บทที่ 509 แกล้งเจิ้งเหวยหวา

“คุณชายเย่ ผมพาคุณไปในครั้งนี้ เพื่อคุณเลยทั้งนั้น คุณจะรู้เมื่อเราไปถึงที่นั่น”

“ตรงนั้นมีคนรอคุณอยู่ครับ คุณจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อถึงที่”

ไม่ว่าเย่เทียนจี้ถามอย่างไร เจิ้งเหวยหวาก็ไม่พูดอะไรมาก มันลึกลับมาก

“มีคนรออยู่ด้วย?”

เย่เทียนเหลือบมองเจิ้งเหวยหวา ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเขา และจู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องคุย "เหล่าเจิ้ง ฉันว่ารถนี้ดูโอเคดีนะ เคยดัดแปลงมาก่อนใช่ไหมล่ะ?"

“คุณชายเย่ ดวงตาของคุณเฉียบแหลมจริงๆ”

เจิ้งเหวยหวาไม่ได้สงสัยอะไรมากและอธิบาย: "บอกตามตรง รถคันนี้ได้รับการดัดแปลงจริงๆ ดูจากภายนอกอาจไม่ต่างจากรถธรรมดา แต่..."

“ตัวถังของรถคันนี้ทำจากวัสดุโลหะผสมอะลูมิเนียมพิเศษ และกระจกก็เป็นกระจกกันกระสุน อย่าว่าแต่กระสุนเลย แม้แต่ระเบิดจรวดก็ยังสามารถกันได้สักสองสามครั้ง”

"โหดขนาดนั้นเชียว? เสียเงินไปไม่น้อยละเนี่ย"

เย่เทียนแสร้งทำเป็นแปลกใจและกล่าวด้วยความสนใจอย่างมาก "เหล่าเจิ้ง เราสองคนเปลี่ยนตำแหน่งกัน ให้ฉันลองขับดูสิ"

“นี่...ก็ได้ครับ!”

เจิ้งเหวยหวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็พยักหน้าและตกลง

ชั่วขณะหนึ่ง เขาได้จอดรถไว้ข้างถนน สลับที่นั่งกับเย่เทียน

เจิ้งเหวยหวาไร้เดียงสาที่น่าสงสาร ไม่รู้ว่าเขากำลังเผชิญกับอะไร

“เหล่าเจิ้ง ฉันชินกับการขับรถเร็ว ฉันกลัวว่านายจะทนไม่ไหว มิฉะนั้น นายควรคว้าที่จับไว้ให้ดีๆก่อน”

เย่เทียนซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับตรวจสอบการทำงานคร่าวๆ และเตือนเจิ้งเหวยหวาอย่างจริงจัง

ไอ้นี่ ตอนโทรมาก็บอกว่าจะคุยกันต่อหน้า ตอนนี้เจอหน้ากันแล้วก็ยังไม่พูดอะไรออกมา ยังทำตัวลึกลับ บอกว่าจะไปคุยกันอีกที่หนึ่ง รู้รึเปล่าสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือทายไปทายมาเหรอ?

“คุณชายเย่ ไม่จำเป็นเหรอมั่ง?”

เจิ้งเหวยหวารู้สึกอธิบายไม่ถูก อย่างไรก็ตาม เขาคาดเข็มขัดนิรภัยอยู่ไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องระมัดระวังขนาดนั้นหรอกมั้ง?

“นายชอบก็โอเค”

เย่เทียนยิ้ม หมุนกุญแจรถ และเหยียบคันเร่งลงไปสุดๆ!

เครื่องยนต์ของรถก็คำรามอย่างดุเดือด และมันก็พุ่งไปที่ถนนอย่างรวดเร็วราวกับจรวดสีดำกลายเป็นภาพติดตา มันเร็วสุดๆ!

ถนนสายนี้ยังมีรถอีกเยอะ แต่ภายใต้การควบคุมของเย่เทียน รถก็เหมือนงูที่ขับข้ามถนนอย่างว่องไว มีหลายครั้งที่รถกำลังจะชน แต่ก็สามารถผ่านไปได้ในนาทีสุดท้ายเสมอ

“ คุณ คุณชายเย่ พวกเราไม่รีบ คุณขับช้าๆ ได้ครับ”

เจิ้งเหวยหวาซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสารรู้สึกหวาดกลัวจนหน้าซีด เมื่อเห็นว่ามีเส้นโค้งรูปตัว S ขนาดใหญ่อยู่ข้างหน้าเขา เขาจึงรีบกรีดร้องเพื่อเตือนเขา

"ไม่เป็นไร! นี่ยังไปไม่ถึงไหนเลย!"

“นายบอกไม่ใช่เหรอว่ามีคนรออยู่? ฉันก็กลัวเขารีบไง”

เย่เทียนยิ้ม ราวกับว่าคิดแทนเขาอยู่

"ผม……"

เจิ้งเหวยหวาบอกความทุกข์ทรมานไม่ถูกเลยทีเดียว และตอนนี้เขาลืมคำพูดและความทะเยอทะยานอันสูงส่งไปเสียแล้ว เขารีบเอื้อมมือออกไปและคว้าที่จับแน่น

เย่เทียนที่ขับอย่างรวดเร็ว แต่ถึงแม้เจิ้งเหวยหวาจะคาดเข็มขัดนิรภัยไว้ก็ตาม ก็มีหลายครั้งที่เกือบหลุดออกไป!

อย่างไรก็จตาม รถก็วิ่งไปตลอดทางและในไม่ช้าก็มาถึงด้านล่างของวิลลาฉินหยุน

สิ่งที่ดึงดูดสายตาผมคือโค้งขึ้นรูปตัว S โดยมีหน้าผาทางด้านซ้ายและหน้าผาทางด้านขวา ซึ่งอันตรายอย่างยิ่ง

แต่ว่าเย่เทียนไม่ได้ลดความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย และพุ่งเข้าหาเส้นโค้ง S ด้วยความเร็วที่เร็วขึ้น