บทที่ 564 ซันนี่เดย์บาร์

นิ้วมือของเย่เทียนก็ยังคงหยุดอยู่บนเปียโน ความรู้สึกในใจยังคงสงบลงไม่ได้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากเชื่อว่าบทเพลงที่สั่นคลอนจิตใจของผู้คนเมื่อครู่นี้เป็นเพลงที่เขาเล่นเอง

ซึ่งบทเพลงนี้ เขาได้รับแรงบันดาลใจจากความรู้สึกของเขาหลังจากที่ได้นั่งลงตรงหน้าเปียโนนี้ เป็นบทเพลงที่เขาเล่นตามความรู้สึกจากประสบการณ์ชีวิตในอดีตของเขา และเหตุผลที่เขาไม่ได้เล่นต่อ เป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต!

"เล่นสิ! ทำไมไม่เล่นต่อล่ะ?"

ก่อนที่เย่เทียนจะตั้งสติได้ เสียงคาดหวังของผู้ชมก็ดังขึ้นข้างหูเขา

"นั่นสิ! จากนั้นเด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็นอย่างไงต่อล่ะ?"

"แล้วตอนจบล่ะ? นี่มันไม่น่าจะใช่ตอนจบนะ?"

ทุกคนค่อยๆ รู้สึกตัวและพูดคุยถึงเรื่องที่เกี่ยวกับบทเพลงนิรนามที่เย่เทียนเล่นไปเมื่อสักครู่ แต่พวกเขากลับลืมว่าเพิ่งชื่นชมเย่ย่งเล่อไป

เย่เทียนส่ายหัวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น จากนั้นค่อยๆ ยืนขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าหมองว่า "ต้องขออภัยด้วยนะครับ เพลงนี้ผมเล่นตามความรู้สึก เนื้อหาต่อจากนี้ผมยังไม่ได้คิดครับ"

ว้าว!

คำพูดของเย่เทียนทำให้เกิดความโกลาหลกับทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะคนที่มีความรู้ทางด้านเปียโนก็ยิ่งรู้สึกน่าเหลือเชื่อ

แค่เล่นตามอารมณ์ก็สร้างบทเพลงที่ไพเราะขนาดนี้ได้ แล้วถ้าตั้งใจเขียนเพลงล่ะ จะไม่ใช่เฟรเดริก ชอแป็งคนที่สองเหรอ?

แปะ แปะ แปะ!!!

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปรบมือเป็นคนแรก ทำให้ทุกคนส่งเสียงปรบมืออย่างอบอุ่น และทำให้เย่เทียนกลับมาจากความเศร้าหมองได้

เย่เทียนโค้งคำนับขอบคุณทุกคน จากนั้นเดินกลับไปที่โต๊ะของเขา

สำหรับเย่ย่งเล่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าซีดเซียว ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในสายตาของเย่เทียนอีกต่อไป

เซวฟู่ยี่ตบไหล่ของเย่เทียนอย่างสนิทสนมและถามด้วยความสงสัยว่า "ไม่คิดเลยนะครับว่าพี่เย่จะเล่นเปียโนเก่งขนาดนี้ ถามจริง มีอะไรที่พี่ทำไม่ได้ไหมครับ?"

“เยอะแยะ” เย่เทียนยิ้มอย่างถ่อมตน

ทัศนคติของหยุนเหมิงหยานก็เปลี่ยนไป "เย่เทียน นี่คุณไปเรียนเปียโนกับใครมาเนี่ย? ทำไมถึงเล่นได้ดีขนาดนี้?"

"ทำไมเหรอครับ? หรือว่าคุณแอบชอบผมเข้าให้แล้ว?"

เย่เทียนถึงกับตกใจและพูดติดตลกว่า "แต่ผมขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าผมสู้เซวหมานจื่อไม่ได้จริงๆ คุณอย่ามาชอบผมเลย"

"ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก"

หยุนเหมิงหยานกลอกตาใส่และเบะปากพูดว่า "มีแต่คนบ้าน่ะสิที่จะแอบชอบคุณ!"

“เย่เทียน เพลงเมื่อกี้คุณเล่าตามอารมณ์จริงๆ เหรอ?"

จี้เยียนหรันอดถามเพราะความสงสัยไม่ได้จริงๆ ดวงตาอันงดงามของเธอมองไปที่เย่เทียนด้วยความสงสัย ซึ่งดูเหมือนว่าเธออยากรู้ความลับของชายตรงหน้าคนนี้จริงๆ

"ผมเคยโกหกคุณด้วยเหรอครับ?" เย่เทียนสงบสติอารมณ์ของตัวเองและยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

ไม่ว่าจะยังไง เย่ย่งเล่อก็ไปแล้ว ไปพร้อมกับสีหน้าอันซีดเซียวของเขา

ถึงแม้เย่เทียนไม่ได้หาเรื่องเขาอีก แต่ดูจากท่าทีของผู้ชมแล้ว เขายังจะยังมีหน้าอยู่ต่อได้อย่างไร?

"ไปกันเถอะ!"

หลังจากพูดคุยหัวเราะกันอีกสักพัก พวกเขาทั้งสี่ก็เช็คบินแล้วเดินออกไปจากร้านนอาหาร

เมื่อเดินออกจากห้างสรรพสินค้านิวซัน ท้องฟ้าในขณะนี้ก็มืดสนิทแล้ว ถนนก็เต็มไปด้วยไฟที่ส่องประกายยามค่ำคืน เย่เทียนมองดูเวลา และตอนนี้ก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว

เซวฟู่ยี่เสนออย่างกะทันหันว่า "ตอนนี้ยังเช้าอยู่ หรือว่าเราไปต่อกันที่บาร์ไหมครับ?"

"ได้สิ!" ทันทีที่พูดจบ หยุนเหมิงหยานก็ตอบขึ้นมาอย่างตื่นเต้นทันที

"เยียนหรัน คุณคิดว่าอย่างไงครับ?" เย่เทียนไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปถามความคิดเห็นของจี้เยียนหรันก่อน

"ฉันเหรอ? ยังไงก็ได้นะ"

จี้เยียนหรันยิ้มจางๆ "อยากไปก็ไปสิ"

ในเมื่อตัดสินใจกันแล้ว ทั้งสี่คนก็ไม่รอช้า จากนั้นก็รีบขึ้นรถ แน่นอนว่าคนขับรถต้องเป็นเย่เทียนอยู่แล้ว ส่วนผู้หญิงสองคนก็อยู่นั่งด้านหลังคนขับ