บทที่ 430 สายตาฉันดี

“คนไข้ที่อยู่ตรงหน้านายค่อนข้างพิเศษ นายทำแบบนี้ มันไม่ผลดีอะไรเลย!”

ท้ายที่สุดมันเป็นเรื่องของคนไข้ ดังนั้นเย่เทียนเพิกเฉยต่อความเป็นศัตรูของ หลูโหย่วจื้อ และเตือนเขาอย่างใจเย็น

อย่างไรก็ตาม หลูโหย่วจื้อ ไม่ยอมรับคำพูดของ เย่เทียน เลยและพูดอย่างรำคาญ: "พิเศษ? ก็โรคหัวใจเหมือนกันนิ"

เย่เทียน ส่ายหัวด้วยความผิดหวัง แม้ว่า หลูโหย่วจื้อ จะมีทักษะ แต่ด้วยทัศนคติที่เย่อหยิ่งของเขา กษะทางการแพทย์ของเขา ชีวิตนี้ก็จะถึงได้แค่นี้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เทียนขี้เกียจเกินกว่าจะคุยกับ หลูโหย่วจื้อ แล้วมองไปที่ผู้ป่วย

“ลุงครับ ถ้าผมพูดถูก ผมเชื่อว่าหมอหลายท่านบอกลุงว่าสถานการณ์ของท่านพิเศษมาก และมันแค่การควบคุมได้เท่านั้น มันยากที่จะรักษาให้หายขาดใช่ไหมครับ?”

“ฮ่าฮ่า พ่อหนุ่ม นายพูดถูก หมอที่ฉันเคยพบมาก่อนก็พูดแบบเดียวกัน”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้ป่วยก็หัวเราะออกมาอย่างเต็มอิ่ม เห็นได้ชัดว่าสนใจเย่เทียนมากขึ้น

สิ่งนี้ทำให้ หลูโหย่วจื้อ หึงมากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย เขารู้สึกว่าทุกคนทั่วโลกดูเหมือนจะชอบเย่เทียน กันไปหมด

“อะไร? หรือว่านายยังไม่รู้ว่านายผิดขั้นตอนไหน?”

เย่เทียนเหลือบมองที่ หลูโหย่วจื้อ โดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ รอยยิ้มชั่วร้ายอดไม่ได้ที่จะโผล่ขึ้นมาที่มุมปากของเขา

ยังไง หลูโหย่วจื้อ ก็เป็นหมอ และด้วยทัศนคติของเขา เขาจะมีปัญหาไม่ช้าก็เร็วนี้

เย่เทียนไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับ หลูโหย่วจื้อ เลย แต่เขากังวลว่าผู้ป่วยของ หลูโหย่วจื้อ จะมีปัญหา และหลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะจัดการมัน

แน่นอน ถ้าหลูโหย่วจื้อเปราะบางและไม่ฟื้นขึ้นมา เขาก็คงไม่สนใจ

หลูโหย่วจื้อ ที่โกรธเคือง มองเย่เทียนด้วยความขุ่นเคืองในสายตาของเขาและพูดอย่างหนักแน่น: "ฉันไม่ได้รู้สึกเลยว่ามีอะไรผิดปกติกับแนวทางการรักษาของฉัน!"

“ฉันไม่ได้บอกว่าการแนวทางการรักษาของนายผิด แต่นายคิดผิดตั้งแต่ขั้นตอนการวินิจฉัยแล้ว!”

เย่เทียนส่ายหัวโดยไม่รอให้หลูโหย่วจื้อถามอีกครั้ง เขาอธิบายอย่างตรงไปตรงมาว่า “หัวใจของลุงคนนี้ไม่ได้อยู่ทางซ้าย แต่อยู่ทางขวา!”

“ทาง ทางขวา”

หลูโหย่วจื้อ ตกตะลึง ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่อยากจะเชื่อ และเขาเหลือบมองเย่เทียนอย่างดูถูก

“ตลกจริงๆ นายไม่ได้แตะต้องลุงคนนี้ด้วยซ้ำ นายแน่ใจได้ยังไงว่าหัวใจของลุงคนนี้ต่างจากคนธรรมดาและอยู่ทางด้านขวา?”

“แน่นอน ฉันมองด้วยตาเปล่าล่ะสิ!”

ใบหน้าของเย่เทียนมุ่งมั่นและเขาพูดอย่างเคร่งขรึม “ฉันไม่โทษนายสำหรับความประมาทของนาย เพราะอายุของนายก็เพียงพอแล้ว และจำนวนผู้ป่วยที่เจอมาก่อนก็มีขีดจำกัด”

“แต่ว่า แม้ว่านายจะรู้ว่านายผิด แต่นายก็ยังไม่กลับใจและมุ่งมั่นอย่างนั้น ด้วยทัศนคติของนาย ไม่ช้าก็เร็วก็จะเกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์อยู่ดี!”

“ทำไมพี่บอกว่าพี่ผิด”

เมื่อเห็นว่าเย่เทียน กล้าพูดกับเขาด้วยเสียงบรรยายเช่นนี้ หลูโหย่วจื้อ ก็เต็มไปด้วยความโกรธ เยาะเย้ยและโอบแขนของเขาไว้รอบหน้าอกพร้อมที่จะดูเรื่องตลกของเย่เทียน

“ลุงครับ ลุงบอกด้วยตัวเองว่าหัวใจอยู่ทางซ้ายหรือทางขวาครับ?”

คนไข้พูดอย่างตรงไปตรงมา: "เด็กคนนั้นพูดถูก จริงๆ แล้วหัวใจของฉันอยู่ทางด้านขวา"

“ลุงครับ แน่ใจนะว่าหัวใจของลุงเติบโตทางด้านขวา หรือเขาให้เงินลุงเพื่อพูดแบบนั้นโดยตั้งใจ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของ หลูโหย่วจื้อ ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาถามอีกรอบ