม่เห็นร่องรอยการใช้พลังภายในของเย่เทียนแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเย่เทียนมีทักษะการต่อสู้เพียงเล็กน้อย แต่เขายังไม่ถึงเกณฑ์ของบูโด

“คิดไม่ถึงว่า คุณก็มีความสามารถอยู่บ้าง”

ลุงหวางเดินออกไปเอามือไขว้หลัง จ้องไปที่เย่เทียนอย่างลึกซึ้ง "อย่างไรก็ตาม คุณกล้าที่จะยั่วยุคุณชายของผม คุณจะต้องตายในคืนนี้อย่างแน่นอน!"

เย่เทียนยกคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และถามว่า "ใครคือคุณชายของคุณ?"

ลุงหวางเย้ยหยัน “หลิวจื่อหยัง!”

“โอ้? เขาเหรอ ผมยังคิดว่าเป็นใครสักอีก！ทำไม ตระกูลหลิวไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ ทำไมถึงส่งชายชราที่แก่ๆอย่างคุณมาทำอะไรที่นี่?”

เย่เทียนเข้าใจในทันใดและหัวเราะ

ลุงหวางโกรธจัด ใบหน้าแก่ของเขาแดงก่ำ “คุณกล้าด่าผมเหรอ?”