บทที่ 647 ช่วยหรือไม่ช่วย

“นายมันเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้จริงๆ!”

สำหรับคำดูถูกของ ฟู่เซิ่งหนาน เย่เทียนยักไหล่เล็กน้อยและพูดว่า: "พูดแบบนั้นก็ไม่ใช่ถูกนะ ฉันยอมรับว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากับฉันไม่ธรรมดา แต่คำว่าเจ้าชู้ หมายถึงคนที่ไร้ความรับผิดชอบ ผู้ชายที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น

“ถ้าเปรียบเทียบกัน ฉันไม่ได้ไร้ความรับผิดชอบและฉันไม่ได้เล่นกับความรู้สึกของพวกเขา ฉันจะถูกเรียกว่าเป็นคนเจ้าชู้ได้อย่างไร?แบบนี้เรียกว่าคนที่มีความรัก!”

“นายว่านายมีเหตุผลนั้นเหรอ?”

ฟู่เซิ่งหนาน หงุดหงิดและโต้กลับทันที: "นายได้แต่งงานกับเฉินหวั่นชิงแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ?แต่นายไปมีผู้หญิงคนอื่น พฤติกรรมแบบนี้เรียกว่านอกใจสิ นายยังกล้าบอกว่านายไม่เจ้าชู้? "

“ผิด! ผิดไปใหญ่แล้ว!”

เย่เทียนเองก็ไม่ได้โกรธ ส่ายหัวแล้วพูดว่า "คำว่านอกใจหมายความว่าผู้ชายและผู้หญิงเบี่ยงเบนจากมาตรฐานทางศีลธรรมปกติเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ทางอารมณ์ที่ผิดกฎหมาย แต่ฉันและพวกเขาไม่เคยคิดที่จะได้รับประโยชน์จากกันและกัน"

“ฉันเคยเห็นคนที่หน้าด้านมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นหน้าด้านถึงขนาดนี้อย่างนาย”

คำพูดของเย่เทียนทำให้ฟู่เซิ่งหนานรู้สึกตลก"ตามที่นายพูด นายก็แสดงความเป็นเจ้าของแก่ผู้หญิงพวกนั้นด้วยสิ ให้ตัวตนพวกเขาสิ"

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้นิ"

เย่เทียนหัวเราะ "แม้ว่า ประเทศจีนมีกฎให้เพียงมีคู่สมรสคนเดียว เธอคิดว่ามันยากสำหรับฉันเหรอที่จะเปลี่ยนสัญชาติที่ให้มีภรรยาหลายคนได้?"

"ฉัน……"

ฟู่เซิ่งหนาน พูดไม่ออกครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เย่เทียนพูดนั้นเป็นข้อเท็จจริงหมด แต่เธอไม่รู้ว่าจะโต้กลับอะไรจริงๆ

ขณะนั้น รถก็หยุดและเบรกกะทันหัน

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทั้งสองพุ่งเข้าไปที่เบาะหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย โชคดีที่ทั้งสองคนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป พวกเขาตอบสนองอย่างรวดเร็วและหยุดร่างกายกะทันหัน จึงไม่ได้รับบาดเจ็บอันตรายใดๆ เช่นนี้ก็ขัดจังหวะสนทนาทั้งสองไป

“นายเป็นอะไร จะฆ่าฉันหรือไง!”

ฟู่เซิ่งหนานที่พึ่งถูกเย่เทียนกวน เธอโกรธมาก แต่เธอก็พูดสู้เย่เทียนไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงระบายความโกรธไปที่คนขับรถ

“เปล่าครับ! คุณผู้หญิงเข้าใจผิดแล้วครับ จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาครับ ผมกลัวว่า...”

คนขับสะดุ้ง และรีบอธิบายด้วยความตื่นตระหนก

อย่างไรก็ตาม ยังไม่รอคนขับรถพูดจบ ฟู่เซิ่งหนานก็ส่ายมือขัดจังหวะ "เอาล่ะ อย่าขับเร็วนัก ขับไปเลย!"

คนขับพูดอย่างทำตัวไม่ถูก: "คุณผู้หญิงครับ คนนั้นยังนอนอยู่ด้านหน้าเลยครับ..."

“จะมาสร้างเรื่องนั้นเหรอ?”

ฟู่เซิ่งหนาน ตกตะลึงครู่หนึ่งและรู้สึกหงุดหงิดทันที "กล้าที่จะมาสร้างเรื่องกับฉันเหรอห้ะ? ฉันไม่ได้อยู่ใน สามเหลี่ยมทมิฬ มาสองสามปี ก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นใครแล้วหรือไง?”

ระหว่างที่พูด ฟู่เซิ่งหนานเปิดประตูรถอย่างเดือดและลงไป

“ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ ?!”

เย่เทียนกำลังที่จะเปิดประตูรถลงไปดู แต่ได้ยินคำอุทานของ ฟู่เซิ่งหนาน ในหู และเขาก็รีบก้าวขึ้นไปที่ด้านหน้ารถ นอนอยู่ตรงหน้ารถนั้นก็คือฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ ที่มีใบหน้าอ่อนล้าและซีด!

เขายังคงถือใบดาบคมอยู่ในมือขวา และยังมีคราบเลือดที่ยังไม่แห้ง เมื่อมองไปที่มือซ้ายของ ฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ มันถูกพันด้วยโซ่สีดำ!

“ฉันกำลังคิดว่าจะหานายดีไหม ในเมื่อนายมาถึงที่แล้ว ก็อย่าโทษฉันเลย!”

ฟู่เซิ่งหนาน ตะโกนอย่างดัง หยิบกริชออกจากน่องของเขา และเตรียมที่จัดการฮาชิโมโตะ ฟุจิโนะ ด้วยรัศมีแห่งการสังหาร

"หยุดก่อน!"