บทที่ 565 ดื่มเหล้าต้องดื่มเป็นลัง

เย่เทียนและคนอื่นๆ เดินเข้ามาในซันนี่เดย์บาร์ แม้เวลาจะเพิ่งสามทุ่ม แต่คนก็เริ่มเยอะมาก และในบาร์เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังแดนซ์กับเพลงที่กำลังเปิด

ทั้งสี่คนหาที่นั่งตรงมุม หยุนเหมิงหยานดึงมือจี้เยียนหรันแล้วเข้าไปนั่งข้างในสุด ส่วนเย่เทียนกับเซวฟู่ยี่ก็นั่งคนละข้าง

"คุณลูกค้าครับ ไม่ทราบว่าจะรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?"

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงได้สักพัก ก็มีพนักงานในบาร์เดินมาด้วยรอยยิ้มและส่งเมนูให้พวกเขาดู

"ให้คุณผู้หญิงก่อนเลยครับ"

เย่เทียนรับเมนูมาและยืนให้กับหญิงสาวทั้งสองคนอย่างสุภาพบุรุษ

“เหมิงหยาน เธอดูก่อนสิว่าจะดื่มอะไร?"

จี้เยียนหรันยิ้มรับแล้วเปิดเมนูและถามหยุนเหมิงหยาน

"ค็อกเทลเตกีล่าไฟไหม? ชื่อนี้ดูแปลกดีนะ งั้นฉันเอาอันนี้ก็แล้วกัน!"

หยุนเหมิงหยานค็อกเทลที่สวยงามในรายการเครื่องดื่ม

"งั้นฉันก็ดื่มอันนี้เหมือนกัน"

จี้เยียนหรันพยักหน้าและสั่งพนักงานเสิร์ฟ "ช่วยเอาค็อกเทลเตกีล่าไฟให้เราสองที่นะ"

"ได้ครับ"

พนักงานจดลงบนกระดาษในมือของเขาและถามต่อด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมืออาชีพว่า "แล้วคุณผู้ชายสองท่านรับอะไรดีครับ?"

"ผมเอา……" เย่เทียนพูด

"ที่ร้านของคุณมีเหล้าป้าหวังจุ้ยของสือฮวาไหม? ถ้ามีเอามาหนึ่งลังเลยนะ"

ก่อนที่เย่เทียนจะพูดจบ เซวฟู่ยี่ก็พูดแทรกขึ้นมา

การแสดงออกอย่างต่อเนื่องของเย่เทียนทำให้เขาชื่นชมเป็นอย่างมาก และทำให้เขาสงสัยไม่น้อยเช่นกัน เขาจึงอยากรู้ว่ายังมีเรื่องอะไรไหมที่เย่เทียนทำไม่ได้!

พนักงานเสิร์ฟได้ยินเช่นนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นพูดอย่างลำบากใจว่า "คุณลูกค้าครับ ต้องขออภัยด้วยนะครับ ทางร้านเราไม่มีเหล้าที่ว่าครับ แต่ว่า……"

"ตรงปากซอยมีร้านขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นะครับ ถ้าคุณลูกค้าต้องการ ผมวิ่งไปซื้อให้ได้นะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องรบกวนคุณดีกว่า"

เซวฟู่ยี่เลิกคิ้วขึ้นและพูดว่า "งั้นเหล้าที่แรงที่สุดในร้านนี้คืออะไรครับ?"

พนักงานตอบอย่างรวดเร็วว่า "เหล้าที่แรงที่สุดในร้านเราก็จะเป็นเหล้าอู่เหลียงเย่ครับ"

"อู่เหลียงเย่เหรอ? งั้นก็ได้!"

เซวฟู่ยี่พยักหน้าแล้วพูดว่า "งั้นเอามาให้พวกเราลังนึงเลยนะ!"

"ลังนึงเลยเหรอครับ?"

พนักงานถึงกับตกใจพร้อมกับใบหน้าที่ประหลาดใจ

หมายความว่ายังไง? เหล้าอู่เหลียงเย่ลังนึงเลยเหรอ? ดื่มกันแค่สองคนเนี่ยนะ? ยังไม่ทันดื่มหมดขวดก็คงได้หามส่งโรงพยาบาลก่อนแล้วมั้ง?

เซวฟู่ยี่พยักหน้าแล้วพูดอย่างมั่นใจว่า "ใช่! เอามาหนึ่งลัง!"

"ได้ครับ รอสักครู่นะครับ"

เมื่อเห็นเซวฟู่ยี่ยังคงยืนยันคำเดิม พนักงานก็ไม่พูดอะไรมากกว่านั้น หลังจากเขียนลงบนสมุดโน้ตเขาก็หันหลังกลับไปที่บาร์

"ฟู่ยี่ อู่เหลียงเย่ลังนึงมันจะเยอะไปหน่อยไหม?" จี้เยียนหรันขมวดคิ้วเบาๆ

"ไม่เยอะหรอกครับ ผมเชื่อว่าพี่เย่คอแข็งอยู่แล้ว ดื่มเหล้าแทนน้ำได้ ยังไงก็ต้องดื่มเป็นลังอยู่แล้ว!"

เซวฟู่ยี่โบกมือพูดด้วยรอยยิ้มและมองไปที่เย่เทียนอย่างยั่วยุ

"เยียนหรัน อย่าไปสนใจเขาเลย"

หยุนเหมิงหยานรู้ว่าเซวฟู่ยี่เป็นคนดื่มเก่ง เธอถึงจึงไม่อยากใส่ใจเขาสักเท่าไหร่

นอกจากนี้ มันไม่ได้หมายความว่าจำเป็นต้องดื่มให้หมดลังไม่ใช่หรือ?

"ไป ไป ไป! ผู้ใหญ่เขาจะคุยกันอยู่ เด็กๆ จะมาพูดแทรกทำไม?"

เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ ไหน ๆ ก็ออกมาเที่ยวกันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องซีเรียสเกินไป และตลอดระยะเวลาที่ต่อกรกับหยุนเหมิงหยานมา ณ เวลานี้ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือ?

หยุนเหมิงหยานเริ่มหงุดหงิด "ไอ้สารเลว! นายหาว่าใครเป็นเด็กนะ?!"