บทที่ 662 ฝ่าวงล้อมได้สำเร็จ

เมื่อเห็นว่าหานชิงจ้าวกำลังจะโจมตีด้วยดาบยาวอีกครั้ง เย่เทียนเลยกลิ้งไปกับพื้น เพื่อหลบการโจมตี

เย่เทียนกลิ้งไปมาอยู่หลายรอบ จนกระทั่งหลบการโจมตีของหานชิงจ้าวมาได้ จากนั้นค่อยยืนขึ้นมา พร้อมกับมองไปที่หานชิงจ้าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

หานชิงจ้าวระเบิดอารมณ์ของเขาออกมา ทำให้เผยความแข็งแกร่งระดับดินออกมา

ถึงแม้ตอนนี้เย่เทียนจะอยู่ในฝึกพลังชั้นเจ็ดและเพียงพอที่จะทำลายคนที่อยู่ในระดับดิน แต่ถ้าขืนวู่วามก็แพ้ได้เหมือนกัน!

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนถอยจากการโจมตีของตัวเอง หานชิงจ้าวก็ไม่ได้โจมตีต่อ ได้แต่พร้อมกับส่ายหัวอย่างน่าผิดหวัง "น่าเสียดาย"

เขารู้ตัวดีว่า เมื่อกี้เขาโจมตีเย่เทียนตอนที่ไม่ทันได้ตั้งตัว จึงทำให้ได้เปรียบขนาดนี้ แต่ตอนนี้เย่เทียนได้ตั้งตัวแล้ว ฉะนั้นต่อให้เขาจะโจมตีอีกก็คงไม่ได้เปรียบเช่นก่อนหน้านี้

ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้กันซึ่งๆ หน้าจะไม่ดีกว่าเหรอ!

"ไอ้บัดซบ ไอ้เด็กนี่หนังเหนียวจริงๆ อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆ!"

เย่เทียนถ่มน้ำลายลงกับพื้น ซึ่งเขาไม่กล้าที่จะชักช้าอีก จากนั้นคัมภีร์หวงในร่างกายของเขาก็เริ่มทำงาน ทำให้เขาระเบิดพลังออกมาทันที และยังแผ่ออกไปทุกทิศทาง

"อย่าพูดอะไรที่ไม่น่าฟังแบบนั้นเลย นั่งมันก็เป็นแค่อุบายอย่างหนึ่งเท่านั้น!"

เมื่อเห็นพลังอันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างของเย่เทียน หานชิงจ้าวก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร แต่ยังยักไหล่แล้วพูดด้วยสีหน้าสบายใจ "ยิ่งไปกว่านั้น คุณกับผมก็เป็นศัตรูกันอยู่แล้ว ยังไงเราก็ต้องสู้จนถึงสุดท้าย แล้วจะใช้วิธีแบบนี้ทำไม?

"คำพูดนี้คุณเป็นคนพูดเองนะ แล้วอย่าหาว่าผมไม่ไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

ดวงตาของเย่เทียนนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา จู่ๆ ก็มีฝึกพลังชั้นเจ็ดโผล่ขึ้นมาจากด้านหลังพร้อมกับทะลุบ้านหลังเล็กๆ และโผล่ออกมากลางสนามรบต่อหน้าผู้คนมากมาย!

และนี่เป็นเหตุผลที่ว่าก่อนหน้านี้เย่เทียนเลือกที่จะไปวุ่นวายกับหานชิงจ้าว และไม่เลือกที่จะใช้ท่ามังกรเก้าแต่แรก

ถึงแม้จะจัดการหานชิงจ้าวได้อย่างรวดเร็ว แต่เงาลวงตี้จวินจะดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมาก ในสถานการณ์ที่วุ่นวายแบบนี้ มันจะกลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญ และเป้าหมายสำหรับกองกำลังติดอาวุธให้โจมตีเข้ามา

"นี่ นี่มัน……"

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หานชิงจ้าวที่อยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ก็เห็นแค่ส่วนขาของเงาลวงตี้จวิน แต่แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตกใจอึ้งไปสักพัก

"ท่ามังกรเก้า รูปแบบที่สาม จักรพรรดิจับกุมจตุสมุทร!"

เย่เทียนไม่สนว่าหานชิงจ้าวกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงเขาจะมองไม่เห็นสถานการณ์ข้างนอก เขาก็รู้ดีว่าเงาลวงตี้จวินจะต้องดึงดูดผู้คนอย่างมากแน่นอน อีกไม่นานต้องมีคนแห่มาทางนี้อย่างแน่

และเพราะเหตุนี้เอง เย่เทียนไม่มัวเสียเวลากับหานชิงจ้าว เปิดมาก็ใช้กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุด พยายามส่งเขาไปหายมบาลให้เร็วที่สุด!

"หืม?!"

เนื่องจากมีหลังคาบ้าน หานชิงจ้าวจึงไม่สามารถมองเห็นฝ่ามือของเงาลวงตี้จวินที่กำลังพุ่งลงมา เขาได้แต่มองไปที่เย่เทียนที่กำลังยื่นมือออกมาด้วยสายตาแปลกๆ และไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

"บดมันให้เละ!"

ต่อมา เย่เทียนก็ตะโกนออกมา และทันใดนั้นยื่นมือซ้ายออกมาแล้วกดลงกับพื้น

โครม!

ฝ่ามือตี้จวินอันมหึมากระทบลงบนหลังคาบ้านและกดลงไปที่หานชิงจ้าวพร้อมกันก้อนหินมากมาย

“ให้ตายสิ!”

ในเวลานี้เอง หานชิงจ้าวถึงจะเข้าใจสถานการณ์พร้อมกับตะโกนออกมาอย่างห้ามใจไม่ได้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะยืนต่อไปและรีบหลบการโจมตีนี้

บูม!

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้จะทำให้เขาตายไวขึ้น ฝ่ามือตี้จวินอันมหึมากระทบลงกับพื้นอย่างแรง ทำให้ลมกระโชกแรง และพัดฝุ่นไปทั่วท้องฟ้า แล้วพัดตลบอบอวลไปทุกทิศทุกทาง

ต่อมา ฝ่ามือตี้จวินก็หายไปทันที เหลือไว้แต่รอยฝ่ามือที่กระทบกับพื้นซึ่งมันพิสูจน์ได้ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นจริง!

ส่วนหานชิงจ้าวนั้น ถูกฝ่ามือตี้จวินทับจนแบนกับพื้นไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีอะไรน่าสมเพชไปกว่านี้!

ส่วนเย่เทียนในตอนนี้ก็ใช้โอกาสที่ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วทุกที่ในการวิ่งออกมาจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว