บทที่ 429 แบบนี้มันไม่มีปนะโยชน์

มีผู้ป่วยเกือบ 30 รายเดินขึ้นบนเวที มีทั้งชายและทั้งหญิง ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ และผู้ป่วยต่างชาติอีกหลายราย

มีโรคหัวใจและโรคผิวหนัง โรคทุกประเภทมีหมดเลย และไม่ซ้ำกันทั้ง30ราย และผู้เข้าร่วมสามารถเลือกและวินิจฉัยได้เลย

เย่เทียนเหลือบมองดูอย่างคร่าวๆ และมีความเข้าใจเกี่ยวกับผู้ป่วยที่อยู่ในหัวของเขาแล้ว

ในความเห็นของเขา ผู้ป่วยเหล่านี้ไม่ได้ยากสำหรับเขา ไม่ต้องพูดถึงการวินิจฉัยเลยก็ได้ แม้ว่าให้เขารับการรักษาในขณะนี้เลยก็ยังได้ ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย

แต่ว่า ถ้าเขาทำอย่างนั้น ย่อมต้องตกตะลึงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้และเย่เทียนต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป

ท้ายที่สุด อาการของผู้ป่วยเหล่านี้ไม่ใช่โรคร้ายแรง แม้จะไม่มีเขา แพทย์คนอื่นๆ ก็สามารถรักษาได้ ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือปัญหาเรื่องเวลา

ดังนั้น หลังจากที่เย่เทียนทำการสังเกตทั่วเวที เขาพบเป้าหมายของการวินิจฉัย ผู้ป่วยที่เป็นโรคหัวใจ

“ที่รัก รอฉันที่นี่แป๊บหนึ่งนะ ฉันขึ้นไปเดี๋ยวก็ลงมา”

หลังจากบอกเฉินหวั่นชิง แล้วเย่เทียนก็เดินไปที่เวที

แต่ว่า ก่อนที่ ย่เทียนจะเดินไปหาคนไข้ จู่ๆ ก็มีคนกระโดดออกมาวิ่งเข้าไปแย่ง นั่นคือ หลูโหย่วจื้อ!

อันที่จริงจิตใจของ หลูโหย่วจื้อ อยู่ที่เย่เทียนตลอด และเขาไม่เคยสนใจผู้ป่วยบนเวทีเลย

เขามีความมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่ว่าคนไข้จะมีอาการอะไร เขาก็มั่นใจว่าสามารถวินิจฉัยและให้คำแนะนำการรักษาได้ดีที่สุด

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเห็นว่าเย่เทียนพบผู้ป่วยที่เขาต้องการรักษา หลูโหย่วจื้อ จึงรีบไปแย่ง

หากเขาไม่ทำเช่นนี้ เขาจะพิสูจน์อย่างยุติธรรมและเปิดเผยได้อย่างไรว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาเหนือกว่าเย่เทียนมาก?

ไม่นานเขาก็รีบไปด้านหน้าของผู้ป่วยแล้วหันหลังกลับอย่างมีชัย

“ฉันขอโทษจริงๆ ด้วยนะ ผู้ป่วยรายนี้ฉันมาก่อนนาย โปรดหาคนอื่นนะครับ!”

ใบหน้าของ หลูโหย่วจื้อ เต็มไปด้วยการแสดงออกที่ไม่เหมาะสม และเขามองไปที่เย่เทียน ด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม

เย่เทียนยักไหล่ ในเมื่อไอ้หมอนี่มาก่อน เขาก็จะไม่อะไรมาก

ยังไงก็ตาม เขาแค่ต้องการวินิจฉัยออกมาให้สำเร็จ และสามารถเข้าร่วมสมาคมการแพทย์แผนจีนได้อย่างสมเหตุสมผลก็ได้แล้ว

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเปลี่ยนทิศทางเพื่อค้นหาผู้ป่วยรายอื่น หลูโหย่วจื้อ คิดเพียงว่าเย่เทียนขี้ขลาด และการแสดงออกที่พอใจบนใบหน้าของเขาก็รุนแรงขึ้น ดังนั้นเขาจึงหันไปมองผู้ป่วย

ผู้ป่วยเป็นลุงวัยกลางคนในวัยสี่สิบ มีรูปร่างหน้าตาธรรมดาและเป็นโรคอ้วนเล็กน้อย

“ลุงครับ ผมชื่อหมอหลูโหย่วจื้อ ผมขอดูอาการของลุงหน่อยนะครับ”

หลูโหย่วจื้อ ทักทายผู้ป่วยอย่างเย่อหยิ่ง

“ คุณหมอหลู สวัสดีครับ”

คนไข้หัวเราะ “ฉันเตรียมพร้อมแล้ว นายลงมือทำได้เลย!”

“แต่ว่า ฉันเป็นโรคนี้มาหลายปีแล้ว และแพทย์หลายคนก็ดูมาแล้ว”

หลูโหย่วจื้อ เลิกคิ้ว ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและนั่งยองๆ จับชีพจรของผู้ป่วยอย่างจริงจัง

“ผมคิดว่าจะมีปัญหาอะไรอีก เป็นโรคหัวใจนั้นเอง!”

“อย่ากังวลไปเลยลุง ผมจะฉีดยาให้ลุง 2 เข็ม อาการของลุงจะดีขึ้นทันทีเลยครับ!”

เพียงไม่กี่วินาที หลูโหย่วจื้อก็ลุกขึ้นอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาดูภาคภูมิใจอย่างมาก และเห็นได้ชัดว่าเขามั่นใจในทักษะทางการแพทย์ของเขามาก

เย่เทียน กำลังจะไปหาคนไข้รายอื่น แต่เหลือบเห็นว่าหลูโหย่วจื้อเอาเข็มฉีดยาออกมา คิ้วของเขาขมวดขึ้น และเขาก็หยุดและหันกลับมา

ในเวลาเดียวกัน หลูโหย่วจื้อ หันศีรษะ และสังเกตเห็นการจ้องมองของเย่เทียนและรอยยิ้มประชดประชันก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา