บทที่ 426 การแลกเปลี่ยนที่ลงตัว

“เย่เทียน ใครมาแต่เช้าเนี่ย?”

จังหวะที่เย่เทียนจะปฏิเสธว่านชิงเฟิง เสียงผู้หญิงเบา ๆ ก็มาจากด้านหลัง

เย่เทียน หันไปมอง ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น คนที่มาคือเฉินหวั่นชิงที่ลงมาข้างล่างหลังจากแต่งตัวเสร็จ

เห็นว่าเฉินหวั่นชิงได้เปลี่ยนชุดลำลองที่บ้านแล้วแทนที่ด้วยชุดสูทสีเทาอ่อนแบบมืออาชีพ ผมที่พลิ้วไหวของเธอถูกมัดไว้สูง เผยให้เห็นบรรยากาศที่มีความสามารถและเฉลียวฉลาดพร้อมเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์!

แม้แต่ เย่เทียนก็รู้สึกแบบนี้ ว่านชิงเฟิงและศิษย์ของเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง

ว่านชิงเฟิงก็ยังดีหน่อย เขาก็เคยผ่านอะไรมามากมาย ยกเว้นดวงตาที่ขุ่นมัวในตอนแรกและเปลี่ยนกลับมาเหมือนเดิม

แต่หลูโหย่วจื้อ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แตกต่างไปอย่างมาก ดวงตาของเขาที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นของเขาแทบจะหลุดออกมา เผยให้เห็นถึงความโลภที่ปิดบางไม่ได้

“หลูโหย่วจื้อ”

เฉินหวั่นชิง ก็เข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอม และเมื่อเธอเห็นว่าว่านชิงเฟิงยืนอยู่ที่ประตู ความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาที่สวยงามของเธอ

“เย่เทียน ทำไมนายยังยืนบังอยู่ที่หน้าประตู? ทำไมยังไม่เชิญผู้อำนวยการว่านเข้ามาอีก?”

เฉินหวั่นชิงจ้องไปที่เย่เทียนอย่างตำหนิ พูดจบก็หันหลับมายิ้มให้ ว่านชิงเฟิง: "มามามา ผู้อำนวยการว่านเข้ามานั่งเร็ว!"

เฉินหวั่นชิงมีความกระตือรือร้นที่ต่างกันว่านชิงเฟิงมองไปที่เย่เทียน ด้วยท่าทางงงๆ และถามด้วยความสงสัย "คุณคือ?"

“ผู้อำนวยการว่าน คุณนี่ขี้ลืมจริงๆ หนูชื่อเฉินหวั่นชิงหนูเป็นประธานของบริษัทแซ่เฉินไงล่ะ!”

“หนูโทรหาคุณเมื่อสองสามวันก่อน และเชิญคุณมาประเมินช่างซ่อมบริษัทของเรา”

เฉินหวั่นชิงเลิกคิ้วขึ้น และใบหน้าที่บอบบางของเธอก็เต็มไปด้วยความสงสัย “คุณตั้งใจมาที่นี่ ใช่ว่าจะ…”

“เอ๊ะ?!”

ว่านชิงเฟิงคิดดูและนึกได้คร่าวๆ ว่ามีเคยมีคนโทรหาเขา ท่าทางอับอายก็ปรากฏบนใบหน้าแก่เหมือนไม้ตาย

อย่างไรก็ตาม เขาอยู่ในตัวเมืองตลอดทั้งปีและเขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเจียงหนานมากนัก เขาจะไปรู้ได้ไงว่าเย่เทียนและเฉินหวั่นชิงจะอยู่ด้วยกัน

อย่างไรก็ตาม ว่านชิงเฟิงก็อายุขนาดนี้แล้ว หลังจากมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ฟื้นและส่ายหัวอย่างตะลึงงัน

“ประธานเฉินพูดตามตรง ผมมาที่นี่ครั้งนี้เพื่อเชิญหมอเทพเย่ให้เข้าร่วมเมืองเจียงหวยการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ในฐานะผู้ตัดสิน!”

"หมอเทพเย่? เมืองเจียงหวยการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์?ผู้ตัดสิน?"

จู่ๆ เฉินหวั่นชิงก็ตกตะลึง มองเย่เทียนอย่างมึนงง และถามอย่างไม่แน่ใจ “ผู้อำนวยการว่าน หมอเทพเย่ที่คุณพูดถึงหมายถึงเย่เทียน ใช่ไหมคะ?”

เธอรู้ว่าเย่เทียน สามารถต่อสู้ได้ และเธอก็รู้ว่าทักษะทางการแพทย์ของเขานั้นดี แต่คำว่า "หมอเทพ" นั้นพูดเกินจริงไปหน่อยไหม?

“ที่รัก ไม่ใช้ฉันละจะเป็นใครล่ะ?เธอคิดว่าคิดว่ามีคนอื่นที่มีนามสกุลเย่อยู่ที่นี่เหรอ”

ก่อนที่ว่านชิงเฟิงจะตอบสนอง เย่เทียนก็ก้าวออกมาข้างหน้า

อย่างน้อยเขาก็ดูออกว่าเฉินหวั่นชิง ต้องการความช่วยเหลือจากว่านชิงเฟิงอย่างชัดเจนไม่ว่าขำม่อยากเข้าร่วมเมืองเจียงหวยการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์มากแค่ไหน คงหนีไม่พ้นแน่ๆ

“สวัสดีครับประธานเฉิน ผมชื่อหลูโหย่วจื้อ ฉันเป็นลูกศิษย์ที่ใกล้ชิดของอาจารย์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ!”

ในขณะนี้ หลูโหย่วจื้อจับโอกาสได้ เขารีบและแนะนำตัวเอง จ้องตรงไปที่ ฉินหวั่นชิงและยื่นมือของเขาด้วยรอยยิ้ม

เขาจงใจระบุตัวเองว่าเป็นศิษย์ของ ว่านชิงเฟิง ทำแบบนี้ก็เพราะเขาต้องการดึงดูดความสนใจจากเฉินหวั่นชิงให้มากขึ้น

น่าเสียดายที่เฉินหวั่นชิงจะไปสนใจ หลูโหย่วจื้อได้อย่างไร ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินเขาพูด เธอไม่แม้แต่จะมองเขา และดวงตาที่สวยงามของเธอก็จับจ้องไปที่เย่เทียนตั้งแต่ต้นจนจบ