บทที่ 502 ให้ฉันพูดแทนนายไหม

“คุณเย่ ใครมันกล้าดีนัก สั่งคุณทำการรักษาโดยที่ไม่มีใบอนุญาตทางการแพตย์?”

“ตอนนั้นคุณคิดยังไงบ้าง ไม่กลัวโดนฟ้องถึงชีวิตเหรอ?”

“คุณเย่ หน้าผากของคุณถูกประตูหนีบจนโง่เหรอ?”

หน้าประตูเมืองเอกโรงพยาบาลประชาชนเจียงหนัน นักข่าวที่มากกว่าสิบกว่าคนแย่งกันเอาไมโครโฟนไปไว้หน้าเย่เทียน เธอถามคำ ฉันถามคำ

เย่เทียนขมวดคิ้ว ยื่นมือออกแล้วกดลงไป นักข่าวทุกคนก็ปิดปากไปทีละคน

“ก่อนที่พวกคุณจะถามฉัน ฉันถามพวกคุณก่อนว่า คนที่แจ้งให้พวกคุณมาที่นี่คือข่งเหวินเฉิง ผู้อำนวยการแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลประชาชนเจียงหนันใช่หรือไม่?”

ดวงตาของเขามองนักข่าวหลายสิบคนที่อยู่ข้างหน้าทีละคนๆ ราวกับกำลังจนจำใบหน้าของทุกคนไว้ในหัวสมอง

นักข่าวเหล่านี้ถูกใครเรียกมาแน่ เย่เทียนอยากสืบเรื่องนี้ให้ได้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาอยู่แล้ว!

ในโรงพยาบาลประชาชนเจียงหนัน มีเพียงลู่โหย่วจื้อที่เคยมีเรื่องกับเขามาก่อน และก่อนหน้านี้ที่เกิดเหตุก็มี ข่งเหวินเฉิงและฟู่เจิ้งชู

เห็นได้ชัดว่า ลู่โหย่วจื้อนั้นไม่ได้อคติอะไรกับเขาแล้ว ฟู่เจิ้งชูถูกจับในที่เกิดเหตุ เหลือเพียง ข่งเหวินเฉิงที่หนีไป!

"นี้……"

ไม่ว่าดวงตาของเย่เทียนจะมองไปที่ไหน ทุกคนก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว พวกเขาจะกล้าสบตา叶สักที่ไหนล่ะ นับประสาอะไรจะตอบกลับเย่เทียน

อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาของพวกเขาพิสูจน์ให้เห็นถึงการตรวจสอบของเย่เทียน อย่างไม่ต้องสงสัย!

"ฮึ!"

เย่เทียนพ่นลมหายใจอย่างหนัก หันหลังกลับและเดินเข้าไปในโรงพยาบาล

แม้ว่านักข่าวพวกนี้จะสารเลวแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีข่งเหวินเฉิง พวกเขาก็ไม่ทำแบบนี้ เขาไม่ปล่อยข่งเหวินเฉิงแน่!

นักข่าวตกตะลึง สติก็กลับมาอย่างรวดเร็ว พวกเขารีบเก็บอารมณ์และรีบวิ่งไล่ตาม ไม่อยากพลาดเนื้อหาข่าวมือแรก!

หลังจากถามพยาบาลที่โต๊ะ เย่เทียนก็รีบมาที่สำนักงานของ ข่งเหวินเฉิง

บูม!

เย่เทียนถีบประตูอย่างแรงและก้าวเข้าไปในห้องทำงานด้วยความโกรธ

ขณะนี้ข่งเหวินเฉิงนั่งอยู่ที่โต๊ะคุยโทรศัพท์ ติดต่อกับคนรู้จัก พยายามรอให้สื่อรายงานข่าวการปฏิบัติทางการแพทย์ที่ไม่ได้รับอนุญาตของเย่เทียน แล้วขึ้นเทรนการค้นหาของประเทศจีนในคราวเดียว โดยไม่ให้ เย่เทียนมีโอกาสแก้ตัวได้

"นาย นายมาอยู่นี่ได้ไง!"

การถีบประตูอย่างกะทันหันแทบทำให้เขาตกใจจนจะหัวใจวาย และเมื่อเขาเห็นว่าผู้บุกรุกคือ เย่เทียน หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านด้วยความกลัว โทรศัพท์ที่เขาถืออยู่ก็ตกลงบนพื้นโดยไม่รู้ตัว

แต่ว่าเย่เทียนไม่รอช้า เขาก้าวไปข้างหน้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ทันใดนั้นเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของ ข่งเหวินเฉิงและยกเขาขึ้นจากเก้าอี้ทันที!

“จะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย!”

ข่งเหวินเฉิงมีท่าทางตื่นตระหนก แต่เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่านี่คืออาณาเขตของเขา!

“เรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย?”

ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนแสดงให้เห็นความหนาวเย็น "ได้! ถ้าอย่างนั้นนายเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาได้เลย!ดูสิว่าใครจะเป็นผู้ที่ขายหน้า!

ข่งเหวินเฉิงไม่ได้สูงกว่าเย่เทียน และในเวลานี้เย่เทียนคว้าคอเสื้อไว้ เขาทำได้เพียงแตะพื้นด้วยเขย่งปลายเท้า มองดูดวงตาที่ขุ่นมัวของเย่เทียน และแสดงความตื่นตระหนกเล็กน้อย

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?เมื่อกี้ยังเห็นนักข่าวรุมล้อม!นักข่าวไปไหนกันหมดแล้ว?

เติ้ง เด้ง!

เทันทีที่ความคิดของ ข่งเหวินเฉิงโผล่ออกมา เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นในหูของเขา นักข่าวที่เขานึกถึงก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูทีละคน และมีเสียงลั่นชัตเตอร์เพื่อถ่ายรูป

"ทำอะไรกันอยู่? ทำอะไรกันอยู่?พวกคุณทำอะไรกันอยู่ห้ะ!"