บทที่ 642 ถูกเก็บเลี้ยงเป็นเมียน้อยแล้ว

“นายยอมจำนนดีๆ เถอะ!”

เมื่อคำพูดดูหมิ่นของเย่เทียนเข้าไปในหูของเขา ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ ก็นิ่งไปสักพัก เขาไม่คิดว่า เย่เทียนจะเลือกที่จะขู่กลับ จู่ๆ ก็มีสีหน้าที่ถูกดูถูกปรากฏบนหน้า และเขาก็ตะคอกอย่างโกรธเคือง: "นายกำลังดูถูกศิลปะการต่อสู้!นายมันไม่สมควรที่จะเป็นนักบู๊!"

“อย่ามาพูดกับฉันแบบนี้ ฉันไม่ใช่คนประเทศหยิง ไม่จำเป็นต้องไปนับถืออะไรพวกนั้น”

เย่เทียนยิ้มอย่างเยาะเย้ย และพุ่งไปด้านข้างทันที ตะโกนอย่างเสียงดังว่า "อย่ารอช้าเลยทุกคน ยิงไอ้หมอนั้นให้ยับเลย!"

บูม!

ทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุด ประกายไฟก็พุ่งออกมาจากปากกระบอกปืน กระสุนก็พุ่งออกมาจากปืนอย่างโกรธจัด ตรงไปทางฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ

การตอบสนองของ ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ ไม่ได้เชื่องช้า เมื่อเย่เทียนขยับตัวไปด้านข้าง เขาเองก็ขยับเช่นกัน

เขากระตุ้นพลังในกายของเขาอย่างบ้าคลั่งเพื่อสร้างเกราะป้องกันนอกร่างกายของเขา และใบดาบอันแหลมคมในมือของเขาก็ไปๆ มาๆ สกัดกั้นกระสุนที่ถูกยิงอย่างเข้มข้น

ชั่วขณะหนึ่ง โครงเรื่องการใช้ดาบเพื่อสกัดกั้นกระสุนในซีรีส์ทางทีวีนั้นถูกจัดฉากในความเป็นจริง!

“สุดท้ายก็วิ่งหนีเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ ทำเพื่ออะไรล่ะ?

เย่เทียนที่หายไปอยู่ด้านข้าง ส่ายศีรษะของเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก

เขาเลือกที่จะเยาะเย้ยเพราะก่อนหน้านี้ที่ต่อสู้กับอิจิโร ยามาโมโตะ ซึ่งใช้ชี่ทิพย์ไปมาก พวกอีกมือซ้ายของเขาที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ถ้าเขาต่อสู้กับฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ จริงๆ โอกาสที่เขาจะแพ้คือสูงมาก

แน่นอน สิ่งที่สำคัญคือเย่เทียนไม่ต้องการฆ่า ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ เลย เพราะความทรงจำของชาติก่อนของเขา

อย่างที่คิดไว้ หลังจากที่พยายามต่อต้านมาประมาณหนึ่งนาที ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ ซึ่งถูกโจมตีที่ถอยแล้วถอยเหล่า ในที่สุดก็เลือกที่จะยอมแพ้ เท้าของเขาหยุดลงบนกำแพงทั้งสองข้าง และปีนขึ้นไปบนชายคาอย่างรวดเร็ว

“ฉันจะจำแค้นนี้ไว้ วันหลังถ้ามีโอกาสฉันจะมาหานายแน่นอน!”

ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ พูดคำรุนแรงใส่เย่เทียน และกวาดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับลิง

“ไม่สิ นายจะหาฉันทำไมล่ะ?ฉันไม่ใช่คนยิงปืนนิ อย่ามาหาฉันเลยนะ!”

เย่เทียนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี และตะโกนเสียงดังในตรอก

น่าเสียดายที่ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ ได้หายตัวไปนานแล้ว แล้วเขาได้ยินเสียงของเย่เทียนได้สักที่ไหนล่ะ?

เมื่อได้ยินว่า ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ จะมาชำระแค้น เย่เทียนก็รู้สึกปวดหัวไปวาบหนึ่ง ถ้าเขารู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ เมื่อกี้ไม่ว่าจะยังไง เขาจะให้ไอ้หมอนี้อยู่ที่นี้ให้ได้

เย่เทียนตระหนักดีถึงความสามารถของฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ มาก อย่ามองว่าโดนโจมตีจนถอยแล้วถอยอีกแบบนั้น แต่เป็นเพราะการปะทะกันแบบตัวต่อตัว ถ้าไอ้หมอนั้นตั้งใจจะเล่นลอบสังหาร นั้นก็ต้องระวังอย่างมากเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ หลบหนีไปได้ กลุ่มชายแข็งแกร่งเหล่านั้นที่ถือปืนก็ไม่ไล่ตาม ฟู่เซิ่งหนานเองถึงกับกระโดดลงจากเครื่องบินพร้อมกับชายแข็งแกร่งหัวเกรียนบนบันไดเชือก

“คิดไม่ถึงเลยว่านายจะเป็นคนที่ช่วยฉัน”

ฟู่เซิ่งหนาน ยืนอยู่บนพื้นมองเย่เทียนด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่น่ะ อย่าเอาใส่ใจเลย"

เย่เทียนยิ้มเล็กน้อย ส่ายหัวและพูด "ผ่านมาเห็นความไม่เป็นธรรม ต้องยื่นดาบเข้าช่วย นี่เป็นคำสอนของบรรพบุรุษที่ถ่ายทอดลงมา"

ฟู่เซิ่งหนาน นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่คิดว่าเย่เทียนเด็ดเดี่ยวและองอาจผึ่งผายเช่นนี้ ใจของเธอห้ามไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกดี

แน่นอน จะเป็นเช่นนี้ได้ คือเธอได้ตรวจสอบและรู้ว่าเธอเข้าใจผิด เย่เทียน ตอนที่อยู่โรงแรมเล็กนั้น

“แน่นอน ถ้าเธออยากจะตอบแทนฉัน ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก เธอหาหญิงสาวสักสองสามคนมานวดให้ฉันหน่อย อีกอย่างฉันเองก็ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้ว!”

ยังไม่ทันทีฟู่เซิ่งหนาน จะเปล่งเสียงออกมา เสียงเกียจคร้านของเย่เทียนก็ดังออกมาอีกครั้ง ทำลายความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขาทันที

“คุณครับ นี่ใครคือ?”

ในเวลานี้ ชายแข็งแกร่งก็เดินมา เมื่อเห็นว่าทั้งสองดูเหมือนไม่ใช่เพิ่งพบกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม แต่พฤติกรรมของเขาก็ค่อนข้างระแวดระวัง ตราบใดที่เย่เทียนมีบางอย่างผิดปกติกับฟู่เซิ่งหนานเขาจะสามารถจัดการทันที

"เขาเหรอ?"

ฟู่เซิ่งหนานกลอกตาใส่เย่เทียน"ชื่อของเขาคือเย่เทียน เขาเป็นชายที่เกาะป้ารวยๆ กินน่ะ นายเรียกเขาว่าไอ้แมงดาก็ได้"