ตอนที่ 427
บทที่ 427 สมาคมแพทย์แผนจีน
October 21, 2026
หลังจากที่เฉินหวั่นชิง กล่าวทักทาย เซ่เจีย กลุ่มคนสี่คนก็ไม่รอช้า พวกเขาทั้งหมดก็ขึ้นรถและรีบไปที่สถานที่จัดการการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์
มีที่นั่งเพียงพอในรถอยู่แล้ว ดังนั้นเย่เทียนและเฉินหวั่นชิง จึงไม่ขับรถอีกคัน
“ท่านปู่ว่าน แม้ว่าผมจะตกลงไปที่การประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์กับท่าน แต่ผมจะบอกไว้ก่อน...”
“ไปได้ แต่ผู้ตัดสินที่คุณว่า ผมคงไม่คู่ควร แล้วไปเลยนะครับ?”
เมื่อรถขับไปที่ถนนใหญ่ เย่เทียนก็จำบางอย่างได้และรีบเตือนเขา
ว่านชิงเฟิงซึ่งนั่งอยู่ข้างคนขับอึ่งไปพักหนึ่ง หันศีรษะและกำลังจะพูดแต่ หลูโหย่วจื้อที่นั่งบนคนขับพูดก่อน
“ถือว่านายก็รู้ตัวเองดี การประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ครั้งนี้เอาเมืองเจียงหวยเป็นหลัง เป็นงานที่ได้รับการอนุมัติจากสมาคม ทั่วประเทศจีนมากันไม่น้อย!”
“แม้ว่านายจะมีความสามารถมากขนาดไหน แต่ก็มีคนที่มีความสามารถเหนือกว่านายอีกมากมาย ใครสามารถเป็นผู้ตัดสินก็ต้องเป็นบุคคลที่นับถือไม่ใช่เหรอ?”
เดิมที หลูโหย่วจื้อมาก็เพราะว่านชิงเฟิง และบวกกับอยากรู้หมอเทพที่ว่านชิงเฟิงชื่นชม เพราะความอยากรู้อยากเห็นของเขา เขาจึงมา
แต่ดูๆ แล้ว ก็ไม่ได้เหมือนที่ตนเองคิดไว้
เย่เทียน ยังเด็กเกินไป!
ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร เขาก็รู้สึกว่าเย่เทียนซึ่งอายุน้อยกว่าเขา ไม่สามารถเป็นหมอเทพอะไรได้แน่นอน
ประกอบกับปัจจัยของ เฉินหวั่นชิง เขาย่อมไม่ให้ เย่เทียน ดูดีกว่าเขา เลยยิ่งเยาะเย้ยเย่เทียนเข้าไปใหญ่
“โหย่วจื้อ นายพูดแบบนี้ได้ไง รีบขอโทษหมอเทพเย่เดี๋ยวนี้!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา รอยยิ้มมุมปากของว่านชิงเฟิงก็จางหายไปทันที แต่กลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่มืดมน
“อาจารย์ ผมจะไม่มีวันขอโทษนายนั้นแน่นอน ท่านก็อย่าเรียกนายนั้นหมอเทพอะไรทั้งนั้นเลย!”
“อายุแค่นี้ แม้ว่าเขาจะเริ่มเรียนแพทย์เริ่มจากตั้งครรภ์แล้ว ทักษะทางการแพทย์ของเขาจะดีไปถึงไหน?ผมคิดว่าท่านคงถูกเขาใช้วิธีอะไรหรอกท่านแน่ๆ เลยครับ”
หลูโหย่วจื้อ ไม่ได้คิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้เกิดปฏิกิริยารุนแรงจาก ว่านชิงเฟิง ตอนแรกเขาก็ไม่พอใจกับเย่เทียนอยู่แล้ว และเป็นไปไม่ได้ที่จะขอโทษในตอนนี้
“นี่ นายกำลังพูดฉันว่าแก่แล้วไม่รู้เรื่องอะไรงั้นเหรอ?!”
ใบหน้าของว่านชิงเฟิงแดงก่ำจากความโกรธ ถ้า หลูโหย่วจื้อ ไม่ได้ขับรถ มือของตัวเองคงตบไปที่ใบหน้าของเขาแล้ว
“ท่านปู่ว่าน อย่าโกรธเลยครับ!”
“ลูกศิษย์ของคุณพูดถูก มีผู้ที่มีความสามารถมาทางการแพทย์มากมายในการประชุมแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ครั้งนี้ อายุแค่นี้แบบผม ถ้าได้เป็นผู้ตัดสิน คงวิพากษ์วิจารณ์ผมเยอะเลยนะครับ?”
“ผมตามไปเปิดหูเปิดตา ส่วนเรื่องผู้ตัดสิน แล้วไปเลยนะครับ!”
เมื่อเห็นว่าสองกำลังมีปากเสียงทะเลาะกัน เย่เทียนก็รีบพยายามเกลี้ยกล่อมเพื่อให้ดีกัน
เขาไม่รู้สึกถึงความไม่เป็นมิตรของ หลูโหย่วจื้อ ได้อย่างไร แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นลูกศิษย์ของ ว่านชิงเฟิง เพื่อไม่ให้ว่านชิงเฟิงขายหน้า เขาเลยไม่อะไรมากกับหลูโหย่วจื้อ
แต่ว่า ยิ่งเย่เทียนใจกว้างมากเท่าไหร่ หลูโหย่วจื้อ ก็ยิ่งไม่พอใจกับ เย่เทียน มากขึ้นเท่านั้น
เนื่องด้ว ว่านชิงเฟิงอยู่ เขาก็ไม่กล้าที่จะเยาะเย้ยเย่เทียนต่อไป และปิดปากของเขาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
ว่านชิงเฟิง มีใบหน้าที่ทำตัวไม่ถูก ไม่พอใจอย่างมากกับการพูดของ หลูโหย่วจื้อ แต่เพราะเย่เทียน และเฉินหวั่นชิงอยู่ด้วย เขาก็เลยกลั้นไว้ โดยคิดว่ากลับไปแล้วค่อยไปสั่งสอน
“ผู้อำนวยการว่านไม่ทราบว่าที่ สมาคมจีนคุณหลูพูดในเมื่อกี้คือ?”
เมื่อสังเกตเห็นว่าบรรยากาศค่อยๆ หนักขึ้น เฉินหวั่นชิงก็พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย