บทที่ 510 สโมสรในภูเขา

หลังจากเล่นกับเจิ้งเหวยหวามาระยะหนึ่ง เย่เทียนรู้สึกดีไม่น้อย เขาถึงจะหันไปสนใจ วิลลาฉินหยุน

เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับวิลลาฉินหยุนแห่งนี้มาก่อนจริงๆ และดูเหมือนว่าจะเป็นหนึ่งในธุรกิจของตะกูลฉินในเมืองเอกที่น้อยมากจะมีคนทำเช่นนี้ แต่เขาไม่เคยไปเยี่ยมเยือนโดยเฉพาะแค่นั้นเอง

“เหล่าเจิ้ง เกิดอะไรขึ้นที่วิลลาฉินหยุน บนท้องถนนนี้ก็ไม่มีรถมากมายนิ!”

เมื่อเห็นว่ามีรถไม่มากที่จะขึ้นไปบนภูเขา เย่เทียนจึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้

“คุณชายเย่ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าไปในวิลลาฉินหยุนนี้ได้ครับ”

เจิ้งเหวยหวาอธิบายอย่างช้าๆ “วิลลาฉินหยุนเป็นสามาชิกที่นี่ มีการแบ่ง อย่างเคร่งครัด ถ้าไม่ไม่ใช่ว่าสมาชิกก็จะไม่สามารถเข้าไปได้”

"ในวิลลามีสมาชิกทั้งหมด 5 ระดับ ตั้งแต่ต่ำไปสูง ได้แก่ สีบรอนซ์ เงินขาว ทองคำ เพชรและทองดำ"

“เฉพาะมูลค่าสุทธิที่สอดคล้องกันเท่านั้นที่สามารถมีบัตรสมาชิกที่สอดคล้องกันได้ ตัวอย่างเช่น สีบรอนซ์ต่ำสุดต้องค่าตัวเป็นหลายสิบล้าน สมาชิกชั้นเงินต้องมีค่าตัวมูลค่าร้อยล้าน จะเพิ่มขึ้นระดับละสิบเท่า"

“แต่จนถึงตอนนี้ ผมยังไม่เห็นสมาชิกทองดำเลย ผมว่ามันแค่มีชื่อไปเท่านั้น มิฉะนั้นก็ใช้สำหรับคนพิเศษ”

พูดจบ เจิ้งเหวยหวาอดไม่ได้ที่จะมองเย่เทียนด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง ก็ว่าคนกลุ่มพิเศษที่เขาพูดนั้นคืออะไร

“นี่ไง แบบนี้นี่เอง!”

ทันใดนั้น เย่เทียนก็เข้าใจและพยักหน้า ระบบสมาชิกของ วิลลาฉินหยุนเหมือนกับระบบของ ฉินโหลวในเจียงหนัน ดูเหมือนว่านี่เป็นทรัพย์สินของตะกูลฉินเลยนะ!

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ภายใต้การขับรถของเจิ้งเหวยหวา สุดท้ายก็มาถึงวิลลาขนาดใหญ่

แต่ว่า เขาไม่ได้ขับรถเข้าไป แต่กลับขับรถเข้าไปในถนนด้านข้างและขับไปทางส่วนลึกของภูเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะเจตนาที่เป็นมิตรของเจิ้งเหวยหวาภูเขาลึกและป่านอกแบบนี้ เย่เทียนคงคิดว่าเจิ้งเหวยหวากำลังมองหาโอกาสที่จะฆ่าเขา!

“คุณชายเย่ อย่าคิดว่าที่นี่เป็นเหมือนป่าบริสุทธิ์ทั่วไป อันที่จริง เราได้เข้าสู่การเฝ้าระวังโดยสมบูรณ์แล้ว และทุกการเคลื่อนไหวจะถูกจับตามอง”

“ข้อมูลเกี่ยวกับรถของฉันรายงานให้พวกเขาทราบแล้ว หากรถคันอื่นที่ไม่ได้รายงานมาที่นี่ คาดว่าพวกเขาจะถูกทุบตีจนตาย”

เจิ้งเหวยหวาขับรถไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง และไม่ลืมที่จะอธิบายให้เย่เทียนฟัง

"จริงเหรอ?"

เย่เทียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขาพบกล้องที่ซ่อนอยู่มากมายในมุมมืดรอบๆ ป่า

รถขับไปข้างหน้าเป็นระยะทางอีกครั้ง และหลังจากผ่านพุ่มไม้ ถ้ำมืดก็ปรากฏขึ้นโดยไม่คาดคิด

เจิ้งเหวยหวาขับรถเข้าไปในถ้ำ ทันใดนั้นก็มีเสียงคำราม และแสงก็ค่อยๆ หรี่ลง

เย่เทียนรีบมองย้อนกลับไปและเห็นว่าที่ทางเข้าถ้ำซึ่งไม่มีร่องรอยเทียมเลย ประตูเหล็กก็ปรากฏขึ้นจากพื้นดิน ปิดผนึกถ้ำอย่างสมบูรณ์

ก่อนที่เย่เทียนจะกลับมารู้สึกตัว ได้ยินเสียงเครื่องจักรวิ่งเข้ามาในหูของเขา และเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงการเคลื่อนไหวของตำแหน่ง ถ้ำนั้นเป็นลิฟต์!

บูม!

หลังจากรอสิบวินาที ในที่สุดลิฟต์ก็หยุดลง และประตูเหล็กที่อยู่ด้านหลังก็เปิดออกอย่างช้าๆ

“คุณชายเย่ ไปกันเถอะ! ทิ้งรถไว้ที่นี่”

เจิ้งเหวยหวาทักทาย เย่เทียนเป็นผู้นำในการลงจากรถและเดินลงไป

เย่เทียนรีบลงจากรถและตามไป พบว่า เขามาถึงภูเขาแล้ว ข้างหน้าเขาเป็นถนนประมาณ 20 เมตร และมีประตูเหล็กปิดอยู่ตรงปลาย

“คุณชายเย่ นี่เป็นฐานลับที่สร้างขึ้นเมื่อศัตรูต่างชาติบุกเข้ามา หลังจากขับไล่ศัตรูต่างชาติออกไป หัวหน้าเบื้องหลังของ วิลลาฉินหยุนก็เอามันกลับมาได้”

"ไม่เหมือนกับ วิลลาฉินหยุนที่เราเห็นมาก่อน สถานที่แห่งนี้เปิดให้เฉพาะสมาชิกที่มีเพชรขึ้นไปเท่านั้น"

เจิ้งเหวยหวาเดินไปที่ประตูเหล็กขนาดใหญ่พร้อมกับแนะนำให้เย่เทียน

เย่เทียนที่ลงจากรถรู้สึกได้ถึงแม้จะอยู่ในภูเขา การหายใจของเขาก็ไม่ต่างจากด้านนอกเลย และมีท่อไฟติดตั้งอยู่รอบ ๆ ดังนั้นจึงไม่มีความรู้สึกมืดมนเลย

ขณะนี้ เจิ้งเหวยหวาได้เดินไปที่ประตูเหล็กขนาดใหญ่แล้ว หยิบการ์ดสีเงินที่มีเพชรหักฝังอยู่ที่ขอบจากแขนของเขา และกวาดบนเครื่องสแกนที่อยู่ถัดจากประตู