บทที่ 645 ใช้ได้เลยนะไอ้หนู

บูม!

เมื่อเห็น ฟู่กั๋วเฉียงวิ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว เย่เทียนก็กลับมามีสติอย่างรวดเร็วและยกกำปั้นขึ้นเพื่อป้องกันมันอย่างแน่นหนา

ฟู่กั๋วเฉียงดูเหมือนจะคาดการณ์สถานการณ์นี้ได้แต่แรก มือซ้ายของเขาก็ชกจากด้านล่างไปที่คางของเย่เทียนทันที

เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อย เท้าขยับไปด้านข้างเล็กน้อย และในขณะที่เขาหลบหมัดเบาๆ มือขวาของเขาก็เร็วอย่างกับสายฟ้าและชกไปที่หน้าท้องของฟู่กั๋วเฉียง

"ใช้ได้ ใช้ได้!"

ฟู่กั๋วเฉียงถอยหลังไปสองสามก้าว หลีกเลี่ยงการสวนกลับของเย่เทียน แววตาที่ชื่นชมยินดีฉายออกมาจากสายตา

"แต่นี่ยังไม่พอ!"

ไม่รอให้เย่เทียน ได้ตอบกลับ เขาพ่นลมเย็นชาอีกครั้ง และพุ่งเข้าหาอีกครั้ง โดยยังคงชกเข้าหน้าของเย่เทียน

“คุณอารองฟู่ การชกนี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอกครับ”

เย่เทียน ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และเอื้อมมือไปขวางหมัดของ ฟู่กั๋วเฉียง

"ใช่เหรอ?"

ฟู่กั๋วเฉียงยิ้มมุมปาก มือขวาที่ออกชกของเขาหยุดกะทันหัน เท้าซ้ายของเขาก็ยกขึ้นทันใด และเข่าแข็งของเขาก็กระแทกเย่เทียน

ฟู่กั๋วเฉียง เปลี่ยนท่า ทำให้เย่เทียนตกใจและกระโดดกลับอย่างรวดเร็ว

ทันทีออกชกพลาด ฟู่กั๋วเฉียง ก็ไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ เขาไล่ตามด้วยการเตะเท้า มือชกกับเท้ากระทบกันก็เกิดเสียงอีกเช่นเคย

บูม!

ในเวลานี้ เย่เทียนอยู่ในสถานการณ์ที่พลังเก่าไม่ได้หายไปและพลังใหม่ก็ไม่เกิด

เติ้ง เติ้ง!

หมัดกระทบกัน เย่เทียนถอยหลังอีกสองสามก้าวอีกครั้ง

“คุณอารองฟู่ แข็งแกร่งจริงๆเลยครับ!”

รู้สึกถึงความเจ็บปวดและชาที่มาจากแขนของเขา เย่เทียนสะบัดแขน

“นายว่าฉันแก่เหรอ?”

ฟู่กั๋วเฉียง ตะโกนเสียงดัง พุ่งเข้าไปอีกครั้ง และลอยขึ้นไปในอากาศครึ่งทาง พร้อมกับแรงอันทรงพลังเตะไปที่ใบหน้าของเย่เทียน

เย่เทียนขมวดคิ้วทันที ช็อตต่อเนื่องของ ฟู่กั๋วเฉียง ทำให้เขาค่อนข้างที่จะมีความโกรธเกิดขึ้น และหลังจากงอเข่าเล็กน้อยและก้มศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงการเตะของ ฟู่กั๋วเฉียง

เขาก็โจมตีกลับ โดยใช้จังหวะลงจอดของ ฟู่กั๋วเฉียงที่ยังยืนไม่นิ่ง หมัดหนึ่งออกไป

บูม!

ฟู่กั๋วเฉียง รับหมัดของเย่เทียนได้ สะดุดถอยหลังไปหลายก้าว

"ความเร็วก็มีอยู่นะ แต่ความแข็งแกร่งยังน้อยไป"

เมื่อมองไปเย่เทียน ที่ผอมแห้ง ฟู่กั๋วเฉียง พึมพำกับตัวเองว่าเขาเริ่มสนใจเย่เทียนมากขึ้นเรื่อยๆ

หมัดจังหวะของ เย่เทียนที่ชกมาเมื่อกี้นี้ดีมาก เย่เทียนคำนวณเวลาได้ตรงแป๊ะ เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบวินาทีในการลงจอด แต่เย่เทียนก็สามารถจับมันได้อย่างดี ถ้าออกแรงเยอะกว่านี้อีกหน่อย คงสามารถทำเขาสาหัสได้

แต่ว่า ฟู่กั๋วเฉียง ไม่รู้ว่า หมัดเมื่อกี้ของเย่เทียนใช้ความแข็งแกร่งของเขาเพียง 20%!

ถึงจะมีความโกรธก็ตาม แต่เย่เทียนก็ไม่ลืมว่าตนเองคือใคร เขาไม่ได้อยากทำให้ฟู่กั๋วเฉียง บาดเจ็บสาหัส แต่แค่หวังว่าจะสามารถทำให้แพ้ได้แค่นั้นเอง

แม้ว่าเขาจะพอใจกับ เย่เทียน ในใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ฟู่กั๋วเฉียง ยอมแพ้ ปรับการหายใจของเขาเล็กน้อย แล้วพุ่งไปที่เย่เทียน อีกครั้งด้วยเท้าของเขา เตะเข้าหน้าอกของเย่เทียน โดยตรง

บูม!

เย่เทียน เหยียดมือของเขาออกและปิดกั้นมันอย่างง่ายดาย แต่ดวงตาของ ฟู่กั๋วเฉียง ฉายแววดูเคร่งขรึม เท้าขวาของเขาเกือบตกลงบนพื้น และเท้าซ้ายของเขาถูกเหวี่ยงออกไปราวกับสายฟ้า และก็พุ่งหน้าผากของเย่เทียนอย่างรวดเร็ว

แต่เย่เทียนไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสักนิด เขารีบใช้มือซ้ายหยุดไว้ ฉวยโอกาสและโจมตีกลับ และเตะร่างกายส่วนล่างของ ฟู่โก๋หาว โดยจิตใต้สำนึก

"ไม่ถูก!"

เท้าใหญ่กำลังจะออกไป เย่เทียนก็คิดอะไรบางอย่างได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายคือคุณอารองของ ฟู่เซิ่งหนาน หรือไม่ เพียงเพราะว่าตอนนี้เป็นเพียงการชกเล่นเท่านั้นเอง ไม่จำเป็นต้องโจมตีกลับอย่างแรงขนาดนี้

การเตะที่ดุร้ายของเย่เทียน แล้วหยุดกะทันหัน แต่เขากลับผลักออกด้วยมือทั้งสองข้าง จน ฟู่กั๋วเฉียง ถอยออกหลายก้าว จนกระทั่งกระแทกโดนเชือกกั้น

“ท่านรอง!”